22-05-2008 14:24
| Mariëlle Oussoren-Buys
Karten, maar dan op windkracht. Zeilen, maar dan op het strand. Dat is blokarten zo ongeveer. En jawel, daarbij belandt wel eens iemand in het water. „Pas nog”, zegt instructeur Roijers. „Een hevige windvlaag, en een man reed achteruit de zee in.” Met een twinkeling in zijn ogen: „Geeft niets, de karts kunnen tegen water.”
„Zet je knieën op het zeil. Dan worden ze niet nat, dat is wel lekker. Bovendien waait het zeil niet weg.” Ger Roijers (41) van Blokart Zeeland verheft zijn stem om boven de altijd rumoerige combinatie van zee en wind uit te komen.
De zeven dertigers die deze zaterdagmorgen naar het Noordzeestrand aan de Brouwersdam -voorbij Ouddorp, nét op Zeeuws grondgebied- zijn gekomen om met een driewielig karretje over het strand te racen, moeten eerst hun blokart (uitspraak: blo-kart) in elkaar klussen. Het lukt de mannen uit Antwerpen -ze vieren het vrijgezellenfeest van Bart (32)- prima. Roijers rukt en rammelt even aan alle stangen en staven. „Ik controleer altijd alles, wil niet dat er iets misgaat.”
„We hebben geluk”, zegt hij. „De wind komt van zee.” Dat betekent dat blokarters langs de vloedlijn kunnen rijden. Hele einden dus. Waait de wind uit het noorden of het zuiden, dan moeten ze zigzaggen over de breedte van het strand.
Risicosport
„Als je begint met rijden, moet je altijd tegen de wind in draaien”, roept Roijers zijn groep toe. „Rijd dus in een achtvorm, zodat je bij de bochten de wind in je gezicht hebt. Dan minder je vaart. Trek aan het touw dat aan het zeil zit om snelheid te maken, maar laat het los als je een bocht maakt. Ben je meer gevorderd, dan kun je ook met de wind meedraaien. Ga niet remmen met je voeten. Binnen de kortste keren liggen ze in je nek. Zorg dat je op het harde deel van het strand blijft. Anders sta je gelijk stil.”
Roijers doet het voor. Niet overbodig na de stortvloed aan instructies. Hij stapt in een kart -„knieën iets uit elkaar laten vallen”-, pakt met één hand het touw om het zeil te bedienen, met de andere hand het stuur en vraagt aan een van de omstanders een zetje. „Ah, dus zo moedet-gij rijden”, grapt die in onvervalst Vlaams.
Blokarten is een risicosport, zegt Roijers ter bemoediging voordat de Antwerpenaren zelf in het karretje stappen. Eigenlijk vindt hij die benaming onzin. „Als je doet wat ik zeg, kan er niets gebeuren.” Helm en gordel zijn verplicht.
Het schrikt Bart en zijn vrienden niet af. Ze gaan. Een enkeling blijft haken in het losse zand, even maar. Het is een eitje voor deze ervaren zeilers. „Niet verder dan de gele boeien”, roept de instructeur hen nog na. „Da’s 2 kilometer.”
Kitebuggyen
Het leuke van blokarten is dat iedereen na tien minuten instructie aan de slag kan, ook niet-zeilers. Juist daarom is deze uit Nieuw-Zeeland geïmporteerde verkleinde versie van strandzeilen uitgevonden. Bij een vergelijkbare sport als kitebuggyen (een karretje voortbewegen via een vlieger) is een lange training vereist. In de ruim drie jaar dat Roijers blokarten aanbiedt, heeft hij maar één keer iemand getroffen die het niet onder de knie kreeg. Zijn jongste deelnemer ooit was een 8-jarige, zijn oudste een Duitse man van 84.
De karretjes racen over het strand. „Ze halen wel 50 kilometer per uur”, zegt Roijers met een vleugje triomfantelijkheid. De windsterkte is ongeveer 4 Beaufort. Roijers’ eigen record ligt op 84 kilometer per uur bij windkracht 7. Zijn karts verhuurt hij alleen als de windkracht tussen de 3 en de 6 ligt, omdat zijn klanten vaak onervaren zijn.
Zoef! Een van de Antwerpenaren rijdt langs. Op twee wielen. Het karretje wankelt naar rechts, de bestuurder hangt naar links, hij houdt het touw -en dus het zeil- strak aangetrokken. „Volhouden!” roept Roijers. Maar niet te lang; want dan zal de blokart onverbiddelijk op zijn kant klappen. Net op tijd laat de bestuurder los.
Bruidegom
Een rem hebben de karretjes niet en de wind heeft geen pauzeknop. Is dat niet gevaarlijk? „Je kunt haast niets”, geeft Roijers toe. „Maar je kunt hier dan ook ver en ongehinderd rechtdoor rijden. Wil je vaart minderen, dan draai je tegen de wind in.”
Op het strand langs de Brouwersdam is blokarten het hele jaar toegestaan. Op veel andere stranden mag het in het winterseizoen, tot half mei. Aanrijdingen gebeuren er zelden, zegt de instructeur. Eenmaal botste een van zijn klanten op een kitebuggy. Er was alleen materiaalschade. Loslopende honden zijn het engst, vindt Roijers. „Naar mensen kun je tenminste een waarschuwing roepen.”
De rij felgekleurde zeilen komt opnieuw dichterbij. Een voor een schieten de deelnemers uit Antwerpen voorbij. Veel tijd om vragen te beantwoorden hebben ze niet. Alleen Bart staat even stil. Hij zakt nog verder onderuit, legt z’n benen naast de kart, op het zand. „Prachtig weer, hè? Veel wind. Ik reed zo weg.” Is het niet te simpel voor een zeiler? De bruidegom in spe grijnst genietend. „De snelheid, hè, die maakt het leuk.”
Zelf blokarten bij Blokart Zeeland? Reserveren kan via 06-12545400 (Ger Roijers). Zie ook www.blokartzeeland.nl. Elders in het land zitten ook verhuurders van blokarts, bijvoorbeeld Summit Sports in Wijk aan Zee (www.summitsports.nl).
Help, waar zit de rem?
Schijnbaar moeiteloos zoeven de blokarts over het eindeloze strand. Maar hoe vergaat het iemand die voor het eerst in zo’n zeilwagentje stapt werkelijk? De proef op de som.
Met een plof valt de blokart op zijn kant. Pijn doet het niet -de gordel werkt goed- en voor schrik is geen tijd. Instructeur Roijers -hij liet de kar nog maar net los- helpt een handje bij het overeind komen. „Wat zei ik? Als je het touw blijft aantrekken, dan ga je.”
Laten vieren dus, dat touw. De kart zoeft weg. Even strak trekken: harder gaat het. De wind suist om het wagentje. Het is tijd om te keren. Iets naar het rulle zand dus. Pardoes staat de kart stil. Oeps, net te ver kennelijk. De blokart wil geen kant meer op: muurvast.
Hoe loste de instructeur dat ook al weer op? Hij draaide aan de wielen, net als een rolstoelrijder. Helaas, nu heeft het geen effect. Te koude handen zeker. Dan maar met de voeten afzetten op het strand. Of is het mogelijk dat het zeil ineens wind vat en de voeten van de bestuurder in z’n nek terechtkomen? Want zoiets zei Roijers net.
Toch maar doen. Snel de voeten weer veilig op de stang zetten. Twee handen aan het stuur, een draai richting de zee. Want dat is het gemakkelijkst: tegen de wind in keren. De snelheid neemt af. Tijd voor een ruk aan het touw. Brr, dan maar met één hand aan het stuur de bocht door.
Help, het gaat hard. Waar zit de rem? Nergens. „Het touw laten vieren”, zei Roijers, „dan minder je vaart.” Hij heeft gelijk: de kart gaat minder hard. Nu niet meer keihard, maar gewoon hard. Gewoon heel hard. Stukken sneller dan op de heenweg. De wind is er vast en zeker debet aan.
Iets meer richting de vloedlijn nu. De schelpen knisperen. Zo laag boven de grond als in de blokart lijkt de zee nóg sneller voorbij te flitsen. Dit is mooi! De kart suist en suist. Weer een bocht - het gaat al veel soepeler dan aan het begin. Snel nog een keer heen en weer. Het is verslavend, zei de instructeur. Heeft hij dan toch gelijk?
Strandjutten kan ook
Voor geen goud in een blokart? In Zeeland valt nog meer te beleven. Vijf ideeën.
Reptielenzoo Iguana
Ooit een klein particulier opvangcentrum, nu Europa’s grootste overdekte reptielenzoo. De zoo herbergt onder meer veel soorten slangen, zoals een python. Entree 8,50 euro, kinderen 7,00 euro. Bellamypark 31-35, Vlissingen, www.iguana.nl.
Terra Maris
Museum voor natuur en landschap van Zeeland. Buiten zijn een stuk duingebied en ander Zeeuws landschap aangelegd. Het hele jaar door zijn er extra activiteiten, zoals strandjutterswandelingen. Entree 5,25 euro, kinderen 3,00 euro. Duinvlietweg 6, Oostkapelle, www.terramaris.nl.
’t Klok’Uus
Binnenspelen in de ballenbak of buitenspelen op skelterbaan, springkussens en -avontuurlijker- buggytrampolines. Een potje boerengolf spelen en een hapje eten is ook mogelijk. Entree 5,00 euro, boerengolf 6,00 euro. Wissekerkseweg 6, ’s-Heer Arendskerke, www.klokuus.nl.
Deltapark Neeltje Jans
Een orkaanmachine, een 60 meter lange waterglijbaan, een nieuw hoofdgebouw. Wie Deltapark Neeltje Jans het laatst bezocht voordat er in 2002 een brand woedde, kent het park haast niet meer terug. De zeehonden zijn er nog steeds, de Deltawerken -natuurlijk- ook. Entree (22 maart-2 november) 18,00 euro. Faelweg 5, Vrouwenpolder. www.neeltjejans.nl.
Visserijmuseum Brusea
In het kleine Visserijmuseum Brusea draait het om de mossel: van larve tot eindproduct, van oude tot nieuwe kweek- en vangstmethode, van de mosselvisser tot zijn gezin. Extra interessant nu de mosselsector de laatste maanden volop in het nieuws is geweest. Entree 2,25 euro. Oude Straat 23, Bruinisse, www.brusea.nl.
