Vakantiegevoel

Mensen van een andere wereld, waar niet wezenlijke betrokkenheid maar vakantiegevoel de wet voorschrijft. Zodat ze slechts die dingen beleven die interessant, mooi, indrukwekkend of lekker zijn. En ze mogen er dan luchtigjes bijlopen, vaak lijken het reizigers in astronautenpakken: immuun voor de zwaartekracht van het bestaan, met zijn vragen over leven en dood, waarheid en leugen.

Eventjes maar, hoogstens drie, vier weken per jaar, ketsen die af op dat ”nu-niets-aan-mijn-hoofdgevoel”. O wee als dat niet aan het strand of op de hei wordt beleefd, maar midden in een andere samenleving. In een fraai Hollands kerkje bijvoorbeeld, waar ’toevallig’ een dienst aan de gang is. En gemeenteleden bekeken en beluisterd worden als een groep waarvan de houdbaarheidsdatum ruim is overschreden.

Of in een land als Indonesië, waar religie vanwege sluimerende tegenstellingen wel degelijk nog een zaak van dodelijke ernst is. En een boeddhistisch monument als de Borobudur allesbehalve een tandeloos restant uit het verleden. Gelukkig maar dat toeristen, ondanks dat frivole harnas, kwetsbare mensen blijven. Waardoor het zomaar kan gebeuren dat die vakantiewolk waarin ze lopen, oplost. Dankzij een woord dat landt, inzicht dat verschrikt of muziek die ontroert.