„Thuis is alles veel beter”

Terwijl haar moeder een boodschap doet, blikt Anita relaxed terug op de achterliggende tijd. Tussendoor roept ze haar zusje tot de orde die met een vriendinnetje in de gang aan het spelen is. Op strenge toon: „Een beetje rustig, ik ben in gesprek.”

Door hoog oplopende spanningen thuis kwam Anita ruim een jaar geleden in een observatie- en jeugdkliniek terecht. Ze kreeg te horen dat ze ADHD en ODD (een ernstige concentratiestoornis) heeft. Eind vorig jaar kreeg ze een plek in een behandelcentrum van Jeugdhulp Friesland, waar ze tien maanden verbleef.
Terwijl Anita in een meidengroep bij Jeugdhulp zat, gingen haar ouders uit elkaar. Haar moeder betrok met twee kinderen een andere woning. Sinds de zomervakantie woont Anita ook weer bij hen. „In het begin was het vreemd. Soms dacht ik: Moet ik niet terug naar de groep? Maar nee, ik ben echt weer thuis. Het is geen droom.”

Ze geniet van de vrijheid. „Ik kan nu weer onbeperkt achter de computer zitten of tv kijken. En ik kan m’n vrienden zien als ik er zin in heb. Mijn moeder is minder streng dan de leiding op de groep. Thuis is alles beter.”

In het behandelcentrum leerde ze onder meer op een goede manier met haar moeder om te gaan. „Onze band is sterker geworden. Ik kan nu beter met haar praten. Als ik me rot voel, ga ik gewoon naar haar toe. Dat deed ik eerder niet. Dat kwam ook doordat mijn vader vaak tussen ons in stond.”

Haar vader is in feite haar stiefvader, die op haar derde jaar bij Anita’s moeder introk. Na haar vertrek bij Jeugdhulp is ze met hem op vakantie gegaan. „Dat ging helemaal fout. We kregen meteen weer ruzie. Ik was wel veranderd, maar hij niet.” De laatste maanden heeft ze geen contact meer met hem. De behoefte daaraan ontbreekt haar op dit moment.

Bij haar moeder, broer en zusje voelt Anita zich op haar plek. De sfeer thuis wordt niet meer gekenmerkt door ruzies. „Ik heb geleerd wat ik moet doen als ik boos ben. Dan ga ik even op m’n kamer zitten. Als ik ben afgekoeld, kom ik beneden om het uit te praten. Maar dat komt weinig meer voor. Ik heb wel eens een meningsverschil met m’n moeder, maar geen ruzie.”

Op school gaat het goed, zegt Anita. Een maand geleden haalde de derdejaarsleerling vmbo kader haar tentamens. Het hoogst scoorde ze voor Nederlands, maar welk cijfer ze haalde, is ze alweer vergeten. Aan het eind van het seizoen kan ze nu staatsexamen doen, om daarna door te stromen naar de mbo-opleiding voor kapster en visagiste.

In haar vrije tijd is ze regelmatig op het voetbalveld te vinden. Ze is spits in een meidenelftal van een club in de buurt. „Op zaterdag spelen we een wedstrijd en door de week trainen we twee of drie keer”, zegt Anita. Thuis zit ze regelmatig te chatten. Soms tokkelt ze wat op haar gitaar. Al komt het daar weinig meer van, zeker nu ze sinds een paar maanden verkering heeft met Didier. Lachend omschrijft ze haar 17-jarige vriend en klasgenoot met de woorden lief en lui.

Anita kijkt uit naar de kerstvakantie. Het nieuwe jaar ziet ze met vertrouwen tegemoet. Goede voornemens heeft ze niet. „Misschien dat ik nog eens ga stoppen met roken, maar dat heb ik dit jaar ook al geprobeerd, en het is niet gelukt. Verder heb ik weinig wensen. Alles gaat nu goed. Ik heb echt een nieuwe start gemaakt.”