Spreken over de kern

Ik was blij verrast dat 97 procent van de docenten geheel of grotendeels achter de identiteit van de school staat. Ook vond ik het mooi om te lezen dat heel veel leerlingen vinden dat de docenten voluit achter de identiteit van de school staan.

Een ontwikkeling die spreekt vanuit het onderzoek wordt door het volgende citaat goed samengevat: „De vanzelfsprekendheid van onze zuil is tanend.”

Dat het volgens een aantal mensen in het reformatorisch onderwijs niet goed gaat, zegt ook iets over de gezinnen en de kerken. De vraag is of we het met elkaar nog wel hebben over de goede dingen. Er zijn verschillen in kerken, in hoe ouders hun kinderen opvoeden en hoe docenten met leerlingen omgaan.

Laten we vooral naar de jongeren luisteren: Wat is hun echte vraag? Wat is hun zoektocht? Die zoektocht is niet om alles anders te doen dan de kerken en de ouders. Mijns inziens is de vraag van veel jongeren: Wat is de bron, wat is de gezindheid van het leven? Waarom doet u de dingen zoals u ze doet? Waarom gaan de dingen in de kerken zoals ze gaan?

En dat zijn vragen waarbij jongeren recht op antwoord hebben. We moeten in gesprek met hen en niet over alleen over hen! Verdiep je als volwassene in de leefwereld van de jongeren, ook al is die anders dan de eigen leefwereld. Benader jongeren oprecht en eerlijk. Daar vragen ze om. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat leerlingen het niet waarderen dat docenten laten merken dat ze niet achter de schoolregels staan.

De ontwikkeling binnen de reformatorische kring (en dat onderstreept het onderzoek) vraagt verdere doordenking en dialoog binnen de eigen kring. De secularisatie is niet alleen een gevaar dat ons van buitenaf overkomt, maar ook van binnenuit. De vraag is dan wat daar de reden van is.

Ik denk dat de dieperliggende oorzaak is dat we, ook als reformatorische zuil, het hier prima naar onze zin hebben. Het materialisme en individualisme vieren ook in onze gezindte hoogtij. Zijn we echt nog anders dan de wereld om ons heen? En dan bedoel ik niet alleen in kleding en dat soort uiterlijke dingen. Wat zien mensen aan ons? Zijn we ook zo aardsgericht en zijn we zo druk met allerlei discussies die er niet wezenlijk toe doen? Nemen we elkaar de maat of vooral onszelf?

Het onderzoek laat zien dat we binnen onze kring nog veel te doen hebben. Als echt de boodschap van de Bijbel centraal staat, vallen veel discussies in eigen kring weg. Uiteindelijk gaat het om de vraag: Hebben we de Heere Jezus lief en zijn we geheel anders?

Dat anders uit zich niet in de eerste plaats in uiterlijke dingen, maar vooral in een andere gezindheid: liefde tot God en liefde tot de naaste. Dan kan iemand met respect de naaste tegemoet treden. Ook al denkt die naaste anders en doet die wellicht wat anders. Dan stellen we onszelf niet boven de ander, maar hebben we een dienende houding.

Eigenlijk heb ik maar één advies aan schoolbesturen. Laten we het hebben over de dingen waar het over moet gaan in onze kring. En wat mij betreft mag dan één vraag tijdens sollicitatiegesprekken en toelatingsgesprekken niet ontbreken: Welke plaats heeft de Heere God en Zijn dienst in uw leven? Dat is toch uiteindelijk de kern waar het over moet gaan!

Op de school waar ik werk hangt een spiegel met daarin een spreuk die we als reformatorische kring veel in de praktijk moeten brengen: „Eenheid in het noodzakelijke, vrijheid in het niet-noodzakelijke, broederlijke liefde in beide!” (H. Witsius).”