SOS

Dankzij die zaktelefoon was haar summiere contact met de omgeving tot nul teruggebracht. Een gesluierde vrouw die sms’t, dat is een gebarricadeerd huisje op benen. De ultieme vorm van introvertie.

Wás het allemaal maar zo knus. Want deze ’mens’ staat symbool voor het nieuwe elan onder orthodoxe islamieten. Die hun geloof als een vanzelfsprekende werkelijkheid over de samenleving willen spannen. Liefst nationaal, maar toch zeker lokaal. En op diverse plekken hebben christenen al gemerkt wat dat betekent: moordpartijen in Midden-Sulawesi, de sloop van kerken op Java.

En terwijl de kerk in het donkere binnenland van Sulawesi nog volop worstelt met de heidense afkomst van haar leden, komt deze uitdaging alweer op haar af: staande blijven tegenover groepen fanatieke moslims die haar het bestaansrecht ontzeggen. Onmogelijk om dat alleen te klaren. En dat wil de kerk weten ook. Vandaar dat ze, niet met een modieuze sms, maar met een hartgrondig SOS om meeleven vraagt. Van wie? Van allen die weten wat dat concreet inhoudt: de gemeenschap der heiligen.