De poging van de ChristenUnie om op te komen voor ambtenaren die geen homohuwelijke willen sluiten is sympathiek, maar misplaatst. Als ik trouwambtenaar was, zou een huwelijk tussen een man en een vrouw die hun gezinnen verlaten hebben om met elkaar te trouwen, mij evenzeer met afschuw en walging vervullen als een homohuwelijk. Toch heb ik nooit gehoord dat christelijke ambtenaren weigeren dergelijke lieden in de echt te verbinden. Dat is terecht. De ambtenaar is er namelijk niet om de morele rechtmatigheid van het huwelijk te beoordelen, maar om de wet uit te voeren.
Waarom zou het anders zijn bij het sluiten van een homohuwelijk? Het enige argument dat ik kan verzinnen is dat het huwelijk tussen twee overspeligen een zondig huwelijk is, terwijl het huwelijk tussen twee homo’s een nephuwelijk is. Die analyse deel ik volkomen. Maar waarom zou het erger zijn een huwelijk te sluiten dat een farce is, dan een huwelijk dat zondig is? Kortom, het COC heeft groot gelijk: christelijke ambtenaren moeten niet moeilijk doen, maar gewoon homo’s trouwen.
Stervende cultuur
Daarmee is natuurlijk niet alles gezegd. Een trouwambtenaar heeft een belangrijke rol bij het invullen van de trouwceremonie. Als ik trouwambtenaar was en het bovengenoemde stel dat zijn kinderen in de steek had gelaten zou bij me langskomen, zou ik zeggen: Ik ben van harte bereid om u te trouwen. Ik zie ernaar uit om u en de feestgangers te vertellen wat ik ervan vind dat mensen hun oude trouwbelofte breken, hun gezin kapotmakenxx en het vervolgens nog eens opnieuw willen proberen. Maar als u denkt dat die toespraak niet bijdraagt aan de door u gewenste feestsfeer, kunt u natuurlijk ook naar een andere ambtenaar gaan.
Als ik trouwambtenaar was en een homostel kwam langs, zou ik iets dergelijks zeggen: Ik ben van harte bereid u te ’trouwen’. Ik heb mooi materiaal klaarliggen over hoe het aanvaarden van homoseksuele relaties in de geschiedenis altijd een teken aan de wand is voor een stervende cultuur. Ik heb altijd al eens in het openbaar willen uitleggen waarom het homohuwelijk zo’n misplaatste grap is met weinig toekomst, zodat u nu de gelegenheid maar te baat moet nemen nu het nog kan. Dus ik zou echt naar uw trouwdag uitzien. Maar mocht u toch liever een andersoortige toespraak horen, dan kunt u zich bij een van mijn collega’s vervoegen.
Het mooie van deze aanpak is dat je de defensieve stelling waarin christelijke trouwambtenaren zich nu laten dringen, verlaat. Wat de ChristenUnie in feite voorstaat, is het creëren van een christelijk getto waarin wij nog onze gang mogen gaan. Maar getto’s hebben de neiging steeds kleiner en beperkter te worden. Of ze worden zelfs hardhandig uitgeroeid, zoals nu schijnt te gaan gebeuren met de bijzondere positie van de weigerende trouwambtenaar.
Daarom zit er veel meer muziek in om in het offensief te gaan. We moeten niet vragen of wij er alsjeblieft ook nog mogen zijn op ons eigen kleine stukje - we zullen verder echt niemand lastig vallen, hoor! Nee, we moeten luid en duidelijk blijven verkondigen dat een homohuwelijk een nephuwelijk is. Al vindt 85 procent van de Nederlanders dat niet, heel wat meer dan 85 procent van alle mensen op aarde is dat van harte met ons eens. En wat belangrijker is: we hebben gelijk.
Bezemhok
In een toenemend aantal plaatsen wordt de eis gesteld dat ambtenaren alle huwelijken moeten willen sluiten. Christenen kunnen daar zonder gewetensbezwaren mee instemmen en daar vervolgens hun eigen invulling aan geven.
Er is echter nog een andere manier waardoor we van het defensief in het offensief kunnen gaan. Er is een aantal gemeenteraden in Nederland waar een meerderheid tegen het ’homohuwelijk’ is. Uiteraard moet ook in die gemeenten de wet uitgevoerd worden.
Maar ook hier kan de wet op allerlei manieren uitgevoerd worden. Binnen die gemeenten moet het mogelijk zijn om te zeggen: Er is maar één ambtenaar die bij ons homohuwelijken sluit. We doen dat in het bezemhok. De trouwambtenaar komt binnen in zijn oudste kleren. Hij legt uit waarom homorelaties fout zijn en waarom het homohuwelijk een farce is. Dan laat hij de trouwbelofte afleggen, waarna hij de ceremonie besluit met: ”ik verklaar u man en man”, gevolgd door een homerisch hoongelach. Om mensen geen onplezierige verrassingen te bezorgen, wordt deze gang van zaken van tevoren duidelijk aangekondigd. Homo’s die zich hun trouwceremonie liever anders voorstellen, gaan waarschijnlijk naar een andere gemeente.
Er zijn drie gemeenten in Nederland waar ChristenUnie en SGP de meerderheid vormen. Nunspeet, Staphorst en Urk: hier ligt een schone taak! Daarnaast zijn er achttien gemeenten waar CDA, ChristenUnie en SGP met elkaar de meerderheid hebben. Hier kan het CDA laten zien dat het echt tegen het homohuwelijk is door het zo onaantrekkelijk mogelijk te maken een homohuwelijk te sluiten: Alblasserdam, Barneveld, Borsele, Bunschoten, Ede, Ermelo, Goedereede, Graafstroom, Kampen, Nieuw-Lekkerland, Oldebroek, Putten, Reimerswaal, Rijssen, Scherpenzeel, Wierden, Woudenberg en Veere. Ten slotte is er nog een aantal gemeenten waar een plaatselijke partij misschien ook bereid is mede een meerderheid te vormen voor het opkomen voor traditionele waarden.
Christelijke stellen die willen trouwen kunnen als deze strategie gevolgd gaat worden ook hun bijdrage leveren. Ze vragen of hun trouwambtenaar ook homohuwelijken met een feestelijk tintje sluit. Als het antwoord bevestigend is, verzoeken ze door een andere ambtenaar in het huwelijk bevestigd te worden.
Victorie
In de politiek bepaalt welk gevecht je aangaat voor een groot deel of je zult winnen. Ik ben ervan overtuigd dat de aanpak die in dit artikel wordt voorgesteld helpt om de discussie over het echte onderwerp te laten gaan: het belachelijke van het in de echt verbinden van twee mensen van hetzelfde geslacht. Het creëren van een aparte speelhoek voor christenen getuigt van te weinig ambitie. Van Nunspeet begint de victorie!
De auteur is namens de Gereformeerde Zendingsbond (GZB) werkzaam als kerkplanter in Thailand.
