Binnen de Verenigde Naties en de Europese Unie doen progressieve krachten er alles aan om abortus en homohuwelijk in alle landen geaccepteerd te krijgen, stelde Austin Ruse dinsdag in een lezing op het World Congress of Families in Amsterdam. Een samenvatting van de toespraak.
Jarenlang heeft de prolifebeweging zich bij de Verenigde Naties gericht op de documenten op de onderhandelingstafel. Anders gezegd: we hebben ons gericht op de details, waardoor we het grotere geheel misten.
Het grotere geheel is dat VN-radicalen –in samenwerking met radicale advocaten en rechters en andere medestanders over de hele wereld– de grootste machtsgreep aller tijden plegen.
Ze proberen voor heel de mensheid de meest intieme details van mensenlevens te bepalen en ze zijn vastbesloten dit tot een succes te maken vanuit hun verheven en elitaire zetels bij de VN in New York, bij de EU in Brussel en bij andere centra van internationale macht.
Om dit te bereiken moeten ze het internationale systeem hervormen. Waar ooit internationale betrekkingen stonden voor relaties tussen landen, staan ze nu voor internationale organisaties die zich bemoeien met de levens van individuele burgers. Waar ooit soevereine naties bepaalden wat het beste was voor de burgers binnen hun landsgrenzen, proberen nu de transnationale progressieven deze macht over te nemen van de regeringen en de burgers. We hebben te maken met een verandering van tsunamiproporties in de sociale politiek en het internationale systeem. Het resultaat hiervan is een monumentaal gebrek aan democratie. Vraag uzelf eens af: wie is uw vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties? Het feit dat niemand van u deze rol kan vervullen onderstreept dit enorme gebrek aan democratie, omdat deze mensen zichzelf hebben aangesteld om uw privéleven te bepalen. Dit is het algemene beeld, en dat raakt alle gezinnen over de hele wereld en het raakt eveneens alle landen: Noord en Zuid, Oost en West, rijk en arm. Wij zijn allemaal betrokken bij dit gevecht.De prolife- en profamilycoalitie bij de VN begon haar werk tijdens de voorbereidende fase van de Caïro Conferentie over Bevolking en Ontwikkeling in 1994. Onze tegenstanders werkten er in die tijd aan om een recht op abortus te bewerkstelligen in VN-documenten. Ze werden in Caïro en op volgende VN-conferenties verslagen door een coalitie van christenen en moslims die gevormd was door paus Johannes Paulus II.
Omdat deze grote alliantie de radicale pogingen om abortus tot een universeel recht te maken van tafel veegde, begonnen ze een hernieuwde poging door leugen en bedrog. Ze vormden codewoorden, waarvan de belangrijkste ”reproductieve gezondheid” is. Sinds de Caïroconferentie hebben ze succesvol de termen ”reproductieve gezondheid” en ”reproductieve rechten” in talloze VN-documenten ingevoegd.
Ongeschreven
Daarna bewandelden ze de weg van de ”soft law”. De term soft law verwijst naar pogingen van internationale radicalen om een idee in te voeren dat bekendstaat als ongeschreven internationale wetgeving. Hoewel ongeschreven, worden deze afspraken wel gezien als bindend voor naties. Dit wordt bereikt door een langdurige praktijk van universele politiek waaraan gevoelsmatig een wettelijke verplichting wordt verbonden. Een voorbeeld daarvan is de veilige doorgang van diplomaten. Een andere is piraterij. Voorstanders van abortus stellen dat als de uitdrukking ”reproductieve gezondheid” maar vaak genoeg genoemd wordt in niet-bindende VN-documenten, zij de status van ongeschreven internationale wetgeving krijgt. Ik zal uitleggen waarom dat onjuist is, en onze opponenten weten dat
Verder is ons in de loop van de tijd de agressieve proabortushouding opgevallen in de discussies binnen verschillende VN-comités die moeten controleren of de juridische mensenrechtenverdragen worden nageleefd. Alle juridische verdragen hebben zulke comités, waarvoor regeringen periodiek moeten verschijnen om te rapporteren hoe ze het verdrag implementeren.
Twaalf jaar geleden begonnen we te letten op het comité dat belast is met de handhaving van het ”Verdrag voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen”. Wat ons opviel was dat het comité regeringen vroeg hun abortuswetgeving te veranderen.
Let wel, dit comité heeft niet de autoriteit om regeringen iets op te leggen. In het genoemde verdrag komt abortus niet eens voor. En toch, in de loop der jaren hebben we geteld dat het comité meer dan negentig landen gevraagd heeft hun wetgeving inzake abortus aan te passen. Hoe kunnen ze dit doen, en wat is hun doel? Dit comité bestaat uit 22 personen die genomineerd en gekozen zijn door landen die deel uitmaken van het verdrag. Ze vertegenwoordigen geen regeringen. Wanneer ze eenmaal gekozen zijn, zijn ze niemand behalve zichzelf verantwoording schuldig. Deze 22 komen hoofdzakelijk uit linkse groeperingen die ook abortus verdedigen. We zien hier dat soevereine staten moeten rapporteren aan individuen, waarvan de meesten uitgesproken linkse verdedigers zijn van abortus.
Behalve dat ze regeringen schoffeert, heeft deze groep burgers zichzelf aangewezen om een verdrag te herschrijven. Dit is een juridisch verdrag. Het is wettelijk bindend voor staten die het ratificeren. Soevereine regeringen werken er soms jaren aan om zo’n verdrag uit te onderhandelen. Deze staten moeten zo’n verdrag gewoonlijk aan hun parlement voorleggen om ratificatie te krijgen. Dat is een lang en arbeidsintensief en zeer democratisch proces. Uiteindelijk zijn de staten juridisch gebonden aan zo’n zwaar bevochten verdrag. En hier hebben we een groep ideologisch gedragen burgers die zichzelf de taak oplegt een juridisch verdrag te herschrijven en vervolgens proberen deze herinterpretatie op te leggen aan soevereine staten. Dat is precies wat dit comité gedaan heeft. Het genoemde verdrag zegt niets over abortus. Het wordt zelfs niet genoemd. Zelfs de term “reproductieve gezondheid” komt er niet in voor. Maar, in wat genoemd wordt Algemene Aanbeveling 24, heeft dit burgercomité abortus in het document ingevoegd en nu vertellen ze regeringen doorlopend dat ze hun abortuswetgeving moeten aanpassen.
Dit raakt het hart van het democratische proces. De burgers van een soevereine natie zijn over het algemeen tevreden dat hun regering hun wensen en belangen kan vertegenwoordigen. Deze burgers laten hun regering onderhandelen over verdragen die vervolgens bindend zijn voor de staat en soms voor de burgers. Deze burgers hebben tenminste een kans om de politiek van hun eigen regering te beïnvloeden. Maar hoe kunnen die burgers ooit de processen beïnvloeden van zo’n comité, een veelal onbekende groep van individuele burgers die niemand dan zichzelf rekenschap verschuldigd zijn. Dit is een democratische gebrek van jewelste
Wat is het effect van deze uitspraken van dit comité? Luistert men? Hebben hun uitspraken effect op de wetgeving? Jazeker. Zonder twijfel.
Wereldregering
Het is niet alleen de zaak van het ongeboren kind die bedreigd wordt door deze radicale herinterpretaties. Samen met VN-afgevaardigden interpreteren radicale homoseksuele groeperingen nu internationale verdragen als zouden ze seksuele geaardheid en geslachtelijke identiteit noemen als categorieën waarop niet gediscrimineerd mag worden, net als geslacht, ras, religie, nationaliteit en de andere bekende categorieën. VN-comités zullen spoedig het homohuwelijk, adoptie door homostellen en het opnemen van homoseksuele propaganda in het onderwijs aan naties opleggen.
Wij praten over wat wel wereldregering genoemd wordt. Door het gebruik van zowel ongeschreven als geschreven wetgeving ontstaat er een raamwerk van nieuwe normen die opgelegd worden aan regeringen en burgers. Deze nieuwe normen zijn nooit officieel bepaald en er is nooit over gestemd.
Dit wordt bewerkstelligd door een groep die zichzelf vol zelfvertrouwen ”transnationale progressieven” noemt. Ze geloven niet in het democratische proces.
Ze geloven in hun eigen superioriteit. Ze geloven dat ze het beter weten dan democratisch gekozen ambtenaren en ze weten het zeker beter dan moeders en vaders en andere burgers over de hele wereld.
Het algemene beeld is dat ze zich op vele fronten bewegen. Ze bewegen zich aan het VN-front door het aanpassen van documenten, en vervolgens door de interpretatie van deze documenten. Ze bewegen zich door de gerechtshoven over de hele wereld en bewerkstelligen wetswijzigingen die gebaseerd zijn op deze herinterpretaties van juridische verdragen en niet-bindende resoluties.Wij worden geboren met een moreel besef, maar dat is slechts een deel. De rest van de regels wordt ons gegeven door onze leermeesters: de kerk, de staat en het gezin. Als een van die leermeesters de in mist gaat, kunnen wij beschadigd worden. Als ze allemaal gaan dwalen, zijn we reddeloos verloren.
Juist deze drie soevereiniteiten liggen onder vuur van de transnationale progressieven, die heel goed begrijpen dat elk van deze instituties een bolwerk is tegen het radicale project om de mensheid en het internationale systeem te hervormen. God schiep ons in de tijd en op de aarde met een doel, en niet om een gemakkelijk leventje te leiden. Hij riep ons in deze tijd en op deze plaats, en dat is een tijd met veel tumult. Hij riep ons in deze tijd en op deze plaats om Zijn schepping te verdedigen tegen hen die deze willen verwoesten
De auteur is president van de Catholic Family and Human Rights Institute (New York) en van de Culture of Life Foundation (Washington DC).
