Als iemand ”evangelisch” denkt of een ”overwinningsleven” propageert, is dat nog geen reden voor een kritische benadering, vindt Henk van den Brink. Het gaat erom hoe bepaalde termen gebruikt worden en of het evangelie van Jezus op een Bijbelse manier wordt gebracht.
Met belangstelling las ik een verslag van het gesprek met twee predikanten en twee vertegenwoordigers van stichting Heart Cry (RD van donderdag). In het artikel komen twee begrippen sterk naar voren: evangelisch en overwinningsleven.
Ik heb in de praktijk van het leven gemerkt dat deze twee begrippen bijzonder uitgehold zijn. Evangelie betekent ”blijde boodschap”. Evangelisch duidt dan aan ”overeenkomstig de blijde boodschap”. Sommige refo’s worden vervolgens aangeduid als evangelisch of soms té evangelisch. Wat zegt de term evangelisch ons?
Ik beperkt me nu verder tot het woord ”overwinningsleven”. Wat roept dat op? Het beeld van een gearriveerde christen die met de handen in de lucht zijn overwinning viert?
Overwinnen betekent onder andere ”de zege behalen over” of ”te boven komen”. Overwinningsleven zou dan zoiets betekenen als voortdurend ergens de zege over behalen of iets te boven zijn. Is dit ook wat wordt bedoeld met deze veelgebruikte term? Wat is de betekenis? Het gaat niet om de termen op zich, maar om wat iemand die ze gebruikt ermee bedoelt.
Ik geef als voorbeeld het boekje ”Een leven van overwinning” van Zac Poonen, een Bijbelleraar uit India die al meer dan 45 jaar Gods gemeente toerust vanuit het Woord. Uit wat hij schrijft komt bepaald niet het beeld naar voren van triomfantelijke christenen die de zege over de zonde hebben behaald of de zonde te boven zijn!
Poonen: „Zolang we doorgaan onze omstandigheden en andere mensen de schuld te geven, kunnen we nooit hopen op overwinning. Maar als we kunnen geloven dat God al onze omstandigheden regelt in Zijn almacht en dat geen verzoeking ons ooit te groot zal zijn als we ons vernederen, dan is de overwinning zeker.”
Ook schrijft hij: „Onze overwinning is nooit afhankelijk van mensen (…) Onze overwinning is helemaal afhankelijk van Gods genade. En die genade kunnen we in elke situatie krijgen, als we onszelf verootmoedigen.” En: „Als u echter niet in Gods almacht gelooft of in Zijn liefde dan zult u bemerken dat u wordt meegezogen met de wereld en met de kinderen van deze wereld, in een leven van ellende en goddeloosheid en compromissen.”
Of neem kanttekening 64 van de statenvertalers bij Romeinen 7:25: „Namelijk dat Hij mij alrede zo ver door Christus verlost heeft van de heerschappij der zonde, dat ik nu, hoewel de zonde mij nog aankleeft, nochtans geen gewillige slaaf derzelve meer ben, maar daartegen strijd, en die door Christus’ Geest kan overwinnen.”
Drankkeet
Het evangelie van Jezus moet op een Bijbelse manier gebracht worden, zoals ook verwoord wordt in de belijdenisgeschriften: „Welke belofte allen volkeren en mensen, tot welke God naar Zijn welbehagen Zijn Evangelie zendt, zonder onderscheid moet verkondigd en voorgesteld worden, met bevel van bekering en geloof” (Dordtse Leerregels II, 5). Als dat gebeurt, staat God voor de vrucht in en hoeven wij anderen niet te overtuigen van ons gelijk. Bekering is Gods werk, en met een zicht op Gods almacht valt de discussie stil. Het enkele feit dat iemand evangelisch denkt of een overwinningsleven propageert, lijkt mij een on-Bijbelse basis om een kritisch stuk te schrijven.
Zou het zo kunnen zijn dat er méér geschriften verschijnen die ons waarschuwen voor broeders dan die waarin onze jeugd gewaarschuwd word voor de zonde en de wereld? Of heerst het principe: wie het dichtste bij staat, is het gevaarlijkst? Dan kan het gebeuren dat jongeren in de drankkeet bespreken hoe gevaarlijk de leer van die en die is. Of weigeren ze vaak heel Bijbelse teksten uit een liederenbundel te zingen omdat ze zo gevaarlijk zijn, en pompen ze ondertussen hun iPod of telefoon en zichzelf vol met moderne God- en mensonterende muziek.
De auteur wordt per 1 januari directeur van stichting Gave, die haar achterban vindt in zowel evangelische als reformatorische gemeenten.
