De uitbraak van de Mexicaanse griep dwingt christenen ertoe ernstig en tegelijk nuchter na te denken over wat dit betekent, zegt Albert Mohler.
De geschiedenis van de mensheid kenmerkt zich door ziekte en dood. De zonde bracht de dood en ziekte is de koopman van de dood. De ruiter van de pestilentie heeft door de eeuwen heen plagen en pandemieën gebracht.
Zelfs in deze tijd, met een hoogwaardige medische wetenschap waarmee zo veel ziekten effectief bestreden kunnen worden, blijft er een reëel gevaar bestaan op het uitbreken van een pandemie. En dat raakt ons.
De uitbraak van de Mexicaanse griep beheerst het nieuws. In Mexico vielen inmiddels twaalf doden en de ziekte is in een groot aantal landen vastgesteld. Al jarenlang waarschuwen medische experts voor een grieppandemie, een moderne pestplaag, die een groot aantal slachtoffers kan eisen – vergelijkbaar met de situatie in 1918 toen bij een pandemie 100 miljoen mensen omkwamen.
Bioterrorist
In 2005 noemde Michael Spencer in het magazine The Atlantic de griep „een natuurlijke bioterrorist.” Spencer: „Een pandemie is het virale equivalent van een geweldige storm. Drie aspecten zijn daarbij altijd heel helder. Een nieuw griepvirus is afkomstig van dieren. Beesten dragen het altijd bij zich en bij hen ontstaan ook nieuwe varianten. Deze nieuwe virussen hebben aanvankelijk mensen niet geïnfecteerd. Daarom heeft het menselijk lichaam nog geen antistoffen gemaakt.
Het tweede is dat het virus erin slaagt een mens ziek te maken. Derde voorwaarde voor een pandemie is dat het virus zich effectief weet te verspreiden. Dat gaat het gemakkelijkst via niezen, hoesten en handen schudden.”
Is deze uitbraak van de Mexicaanse griep de voorbode van een satanische pandemie? Voor die conclusie is het nog te vroeg. Maar het is wel een duidelijke waarschuwing. Zelfs in een ‘normaal’ jaar sterven er 36.000 Amerikanen aan de griep. We zijn maar kwetsbare mensen.
Epidemiologen zeggen dat het niet de vraag is óf maar wannéér er een verschrikkelijke pandemie komt. Spencer geeft een nuchtere waarschuwing. „Experts spreken net zo over een pandemie als geologen over aardbevingen. De discussie gaat nooit over de vraag of de grote slag komt. Dat staat vast.”
Christelijke traditie
Het publieke debat over de Mexicaanse griep en de uitbraak van een pandemie dwingt christenen ertoe ernstig en tegelijk nuchter na te denken over wat dit betekent. Bijbels christendom heeft veel te zeggen over ziekte en de christelijke traditie heeft een rijkdom aan gedachten over hoe christenen, kerken en predikanten moeten denken over ziekte en dood.
Om te beginnen moeten we goed bedenken dat ziekte en dood deel zijn van de vloek. Iedere ziekte en elk onheil is terug te voeren op Genesis 3 en de zondeval van de mens. Adam en Eva waren de eerste mensen die het leven ontvingen. Na hun zonde waren zij ook de eersten die ziekte en dood hebben ervaren.
Hoewel enkele specifieke ziekten zijn terug te voeren op bepaalde zonden (denk aan de seksueel overdraagbare ziekten), is het bestaan van ziekte en dood in zijn algemeenheid het directe gevolg van de zonde.
Nieuwe schepping
De nieuwe schepping zal geen ziekte of dood kennen. Want de vloek is door het werk van Christus weggenomen. Maar zolang we moeten wachten op de komende dag des Heeren, zullen we in dit leven te maken hebben met de kwelling, de pijn, de ontwrichting en de schade van ziekten. We zullen moeten sterven.
Dat neemt niet weg dat we dankbaar mogen zijn voor de moderne medicijnen en de uitvinding van antibiotica. Dat de bacterie een belangrijke ziekteverwekker is, hebben we nog maar betrekkelijk kort geleden ontdekt en de grote verspreiding van effectieve antibiotica dateert nog maar uit het midden van de vorige eeuw.
Ondanks deze medische vooruitgang moeten we wel bedenken dat we nooit zullen triomferen over ziekte en dood. Het gaat boven onze macht om de vloek te overwinnen.
Tegelijkertijd moeten christenen hun Heiland dienen door de zieken te verzorgen. Thomas C. Oden (Amerikaans methodist, red.) wijst ons erop: „Christelijke zorg betekent bidden om genezing, hoewel dat nooit mag inhouden dat het geloof in God afhankelijk wordt gemaakt van een individuele genezing.”
Volgens Oden staan pastoraat en verzorging altijd aan de zijde van de strijd tegen ziekte en nooit aan de kant van de ziekte. „Intussen zien christenen ziekte niet alleen als een absoluut kwaad. Er kan ook iets goeds uit voortkomen.”
Luther
Maarten Luther wees zijn gemeente erop medicijnen te gebruiken, maar hield hen tegelijk voor allereerst en uitsluitend hun vertrouwen op God te stellen. „Het is niet goed alleen maar te geloven. Als u in gevaar of moeite bent, dan moet u alle middelen te baat nemen. Anders verzoekt u God.”
Christenen mogen echter niet alleen op de van God gegeven middelen vertrouwen, zegt Luther. „Leg uw zorgen en uw leven neer voor het aangezicht van God en voeg u naar de weg die Hij in Zijn wijsheid en goedheid met u gaat.”
Ziekte moet christenen doen verlangen naar de eeuwigheid. De apostel Paulus zegt het zo: „Want dit verderfelijke moet onverderfelijkheid aandoen, en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen” (1 Kor. 15:53).
Tot dat moment moeten christenen allerhande ellende ondergaan, van onschuldige ziekten tot de dood. Onze lichamen hijgen naar de overwinning die is beloofd in Christus. Tot dat moment zijn we verkouden, krijgen we griep, lijden we en sterven we.
Vertrouwen
Christenen stellen hun vertrouwen alleen op Christus. We vertrouwen erop dat God een bedoeling heeft met ons lijden. Dat doel is volmaakt, ook al is het onbekend.
Luther verzekerde zijn hoorders: „Als God ziekte geeft, dan is wat Hij wil absoluut beter dan wat wij willen.”
Luther preekte in een tijd van plagen en epidemieën. Hij drong er bij zijn hoorders op aan de zieken niet alleen te laten.
In 1527 werd Wittenberg getroffen door de builenpest. Luther stuurde zijn studenten naar huis, maar bleef zelf achter om zijn gemeente en de stad te dienen. Hij riep anderen, vooral predikanten, op hetzelfde te doen. Lafheid staat gelijk aan het ontkennen van Christus, stelde hij. „Wie Christus wil dienen, wil zijn buurman zeker dienen”, aldus Luther.
Christelijke plicht
In Genève wees Calvijn zijn studenten erop dat ziekenbezoek „een van de belangrijkste plichten is van een oprechte en gelovige predikant.” Calvijn: „Mensen hebben juist dan behoefte aan het Woord van God wanneer Zijn hand hem bezoekt, met ziekte of andere ellende, en vooral in het uur van de dood.”
Calvijn leerde zijn studenten om lijdende christenen te wijzen op de vertroosting in Christus, wanneer ze werden overweldigd door angst voor de dood en het oordeel. Anderzijds, als de zieke niet voldoende besef heeft van zijn zondige staat, moet de predikant hem wijzen op de rechtvaardigheid van God, „voor Wie wij niet kunnen bestaan, behalve door de genade in Jezus Christus.”
Uiteindelijk wijst ziekte ons op zonde en zonde wijst ons op de noodzakelijkheid van Christus. Luther, Calvijn en alle andere oprechte boodschappers van Christus weten dat ziekte en dood wijzen op onze behoefte aan een Zaligmaker.
Christenen moeten zich bekommeren om de lichamelijke noden van de zieke, maar de geestelijke nood blijft belangrijker.
Zelfs de meest onschuldige ziekte toont ons de noodzaak van het Evangelie. Elke verkoudheid wijst ons op het komende oordeel. We moeten ons vertrouwen alleen stellen op de grote Heelmeester Christus, „Die al uw ongerechtigheid vergeeft, die al uw krankheden geneest” (Psalm 103:3).
Christenen worden vroeg of laat geroepen om de liefde van Christus te tonen in tijden van ziekte. Mogelijk kunnen we daar iets van laten zien nu de Mexicaanse griep om zich heen grijpt.
Laten we daarbij de woorden van Luther in gedachte houden: „Het beste medicijn staat in Johannes 3:16: „Want alzo lief heeft God de wereld gehad.” Dat is het beste wat ik heb.”
De auteur is president van het Southern Baptist Theological Seminary in Louisville (Kentucky).
Kijk op albertmohler.com voor de Engelse versie van dit artikel.
