Spot

Als reactie op deze heftige protesten hebben inmiddels veel westerse kranten de gewraakte tekeningen die de Jyllands Posten vorig najaar reeds publiceerde, alsnog geplaatst. Zij willen daarmee duidelijk maken dat in het vrije Westen een tulband het vrije woord niet kan smoren.

Bij de Franse krant France Soir leidde dat tot het ontslag van de hoofdredacteur, omdat de eigenaar van het dagblad, een Egyptenaar, de publicatie van de cartoons te ver vond gaan.

Bizar is wel dat de commotie vooral is gekomen doordat een groepje moslims naast de twaalf verschenen cartoons in het Midden-Oosten nog eens drie anonieme tekeningen in omloop heeft gebracht. Deze drie zijn provocerender dan het dozijn tekeningen dat vorig jaar in Denemarken verscheen. Vooral die drie tekeningen brengen het bloed van moslims tot koken.

Door deze gang van zaken bestaat op zijn minst de indruk dat een groep moslims probeert het verzet tegen het Westen te mobiliseren. Daarmee verliest de commotie toch het karakter van een spontane, oprechte uiting van woede over het bespotten van Mohammed.

Dat neemt niet weg dat de verontwaardiging van moslims over spot in schril contrast staat tot de gelatenheid van veel christenen die worden geconfronteerd met godslastering. Voor een deel zal dat het gevolg zijn van het onbegrip dat zij in onze geseculariseerde samenleving ontmoeten wanneer zij protesteren tegen het bespotten van God en van het geloof.

Klachten over smaad en godslastering hebben inderdaad vandaag de dag weinig kans van slagen. Zelfs overheidsinstanties blijken soms al niet meer de meer de moeite te nemen een klacht over spot serieus in overweging te nemen.

Een voorbeeld daarvan is het bezwaar dat recent werd gemaakt tegen een cartoon in het blad Binnenlands Bestuur waarbij de zondeval gebruikt werd om de SGP op de korrel te nemen. Een woordvoerder van dit overheidsorgaan liet de klager weten dat men „gewoon met de Bijbel wil kunnen blijven spotten.” Anders gezegd: christenen kunnen protesteren wat ze willen, we gaan toch gewoon door. Dat zal je in een christelijk land maar van overheidswege gezegd worden. Wat heeft protesteren dan nog voor zin? Het is kansloos.

Toch kan en mag die redenering niet gevolgd worden. Christenen zijn geroepen hun stem te verheffen tegen het bespotten en smaden van Gods Naam. Hetzij dat de smaders het horen zullen, hetzij dat zij dat laten zullen, een christen mag niet zwijgen.

En dat moet hij niet willen ook, want die Naam is heilig en dierbaar. Van moslims kunnen christenen in dat opzicht nog iets leren. Omdat zij geraakt zijn door de spot uiten zij hun verontwaardiging, zij het op een manier die onjuist en angstaanjagend is. Christenen moeten een gepaster, bedaarder methode gebruiken. Maar zijn ze nog wel geraakt door spot?