12-02-2007 11:21
| Hoofdredactioneel commentaar
Echtscheiding en het uit elkaar gaan van ongehuwd samenwonenden veroorzaakt diep menselijk leed. Kinderen blijken de dupe. Maar ook voordat, of zonder dat pa en ma formeel uit elkaar gaan, is er dikwijls al sprake van allerlei twist. Het Nibud publiceerde een paar dagen geleden als uitkomst van een onderzoek dat drie van de vijf stellen regelmatig over geld ruziën. De partners praten niet alleen beetje boos tegen elkaar. Van een belangrijk percentage geldt dat de een tegen de ander liegt. Een op de drie vrouwen koestert een ’geldgeheim’.
Niet elke enquête is even betrouwbaar. Het Nibud gebruikte bij het onderzoek een digitale vragenlijst. Die stond op de website van het instituut. En hij was ook gekoppeld aan de zoekmachine MSN. Verder kwamen mensen de vragen tegen op de themasite over geld van De Telegraaf en in de zaterdageditie van het dagblad. De vragenlijst was een maand online. Uiteindelijk bleken er 1500 bruikbaar voor de analyse. Dat betrekkelijk magere resultaat kan erop wijzen dat alleen liefhebbers van dit soort enquêtes kozen voor invullen.
Het Nibud zegt dat deelnemers wellicht enige financiële interesse hebben. Dat kan het resultaat beïnvloeden. Bovendien loopt niet iedereen -zelfs niet als hij anoniem kan blijven- graag met z’n narigheid te koop. Misschien zijn het aantal ”drie van de vijf” en de aanduiding ”regelmatig” niet echt betrouwbaar. Toch is er iets aan de hand. Ook toen er weinig echtscheidingen waren, bleek er soms sprake van bedrog. Maar dat wordt steeds minder verhuld. En onenigheid binnen een relatie blijft niet beperkt tot ruzie en geheimen over geld. In relaties manifesteert zich steeds meer wrevel.
Het gezin vormt een soort samenleving in het klein. Binnen die cel proberen vader en moeder kinderen normen en waarden bij te brengen voor hun later gedrag in de grote maatschappij. Zodra de relatie van ”stellen” door bedrog wordt gevuld en als ”(echt)paren” die een huishouden vormen elkaar niet meer kunnen vertrouwen, heeft dat nadelig effect voor de gemeenschap. Die levenswijze stuwt in de richting van een samenleving waarin niet wederzijds vertrouwen, maar oneerlijkheid de toon aangeeft. En als er kinderen zijn, dragen ruziënde ouders die leefwijze over op die kinderen.
Politici kunnen zich in Den Haag zich sterk maken voor een regeerakkoord. Meneer Wijffels deed z’n best. Balkenende, Bos en Rouvoet hebben het beste voor met ons vaderland. Mooi. Zij kunnen tegen elkaar vertellen dat de mogelijkheid tot abortus en euthanasie niet zullen verruimen. Ze proberen allerlei dingen te regelen. Prachtig. Maar als normen, waarden, liefde, warmte niet tot leven komen binnen de kleinste bouwstenen van de samenleving -het gezin, menselijke relaties- heeft dat, alle politiek streven ten spijt, een niet te stuiten nadelige invloed op de maatschappij.
Liegen is erg. Het mag niet. Het is zonde tegen God. Maar liegen in het huwelijk is dubbel erg. Het huwelijk is als het goed is een twee-eenheid. Wie binnen die relatie onwaarheid spreekt tegen de ander, liegt feitelijk tegen zichzelf.
Leven christenen anders? Gaan gereformeerden volstrekt eerlijk met elkaar om? De praktijk bewijst soms het tegendeel. Daarom spoort het Nibudonderzoek ook christenen aan tot openheid en eerlijkheid. Binnen het huwelijk. Maar ook daarbuiten. Dat zou de samenleving ten goede komen.
