09-06-2009 13:59
| Hoofdredactioneel commentaar
Zo’n homoseksuele leerkracht op een christelijke basisschool in Emst, moet je je daar nu zo druk over maken? Zodra bekend werd dat de betreffende man door de school op non-actief is gesteld omdat hij samenleeft met een vriend, doken journalisten en filmploegen op het Gelderse plaatsje. Steevast was de vraag: Zou zo’n leerkracht nu ineens andere staartdelingen maken of verkeerde aardrijkskundelessen geven?
In werkelijkheid gaat het natuurlijk om een veel belangrijker kwestie. Dat blijkt vandaag weer, nu een advies van de Raad van State over de Algemene wet gelijke behandeling (AWGB) bekend is geworden.
Het lijkt alsof het allemaal draait om de vraag in welke gevallen christelijke scholen homoseksuele leerkrachten mogen weigeren of ontslaan. Maar het gegeven dat dit advies lijnrecht ingaat tegen de eerder verkondigde opvatting van de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) verraadt een diepere dimensie.
In het vandaag uitgelekte advies –eigenaardig en ongepast trouwens, dat zulke belangrijke documenten uitlekken naar de media– stelt de Raad van State voor de AWGB aan te passen zodat christelijke scholen een grotere vrijheid krijgen.
Artikel 5 van de wet, waar de bekende woorden over ”het enkele feit” staan, zou zodanig moeten worden aangepast dat het bijzonder onderwijs bepaalde eisen mag stellen aan het personeel. Daar kan bij horen dat een school van z’n leerkrachten vraagt geen homoseksuele relatie aan te gaan, of, om het breder te trekken: niet ongehuwd te gaan samenwonen.
Dat klinkt heel positief, al moeten we nog wat slagen om de arm houden: de tekst van het advies is nog maar gedeeltelijk bekend, laat staan de precieze interpretatie ervan. Belangrijker is echter hoe zwaar kabinet en later parlement aan dit advies zullen tillen. Dat is op voorhand allerminst duidelijk, nu er twee zulke tegenstrijdige adviezen liggen. Waar de Raad van State voortborduurt in de geest van Justitieminister Hirsch Ballin, spreekt de CGB de taal van oud-minister Dales.
Nu zal openbaar moeten komen waar onze ministers en Kamerleden de oren naar laten hangen. Is dat de monumentale raad die al bijna vijf eeuwen lang de waakhond van de democratische rechtsstaat is, of een hedendaags college dat, op de vleugels van de tijdgeest, de grenzen van de wet stukje bij beetje oprekt om moderne gelijkheidsideologieën daarin verankerd te krijgen?
Ten diepste gaat het hier om een nieuw hoofdstuk in de strijd der geesten. Die strekt verder dan alleen de AWGB: ook de wetten rond abortus, euthanasie en vrijheid van meningsuiting getuigen ervan hoe wetgeving een voertuig kan worden voor een sociale omwenteling die Bijbelse normen ondermijnt of zelfs volledig aan de kant schuift.
Het is daarom te hopen dat politici zich nu niet blindstaren op een casus als die in Emst, maar rekening houden met de ingrijpende gevolgen van de AWGB voor brede groepen in de maatschappij. De rechten van de mens en de strijd tegen ongerechtvaardigde discriminatie zijn het best gewaarborgd in een samenleving die Gods recht op ieders leven erkent.
