27-03-2006 10:43
| Hoofdredactioneel commentaar
Als de kerk van de Reformatie niet wil samenwerken met rooms-katholieken en moslims om religieuze redenen, valt er geen kwaad woord over te zeggen. Maar de Belgische protestanten doen niet mee, omdat ze „voorstander zijn van het recht op waardig sterven.” Dat is een ietwat verhullende opmerking. Woorden die euthanasie niet bepleiten, maar daar toch een opening voor lijken te laten.
Moslims tonen in dit verzet tegen euthanasie een gezicht dat voor velen onbekend is. Alexander King, voorzitter van de Club van Rome, verklaarde in 1990 te vrezen voor het islamitisch gevaar. Dan Quayle, vicepresident onder George Bush sr., zei in 1992 nazisme, communisme en islam te beschouwen als de drie kwaden van de twintigste eeuw. Willy Claes, secretaris-generaal van de NATO, typeerde de islam als de nieuwe vijand van het westen na de val van de Berlijnse muur. De geschiedenis gaf hun gelijk.
Toch is het niet correct de islam in z’n totaliteit als gewelddadig te typeren. Moslims zijn intern verdeeld. Zij vormen net zo min als christenen een eenheid. Fundamentalisten tonen zich agressief. Er zijn echter ook heel wat vredelievende moslims. Dat het anders kan -waardig- blijkt in België.
Aan de Koran valt -gemakkelijker dan aan de Bijbel- motivatie te ontlenen voor geweld. Maar tegelijk zegt soera 4:29: „Doodt elkander niet”. Ook over het in eigen hand nemen van het leven is het ’heilige’ boek van Mohammed niet onduidelijk. Het leven is immers van Allah. Soera 9:116 zegt: „Allah, aan Hem behoort het Koningschap van de hemelen en van de aarde. Hij doet leven en Hij doet sterven.”
Toont Danneels zich overigens in zijn pleidooi voor islamitisch onderwijs binnen rooms-katholieke scholen niet ietwat onnozel? Christenen in Pakistan vertelden vorig jaar na de aardbeving hoe juist het onderwijs fungeerde als kweekplaats voor geweld. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de kardinaal met zijn voorstel het stichten van aparte islamitische scholen tegen wil gaan om zo integratie te bevorderen.
De samenwerking in België tussen moslims en rooms-katholieken in het verzet tegen euthanasie is ondertussen net zo veelbelovend als weinigzeggend. De vicevoorzitster van een organisatie kan een ’verbond’ maken met een kardinaal. Maar die afspraken worden gemaakt in de top -zo heet dat- van de beide godsdienstige groeperingen. Zoiets vertelt niets van de manier waarop moslims op het grondvlak over euthanasie denken.
Dat het ook anders kan dan in België bleek in Nederland. Vijf jaar geleden boden dr. B. Plaisier van de Samen-op-Wegkerken en mgr. A. L. M. Hurkmans, bisschop van Den Bosch, een petitie aan bij de Eerste Kamer. Dat document riep de senatoren op het wetsvoorstel van het kabinet inzake euthanasie af te wijzen. Daar waren geen moslims bij. Althans niet prominent.
