Kwestie-Lont niet voorbij

Ongetwijfeld zullen de bestuurders van de CU enigszins opgelucht zijn. Hoe de stemming over de motie-Lont ook zou uitvallen, de interne partijdiscussie baarde hen zorgen. Dat kwam vooral omdat reeds door de aankondiging van de motie in de media en in de politiek het democratisch gehalte van de CU ter discussie werd gesteld. Immers een partij die de homoseksuele levensopenbaring duidelijk veroordeelt, past volgens de meeste Nederlanders niet in een democratisch bestel. Dat verwijt wil geen enkele partij gemaakt worden; en zeker niet een partij die in de regeringscoalitie zit. Vandaar dat de partijleiding er veel aan gelegen is deze situatie zo snel mogelijk beheersbaar te maken. Bestuurlijk gezien is dat heel goed te begrijpen.

Toch zijn met het besluit van Lont om vooralsnog af te zien van een motie lang niet alle vragen opgelost. Op grond van hetgeen de Bijbel zegt over de homoseksuele praktijk heeft de CU die altijd duidelijk afgewezen. Dat weet bijvoorbeeld voormalig RPF-leider Van Dijke zich nog goed te herinneren, toen een aanklacht tegen hem werd ingediend vanwege zijn uitspraken over homoseksualiteit. De CU was ook altijd tegen het homohuwelijk, verdedigde te vuur en te zwaard het recht van het bijzonder onderwijs om geen homoseksuele leerkrachten in dienst te nemen. Kortom, de partij schonk klare wijn.

Vriend en vijand is het opgevallen dat sinds de CU deel uitmaakt van de regeringscoalitie de helderheid van het standpunt is afgenomen. Zeker, er zijn nog veel partijleden die niet van opvatting veranderden. Maar de toonzetting van de CU als partij in het debat over homoseksualiteit is voorzichtiger. Dat is voor mevrouw Lont reden geweest om een motie te formuleren waarin de partij zou uitspreken zich nimmer door praktiserende homoseksuelen te laten vertegenwoordigen of besturen.

Vicepremier Rouvoet zei gisteravond dat zijn partij nooit zo’n uitspraak heeft gedaan en ook niet zou doen. Daarmee nam hij in politiek opzicht even de kou uit de lucht. Dat de partij een dergelijke uitspraak nooit heeft gedaan, kwam vooral omdat het voor CU’ers altijd volstrekt logisch was dat een praktiserende homoseksueel de partij niet kon vertegenwoordigen of besturen. Nu is dat vanzelfsprekende standpunt kennelijk niet meer vanzelfsprekend en zwijgt men er liever over.

Een discussie, die nu blijkbaar nodig is, levert immers voor de CU alleen maar verlies op. Wanneer men inderdaad zegt dat dit niet kan, dan krijgt de CU politiek en journalistiek Nederland over zich heen - en wanneer het congres uitspreekt dat het wel toelaatbaar is, staan Lont en vele partijleden in de kou. Kortom, het lijkt erop dat de partijleiding de discussie uit de weg gaat. Daarmee wordt de onduidelijkheid alleen maar groter.

Juist een eerlijk debat over de vragen rondom homoseksualiteit kan de CU uit deze lastige positie halen. Voor de partij is gelukkig de Bijbel het uitgangspunt en op het aanstaande congres komt een gedragscode aan de orde die stelt dat Gods Woord ook bepalend is voor het persoonlijke leven. Dan is er maar één conclusie mogelijk: de mens met homofiele geaardheid met liefde en begrip omgeven, maar de homoseksuele levenspraktijk onomwonden afwijzen. Zo heeft de CU het in het verleden ook altijd gezegd. Als de partij nu tot andere conclusies zou komen, rest nog maar één vraag: is de partij veranderd of de Bijbel? Lont mag haar motie hebben ingetrokken, maar de CU moet wel klare wijn schenken.