26-06-2009 22:17
| Hoofdredactioneel commentaar
Heeft de dood van Michael Jackson, in de nacht van donderdag op vrijdag, christenen iets te zeggen? Als je wilt, kun je snel met de King of Pop klaar zijn. Jackson? Een zanger die zijn leven verteerde in goddeloze muziek. Een man die zich door plastische chirurgie liet ombouwen van zwarte tot blanke. Een pedofiel. Een vader die zijn baby van elf maanden buiten het balkon van een hotelkamer liet bungelen. Jackson? Die staat ver van mijn christelijke bed.
Wie zo redeneert, maakt zich te makkelijk van hem af. Jackson versloeg zijn tienduizenden in de popwereld. Hoeveel reformatorische jongeren luisteren naar zijn muziek, zijn fan van hem? Uit onderzoek van deze krant, waar afgelopen week aandacht aan werd besteed, weten we dat 90 procent van de refojongeren pop accepteert.
Ook al is de muziek van Jackson voor velen misschien een brug te ver, de Amerikaanse zanger maakte wel heel nadrukkelijk deel uit van een wereld die voor refojongeren tot hun dagelijks leven behoort. Heeft het overlijden van Jackson christenen dan toch niet iets te zeggen?
Refojongeren zullen het zelf allemaal niet zo scherp willen zien. Er zijn toch genoeg onschuldige popliedjes die je als christen best kunt luisteren? En popzangers leiden toch niet allemaal zo’n omstreden leven als Jackson deed? Dat laatste zal waar zijn, het eerste is nog maar de vraag. Welke refojongere durft te beweren dat hij of zij alleen maar popliedjes luistert waar niks mis mee is? Veel teksten vallen, als ze tenminste kritisch worden gelezen, door de mand van de Tien Geboden.
Popmuziek is een machtig wapen in handen van de duivel. Het leven van Jackson laat dat ondubbelzinnig zien. De duivel schiet met datzelfde wapen ook op de harten van refojongeren. En met succes. Sommigen van hen zeggen dat ze zich beter begrepen voelen door popzangers dan door de dominee. Dat ze eerder huilen bij een popliedje dan onder de preek. Het lijkt erop dat de gereformeerde gezindte de strijd tegen pop heeft verloren.
Misschien valt er toch nog iets te redden als ouders de muzikale opvoeding van hun kinderen meer dan ooit serieus gaan nemen. Muziek is zó belangrijk voor jongeren, dat zij alle aandacht verdient. Als ouders dit terrein braak laten liggen, vult de duivel het in met popmuziek.
Er zijn genoeg speerpunten te bedenken. Breng kinderen zo jong mogelijk in aanraking met goede, zowel geestelijke als klassieke, muziek. Zorg dat er thuis gezongen wordt. Stimuleer kinderen zelf een instrument te bespelen. Besteed op school serieus aandacht aan muziek en laat het geen vak zijn dat er een beetje bij bungelt. Bied als kerk ruimhartig de mogelijkheid aan jongeren om tijdens een gemeenteavond te zingen en te spelen. Er is op dit gebied nog een wereld te winnen.
Toch zal dit allemaal niet voldoende zijn om refojongeren van de popmuziek af te houden. Gods Geest moet er aan te pas komen. Dan verbleken de glitter en glamour van de popwereld. Wie ooit Psalm 56 –„Gij hebt mijn ziel beveiligd voor de dood”– met zijn hart zong, heeft geen behoefte meer aan liedjes als ”This is the life”.
