18-05-2009 11:56
| Hoofdredactioneel commentaar
Het was te voorzien. Op enig moment zou er een kwestie gaan spelen waarbij een homoseksuele docent op een christelijke school een relatie aangaat waardoor zijn positie op school onhoudbaar zou worden. Eind vorige week kwam het bericht dat een leerkracht van de School met de Bijbel in het Gelderse Emst door het bestuur op non-actief is gesteld nadat hij had meegedeeld openlijk te zullen gaan samenleven met een partner.
Opvallend is dat de brief aan de ouders is opgesteld in overleg met de betrokken docent. Eveneens is het treffend dat ze samen willen zoeken naar een niet-juridische oplossing. Daar valt uit af te leiden dat ook de onderwijzer voelt dat er iets wringt tussen zijn levenswijze en de grondslag van de school, waar hij ooit zijn handtekening onder heeft gezet.
Die gematigde reactie van de geschorste docent staat in schril contrast met de reactie van de homolobby en van progressieve politieke partijen. Onmiddellijk trokken zij de conclusie dat nu het bewijs is geleverd dat homoseksuelen op school niet veilig zijn. Volgens de voorzitter van het COC kan het ook niet waar zijn dat beide partijen goed uit elkaar zijn gegaan. Het is duidelijk: de strijders voor verdergaande homo-emancipatie zullen deze casus ten volle uitbuiten.
Minister Plasterk wilde vrijdagavond nog geen commentaar geven, omdat hij de specifieke achtergronden niet kende. Maar de komende dagen zal hij wel nader op de zaak moeten ingaan. De SP heeft aangekondigd Kamervragen te zullen stellen en voor de komende maand staat een debat over de verhouding tussen de onderwijsvrijheid en homodiscriminatie op de Kameragenda. Het is niet denkbeeldig dat ‘Emst’ dit debat gaat domineren.
Van de zijde van de homobeweging wordt voortdurend gebeukt op de deuren van het christelijk onderwijs: scholen die vasthouden aan Bijbelse uitgangspunten moeten ruimte bieden voor homoseksuele leerkrachten.
Die ruimte is er. Op verschillende scholen werken al jarenlang docenten die een homoseksuele geaardheid hebben. Vaak zijn het gewaardeerde docenten die zich bovendien veilig en prettig voelen binnen de sfeer van de school. Zij weten zich ook gesteund in de vragen waar zij persoonlijk mee lopen. Natuurlijk komt het omgekeerde ook voor. Maar het is een karikatuur te stellen dat homo’s per definitie binnen het christelijk onderwijs niet veilig zijn. Het is een misvatting dat docenten vanwege het enkele feit dat ze een homoseksuele geaardheid hebben, ontslagen worden.
Tegelijk moet ieder begrijpen dat het anders wordt wanneer de leefwijze van een docent, of die nu hetero of homo is, op gespannen voet staat met de principes van de school. De Bijbel spreekt zich duidelijk uit tegen de homoseksuele relatie. Hoe kan een docent in de les vertellen dat God het huwelijk uitsluitend heeft bedoeld voor een man en een vrouw, en vervolgens na schooltijd leven op een manier die daarmee in tegenspraak is? Dan verliest hij elke geloofwaardigheid. Dan is niet langer sprake van ‘het enkele feit’ van zijn seksuele geaardheid. Leer en leven moeten met elkaar in overeenstemming zijn. Daar zouden Den Haag en het COC meer oog voor mogen hebben.
