De omroep van De Telegraaf moet zich gaan richten op „hardwerkende mensen, veelal met gezinnen en niet altijd hoge inkomens” die beschouwd kunnen worden als „de ruggengraat” van de samenleving. Deze mensen hebben volgens De Telegraaf „steeds vaker het gevoel niet gehoord te worden bij de bestaande publieke omroepen.”
Ook dat is een bekend geluid. De EO was veertig jaar geleden mede het resultaat van onvrede over de toenmalige omroepen. Daar was geen of te weinig plaats voor de Bijbelse boodschap en de stem van orthodoxe christenen. Ook de oprichters van het RD hanteerden dat argument ruim 35 jaar geleden om een eigen krant te beginnen.
De RO begon enkele jaren geleden met radio-uitzendingen via internet uit bezorgdheid over de ontwikkelingen bij andere omroepen, inclusief de EO. De RO heeft geen plannen om aan het publieke bestel mee te doen. Dat zou weliswaar veel geld opleveren, maar de prijs die daarvoor betaald moet worden, is dat anderen gaan meebeslissen over de inhoud en aanpak van de programma’s. De RO ziet de ontwikkelingen bij de EO op dit punt als een baken in zee.
Mede deze bezorgdheid brengt ds. Van Kooten ertoe de RO op te roepen de rol van de EO, zij het bescheiden, over te nemen. De druppel die de emmer doet overlopen, is de recente commotie rond EO-presentator Andries Knevel, die voor de tv afstand deed van het klassiek-Bijbels scheppingsgeloof.
Kan de RO de rol van alternatieve EO aan? Op dit moment niet. Met slechts 5000 donateurs is de omroep een dwergje vergeleken bij de EO met 500.000 leden. Daarom zegt de RO: Laat de gereformeerde gezindte ons eerst massaal steunen, pas dan kunnen we de programma’s maken die we graag willen.
Die massale steun is een moeilijk verhaal. Tot nu toe staat de achterban van deze krant ambivalent tegenover de RO. Zo ligt er een officieel besluit van de synode van de Gereformeerde Gemeenten om niet mee te werken aan radio-uitzendingen, ook niet van de RO. Ook op individuele basis hebben mensen soms bezwaren tegen de RO en het fenomeen radio.
De oproep van ds. Van Kooten is een goede gelegenheid voor de gereformeerde gezindte om zich te bezinnen op haar houding ten opzichte van de RO. Moet deze omroep een rol in de marge blijven spelen of is de tijd rijp voor brede steun?