Commentaar: Kwestie-Lont

Maar in zo’n wereld leven we niet. In een Nederland waarin een ruime meerderheid in de politiek zich veel moeite getroost om het ouderschap voor lesbische stellen soepel te regelen, raakt elke kritiek op de homoseksuele praxis als aan een open zenuw. Daar springt binnen de kortste keren iemand bovenop. Bijvoorbeeld een VVD-raadslid in Amsterdam.

Nu zal het nog niet zomaar gebeuren dat Lont vanwege de door haar gedane uitspraken veroordeeld zal worden. Eerdere vergelijkbare kwesties geven geen aanleiding in die richting te denken. Uiteindelijk zijn noch toenmalig RPF-leider Van Dijke noch de imam El Moumni door de rechter veroordeeld.

Tekenend voor de sfeer in Nederland zijn dergelijke aanklachten echter wel. Christenen die de Bijbel na willen spreken op het zo gevoelige punt van homoseksualiteit zijn voortdurend in het defensief. Zeker, het is met name een beperkte groep van fanatici die Bijbelgetrouwe christenen het vuur zo na aan de schenen legt. Maar die groep kan zijn gang gaan doordat hij zich ten diepste gesteund weet door een brede culturele onderstroom die van mening is dat het moreel afwijzen van homoseksualiteit een volstrekt achterhaalde en eigenlijk ook afkeurenswaardige levenshouding is.

Zo bezien gaat het niet aan om Lont hard te vallen over haar ongenuanceerde woordkeuze in deze kwestie. Het mag zo zijn dat haar formuleringen niet altijd even fijngevoelig zijn, een exacter uitdrukkingswijze zou aanklachten tegen haar niet voorkomen hebben. Want waar Lont misschien ongenuanceerd overkomt, daar is de homolobby het in veel sterkere mate. In dat kamp bestaat bijvoorbeeld geen enkel begrip voor het door christenen vaak gemaakte onderscheid tussen geaardheid en praxis en wordt alle kritiek op homoseksualiteit gemakzuchtig op één hoop gegooid, namelijk die van verwerpelijke homovijandigheid.

Maar had Lont dan niet wat meer begrip moeten tonen voor christelijke homo’s en lesbiennes die worstelen met hun geaardheid, zoals ContrariO, de vereniging voor homo’s en lesbiennes binnen de gereformeerde kerken vrijgemaakt, stelt? Ook op die kritiek valt wat af te dingen. Want het is nu juist de overgenuanceerdheid in christelijke kring die Lont prikkelt tot een krachtige, eenduidige stellingname. Los van haar woordkeuze heeft de politica natuurlijk alle recht om haar verontrusting te uiten over de koers van haar eigen partij en democratische middelen te gebruiken om van de ChristenUnie meer helderheid te vragen.

In het licht van de vijandige buitenwereld, waarvan een deel eropuit is christenen uiteindelijk te dwingen net zo te leven en te denken als zij, is het niet verstandig Lont te kritiseren op verwoording. Dan past eerder solidarisering van de Bijbelgetrouwe christenheid. Want hoe men ook over het thema zelf denkt, Lont moet in elk geval openlijk kunnen zeggen wat zij op grond van de Bijbel over het onderwerp vindt. Daar zijn we het toch hopelijk over eens.