Abortusartsen mijden debat

Alleen Polen, Portugal, Spanje, Malta en Ierland stellen nog strenge voorwaarden aan het uitvoeren van een abortus. Toch is ook in die landen een omslag te bespeuren. Portugal houdt over anderhalve week een referendum over de vraag of de abortuswet versoepeld mag worden. Als een vloedgolf is de moraal van seksuele vrijheid -en daarmee de beschikking over het leven van een ongeboren kind- over Europa heen gespoeld.

Zou Nederland ooit weer gidsland kunnen worden van de omgekeerde beweging? Is de aanwezigheid van de ChristenUnie in de regering de „kleine wolk, als eens mans hand”, het eerste teken van een terugkeer naar een patroon van waarden en normen dat gegrond is op Bijbelse uitgangspunten? Een land dat niet alleen bloembollen en watertechnologie exporteert, maar ook een ontmoedigingsbeleid voor abortus?

Even leek het erop. Zaterdag is er een symposium van het Nederlands Artsen Verbond dat een eerste aanzet daarvoor had kunnen zijn. Voor het eerst sinds de Abortuswet van 1980 zouden abortusartsen en prolifeorganisaties rond de tafel gaan om te komen tot een richtlijn: een leidraad voor artsen bij het gesprek met patiënten die om abortus vragen.

Gisteren maakte de woordvoerder van het Nederlands Genootschap van Abortusartsen echter bekend dat hij afziet van zo’n debat. In hun kielzog haken ook de huisartsen en gynaecologen af. Ze willen nog wel hun standpunten uiteenzetten, maar niet met elkaar in discussie over zo’n richtlijn.

Dat is een gemiste kans. Het is immers allang niet meer zo dat de zorgen over de huidige abortuspraktijk alleen in de hoek van de VBOK of Schreeuw om Leven te vinden zijn. Of je het ongeboren leven beschermwaardig vindt of niet, niemand is er in dit land op uit om het aantal abortussen te verhogen. Sterker nog: juist in de hoek waar het pleidooi voor seksuele vrijheid vandaan komt, leefde al in de jaren zeventig het idee dat abortusklinieken zichzelf overbodig zouden maken als er maar goede seksuele voorlichting werd gegeven.

Het is dus zeker denkbaar dat prolifebeweging en abortusartsen elkaar uiteindelijk kunnen vinden in zo’n richtlijn. De bijeenkomst van zaterdag had daar de eerste steen voor moeten leggen. De artsenorganisaties die afhaken, vinden dat de prolifevisie te veel in het programma doorklinkt. Zij vergeten daarbij dat ook hun standpunt niet neutraal is. Wie elke abortus beschouwt als moord, doet al een hele knieval door met zo’n abortusarts om de tafel te gaan.

Het is nog niet bekend wat het regeerakkoord over dit onderwerp gaat melden. Ettelijke malen heeft Rouvoet ertoe opgeroepen om de huidige abortuspraktijk om te buigen. Zijn mogelijkheden zullen beperkt zijn. Hopelijk bevat het akkoord voldoende politieke drukmiddelen om de partijen weer rond de tafel te krijgen.