07-11-2002 11:02
| gewijzigd 07-11-2002 15:09
De Raad van Europa, het Europees Parlement, wie moet nu iets doen of juist niets doen? Na een vlammend emotioneel betoog blijft de lezer in verwarring achter. Want wat is nu eigenlijk de bedoeling van het artikel?
In zijn artikel verhaalt Van Vlastuin over de onlangs gehouden hoorzitting over euthanasie van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa. Hier waren oud-minister Borst en de Nederlandse recht-op-stervenbeweging wel vertegenwoordigd, maar hun tegenstanders niet. Via de Raad van Europa -abusievelijk omschreven als een „mensenrechtenorganisatie”- komt hij uiteindelijk terecht bij het Europees Parlement. Op negatieve wijze bericht hij over een daar vorig jaar gehouden hoorzitting.
Zoals Van Vlastuin al aangeeft, ontstaat er vaak verwarring als het gaat over de Raad van Europa in verhouding tot de Europese Unie. De Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en het Europees Parlement zijn twee onderscheiden instanties, waarvan de activiteiten totaal verschillend van aard zijn. Door de manier waarop Van Vlastuin zijn artikel heeft opgesteld, schept hij toch ruimte voor verwarring omtrent deze instanties en legt hij verantwoordelijkheden daar waar ze niet horen.
Niets zeggen?
De Raad van Europa wordt gevormd door de ministers van de lidstaten en de Parlementaire Assemblee, een soort volksvertegenwoordiging. Voor Nederland zitten er zeven afgevaardigde kamerleden in de Assemblee, verdeeld over PvdA (3), CDA (2) en VVD (2). De ChristenUnie en de SGP zijn als kleine partijen niet vertegenwoordigd. Dit maakt het moeilijk om de gebeurtenissen nauwlettend te volgen en onmogelijk om actief deel te nemen aan het uitnodigingsbeleid bij hoorzittingen zoals die in Parijs. Het is begrijpelijk dat Van Vlastuin teleurgesteld is over de afwezigheid van christelijke organisaties. Maar qua praktische mogelijkheden ligt de bal hier bij de Nederlandse leden van de Assemblee.
Niet bij het Europees Parlement, de rechtstreeks gekozen volksvertegenwoordiging van de Europese Unie. Daar werd in het najaar van 2000 ook gedebatteerd over euthanasie. Er was namelijk beroering ontstaan in het Europees Parlement over het nieuwe euthanasiewetsvoorstel dat aan de Nederlandse Tweede Kamer was voorgelegd.
De christen-democratische fractie sprak zich uit tegen deze wetsvoorstellen en ook de Duitse groenen waren er fel tegen gekant. In samenspraak met hen heeft de eurofractie ChristenUnie-SGP geprobeerd een urgentiedebat over euthanasie op de agenda te krijgen. In deze debatten, die gevolgd worden door een resolutie, spreekt het EP zich uit over onderwerpen die in de actualiteit staan, als mensenrechten, natuurrampen en de doodstraf. Zouden we ons wel uitspreken over de overstromingen in Duitsland, maar niets zeggen over euthanasiewetgeving die rechtstreeks tegen Gods geboden ingaat?
Breed gesteunde actie
Uiteraard hebben wij deze kans gegrepen. Het leek namelijk mogelijk dat als ieder lid van het EP naar eigen overtuiging zou stemmen, een meerderheid een dergelijke resolutie zou steunen. Helaas liepen de zaken niet zoals wij graag gewild hadden. De linkse fracties kwamen er niet uit en het gedraai en gedraal van de socialisten, groenen en liberalen noodzaakten tot een andere legitieme vorm van actie.
Daarom werd een hoorzitting georganiseerd door vier vertegenwoordigers van de PPE (christen-democraten), de EDD (eurofractie ChristenUnie-SGP), de groenen en de UEN. Op uitnodiging van de eurofractie is een aantal christelijke organisaties uit Nederland naar Straatsburg gekomen om hun standpunt weer te geven. Van Vlastuin noemde het een mislukt privé-initiatief, spreekt van de waan van de dag en suggereert op onfrisse wijze een cameraobsessie van de christelijke organisaties. Feitelijk betrof het een breed gesteunde actie. Dat deze actie uiteindelijk niet het succes had dat wij gehoopt hadden, lag aan de omschreven interne politieke verwikkelingen.
Tot slot. Het artikel van Van Vlastuin roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft. De gevallen die hij beschrijft gaan beide om een hoorzitting over euthanasie waarbij het woord ”Europa” voorkomt. Maar verder blijkt het om twee totaal verschillende organisaties en situaties te gaan. In het Europees Parlement werd wél gehandeld door christenen, bij de Raad van Europa niet. Van Vlastuin zet beide gebeurtenissen negatief weg. Het groepje christenen dat Van Vlastuin op ongenuanceerde wijze verantwoordelijk stelt voor het ontbreken van een pro-lifegeluid in Parijs, kan zich op geen enkele wijze verdedigen.
De concrete verantwoordelijkheid voor falen valt niet altijd direct toe te wijzen. Maar bij de constatering dat actie noodzakelijk is, kan men deze verantwoordelijkheid ook vrijwillig op zich nemen. Dat roept de vraag op waarom Van Vlastuin zelf geen contact gezocht heeft met de kamerfracties van ChristenUnie en SGP of met christelijke organisaties in Nederland. Vreemd dat hij niets met zijn kennis gedaan heeft. Behalve dan een insinuerend stuk schrijven over een groep mensen die zich ingezet heeft om hun standpunt tegen euthanasie naar buiten te brengen.
De auteurs zijn respectievelijk lid Europees Parlement voor ChristenUnie-SGP en beleidsmedewerkster van deze fractie.
Reactie
- Toen op maandag 21 oktober het persbericht van de Raad van Europa over de hoorzitting binnenkwam, is daarover onmiddellijk een bericht gepubliceerd op onze digitale krant. De volgende dag heeft dit op de voorpagina van de papieren krant gestaan, met twee achtergrondartikelen op de buitenlandpagina. Via de drukpers waren onze lezers dus ingelicht, inclusief organisaties en politieke groepen.
- Op de redactie bestond het vermoeden dat deze hoorzitting niet bekend was bij organisaties die zich bezighouden met euthanasie. Daarom hebben we het persbericht per e-mail doorgestuurd naar enkele mensen, onder wie iemand die vorig jaar direct betrokken was bij de hoorzitting in het Europees Parlement. Dit heeft niet geleid tot een Nederlandse delegatie uit de pro-lifehoek. Achteraf gezien hadden we ook de eurofractie ChristenUnie-SGP kunnen inlichten, maar anderzijds kon de eurofractie via de krant voldoende op de hoogte zijn.
- Ondanks de vele misverstanden die de eurofractie in het stuk van onze redacteur ziet, blijft het natuurlijk jammer dat er op de bewuste hoorzitting geen Nederlands pro-lifegeluid werd gehoord.
