Hoe moeten christenen reageren op de groeiende invloed van de islam in Nederland? Kan de islam de Nederlandse cultuur verrijken, of is de islam een bedreiging voor onze cultuur? Of is er een andere weg? Vandaag deel 1: de visie van Gert-Jan Segers.
In het huidige islamdebat is het hollen of stilstaan. Ofwel, we moeten geloven dat het allemaal zo’n vaart niet loopt met de islamisering van Nederland en dat we aardig moeten zijn voor moslims. Ofwel, we krijgen de verschrikkelijkste verhalen over de islam voorgeschoteld, met angstvisioenen vol terreurdreiging en steeds verdere aantasting van onze vrijheid. Wie moet je nu geloven, de vredesduiven of de onheilsprofeten? Misschien wel beiden.
Problematisch
De islam is een problematische godsdienst. De islam is bijna 1400 jaar geleden in de markt gezet als godsdienst, staat, overheid, wetboek en taal tegelijk. De Koran ontkent het hart van het Evangelie -het kruis- en heeft nogal wat onvriendelijke woorden voor joden en christenen, om het maar vriendelijk te zeggen. Het is geen wonder dat de verhouding tussen moslims en christenen vaak en veel spanningen heeft gekend. Het is ook veelzeggend dat na 1400 jaar islamitische traditie er nog altijd geen islamitisch land is met volwaardige godsdienstvrijheid. Ik vind het daarom niet zo gek als er onheilsprofeten opstaan die waarschuwen voor de groeiende islam in Nederland. Zeker als er ook een groeiend aantal moslimzeloten is dat het oordeel van God over ongelovigen als Theo van Gogh eigenhandig wil vellen en voor wie een islamitisch Nederland een kwestie van tijd is.
Maar er valt toch meer te zeggen dan dat. Het is namelijk onzin om de islam als een massief blok haatdragende orthodoxie te beschouwen. Osama bin Laden zou wel het willen, maar voorlopig zijn moslims net christenen. Zoveel hoofden, zoveel zinnen. Er is ”islam light” en islamisme en van alles ertussenin. Bovendien kun je een serieus probleem hebben met de onvriendelijke versies van de islam, maar daarom hoef je nog niet lelijk te doen tegen je moslimburen. De meeste Nederlandse moslims zijn vrede- en vrijheidslievende mensen die gewoon hun natje en hun droogje willen. Het zou dieptreurig zijn als zij alleen maar christelijk chagrijn zouden ontmoeten en niet meer zouden horen dan onze onheilsprofetieën.
Romeinenbrief
Bij het zoeken naar de juiste houding tussen de vredesduiven en de onheilspofeten in kunnen we bij Paulus’ Romeinenbrief te rade gaan. In Romeinen 12 doet Paulus een gepassioneerde oproep aan de gelovigen om niet wraakzuchtig en haatdragend te zijn: Zegen uw vervolgers, vergeld geen kwaad met kwaad, geef uw vijanden te eten en te drinken, overwin het kwade door het goede. Dat betekent voor ons dus: weg met die verkapte vreemdelingenhaat, het latente racisme! Zet de deuren van je huis open, gun je moslimburen een geweldige maaltijd en een inkijkje in je hart, daar waar -hopelijk- de vreugde en vrede van God woont.
Ondertussen schrijft Paulus door en vertelt hij in Romeinen 13 dat God de overheid heeft ingesteld om het kwade te straffen en het goede te belonen. De overheid staat in dienst van God om burgers hun verdiende loon te geven. Dat zou nu betekenen dat het in onze tijd de taak van de overheid is de wacht te houden bij onze vrijheid, om een hartig woordje te spreken met haat prekende imams en om de Hofstadgroepjongens een flinke draai om hun oren te geven.
Paulus ziet geen tegenstelling tussen de gezindheid van Christus en de taak van de overheid om boeven te vangen. Dat is het Romeinenrecept. Dat kan ons christenen helpen om veel vrijmoediger en met veel meer naastenliefde onze moslimburen tegemoet te treden. En het kan ons als burgers helpen om met meer overtuiging onze vrijheid te verdedigen als islamisten het er op gemunt hebben.
De auteur werkte voor de GZB in Egypte. Momenteel studeert hij aan Johns Hopkins University in Washington DC.
Wat is uw mening? Mail naar opinie@refdag.nl.
