31-03-2006 09:22
| gewijzigd 31-03-2006 09:23
En wij hier in Nederland maar krampachtig en moeilijk doen. Wie het ook maar waagt om in politiek en staatkunde Nederland aan het christendom te linken, wordt direct keihard om de oren geslagen met de zachtjesaan heilig verklaarde scheiding van kerk en staat en het absolute gelijkheidsdogma. Beide leerstukken fungeren momenteel als een soort seculiere geloofsbelijdenis. Iedereen wordt geacht die te onderschrijven. Ook christenen, onder gelijktijdige afzwering van hun eigen diepste overtuiging en verloochening van het veelzeggende verleden van ons vaderland.
Vergroeid
En dat doet de SGP dus niet. De SGP nam en neemt in ons land een volstrekt eigen positie in. We schrijven met opzet ”ons land”, omdat we daarmee aangeven ons met dit land, met zijn geschiedenis en met zijn volk hoe dan ook verbonden te voelen. En omdat we ons ook verantwoordelijk weten voor zijn wel en wee.
De SGP is sinds jaar en dag vergroeid met het Nederlandse politieke stelsel en staat bekend om haar vreedzame, constructieve bijdrage aan de samenleving. Ooit is de SGP een knoestige eik in het Hollandse landschap genoemd. Terecht! Waarmee ook heel helder wordt dat de SGP uit totaal ander hout is gesneden dan fundamentalistische moslims!
De SGP past evenmin in de radicaal-liberale of de seculiere mal. Ons wordt wel verweten dat we ons te weinig hebben aangetrokken van de verlichting. Dat is echter absoluut geen gemis, sterker: we hadden en hebben principiële kritiek op het verlichtingsdenken, dat de mens centraal stelt. In het spoor van de staatsman én Evangeliebelijder Groen van Prinsterer uit de 19e eeuw hadden en hebben wij oog voor het altijddurende gevecht tussen geloof en ongeloof. Voor de SGP is uitgangspunt het geloof in de levende God, Wiens almacht, wijsheid, rechtvaardigheid en genade in de historie van ons land zo helder zichtbaar zijn geworden. Als je je ogen maar opendoet!
Waardevolle kern
In dat verband iets over artikel 1 van de Grondwet. Het zonder meer schrappen van artikel 1 is niet het eerste waar wij aan denken, maar het is wel heel erg nuttig dat dat ’geloofsartikel’ van de seculiere kerk ingrijpend wordt verbouwd. De tekst van artikel 1 is namelijk niet heilig. Wij hebben ons in 1983 sterk verzet tegen het CPN-amendement dat tot de huidige tekst heeft geleid. Bovendien is artikel 1 uitgegroeid tot een soort supergrondrecht, een kapstok voor de geseculariseerde gelijkheidsideologie, waarmee onder andere het homohuwelijk wordt verdedigd en een absolute gelijkheid van alle religies wordt gepredikt. Dat dat haaks staat op het mens- en wereldbeeld van de SGP, behoeft geen betoog.
SGP’ers sleutelen niet lichtvaardig aan grondrechten. Gaat het om de Grondwet, dan past behoedzaamheid. Centraal dient te staan de bescherming van de burger tegen de overheid. Artikel 1 bevat dan ook een waardevolle kern, te weten de bescherming tegen willekeur door die overheid. In de tekst die bijna 200 jaar lang standhield, stond dat prachtig verwoord: „allen die zich in Nederland bevinden, hetzij ingezetenen of vreemdelingen, hebben gelijke aanspraak op bescherming van persoon en goederen.” Zo is het maar net.
Met die evenwichtige formulering sla je twee vliegen in één klap. Er zit namelijk ook de notie in van het ”recht op veiligheid”, waar steeds vaker voor wordt gepleit.
Voorbeeld
Ten slotte de verwijzing naar de joods-christelijke traditie. Moet zo’n verwijzing in de Grondwet, ja of nee? In lijn met wat de SGP ook al bij de grondwetsherziening en bij de Europese grondwet heeft betoogd: ja. De SGP wil die verwijzing overigens niet in de tekst van de Grondwet zelf (daar is zo’n verwijzing minder geschikt voor), maar in een preambule. Zo’n preambule is als het ware een leesbril voor wat er verder volgt. Als je daarin verwijst naar God en Zijn dienst, is dat niet alleen een hommage aan ons verleden -iets waar een enkele oud-liberaal of neoconservatief ook nog wel mee uit de voeten kan- maar tevens richtinggevend voor het denken nu en in de toekomst. Niemand kan ons, leden van de christelijke politieke partij met de oudste papieren, dat kwalijk nemen.
En laten we nu niet net doen alsof dat zo’n gek voorstel is. In ettelijke landen om ons heen schamen ze zich bepaald niet om, in wat voor vorm dan ook, te verwijzen naar de God van de Bijbel. In Noorwegen en Denemarken is de evangelisch-lutherse godsdienst officieel verankerd in de grondwet! De Duitse grondwet zet in met de verantwoordelijkheid aan God en aan de medemensen. Zwitserland heeft een preambule die begint met: „In de naam van God, de Almachtige”, en noemt direct daarna uitdrukkelijk de zorg voor de schepping!
Heel mooi zet de constitutie van Ierland in, namelijk met de woorden: „In de Naam van de heilige Drie-eenheid, de bron van alle gezag en aan wie mensen en staten verantwoording verschuldigd zijn.” En even verder: „Wij, het volk van Ierland, erkennen eerbiedig onze plichten tegenover onze heilige Heer, Jezus Christus, Die onze vaderen door eeuwen van beproeving heeft ondersteund…”
Stuk voor stuk fatsoenlijke staten, waar niks op aan te merken valt en waar Nederland, wat de SGP betreft, op dit punt best een voorbeeld aan kan nemen!
De auteurs zijn respectievelijk voorzitter van de SGP-fractie in de Tweede Kamer en voorlichter van de SGP-fractie.
