De sleeën die Intersport Kaufmann in het Zwitserse dorpje Grindelwald verhuurt, ogen modern en solide. Het model lijkt veel op de traditionele houten slee en bestaat uit een stalen frame met een zitvlak van stevig canvas. Hiermee kan elke volwassene, van welke gewichtsklasse dan ook, bergafwaarts. En met gemak weer opwaarts, want veel wegen ze niet.
Vanaf station Grindelwald brengt de Wengernalpbahn de sleelustige wintersporter een eind de helling van de Eiger op. Langs Brandegg, het eindpunt van de komende sledetocht, naar Alpiglen, startpunt van de ”Eigerrun”. Het is al hoog hier, maar de woeste noordwand van de krap 4000 meter hoge Eiger torent nog mijlenver boven het stationnetje uit. Samen met collega-reuzen Mönch, Jungfrau en Wetterhorn bepaalt de alp het gezicht van dit populaire wintersportoord.
Over de berghelling en in het dal zijn bruine chalets uitgestrooid. De lucht is mistig, de sfeer die het landschap ademt, is nog het best te vergelijken met die van de schaatstaferelen van Hendrik Avercamp. Op een licht glooiende piste proberen piepjonge mensjes zich op piepkleine latten overeind te houden. Ze doen het al beter dan het groepje vrouwen ernaast, dat wiebelig naar beneden glijdt.
Langste sleebaan
Wie niet van skiën houdt, kan zich in de omgeving van Grindelwald toch heel best vermaken. Bijvoorbeeld op de slee. Sleetjerijden wint aan populariteit, vertelt gids Marina Tonn van Grindelwald Tourismus. De sport -jazeker, ”schlitteln” is een sport- is zeker niet voorbehouden aan kinderen, zoals dat in Nederland doorgaans het geval is. Mannen en vrouwen van alle leeftijden, toerist of Grindelwalder, storten zich op het glij-ijzer met plezier van de berg.
Het gebied rond Grindelwald telt behoorlijk wat korte en lange sleebanen, bij elkaar zo’n 70 kilometer. De banen zijn uniek in Berner Oberland. Er zijn zeven gecultiveerde ”Schlittelwegen”, gesitueerd op vier berggebieden: Bussalp, First, Mänlichen en Kleine Scheidegg. De langste sleebaan ter wereld is er ook te vinden. De Big Pintenfritz is 15 kilometer en loopt van Faulhorn (2681 meter hoog) via Bussalp naar Grindelwald (1050 meter hoog). „Voor een afdaling mag je gerust een dag uittrekken”, zegt Marina. Het is een pittige tocht, maar hij is te doen voor alle leeftijden. Mits er voldoende sneeuw ligt natuurlijk.
Ideale houding
De Eigerrun is vergeleken bij de Big Pintenfritz een peulenschil -een afdaling duurt een kwartier- maar voor de beginnende sleeër lang genoeg. Het baantje is met zijn haarspeldbochten en bij tijd en wijle behoorlijk steile helling behoorlijk spectaculair. Daarbij komt dat de Eigerrun ook ’s nachts kan worden gesleed. Wat daar speciaal aan is? Marina lacht. „Dat moet je meemaken. De sneeuw in het donker, de lichtjes in het dal.”
Eerst maar eens zien bij daglicht beneden te komen. Wat is eigenlijk de ideale sleezithouding? Marina doet het voor. Gewoon met het zitvlak op de slee, benen op het dwarslatje voorop, handen om het stuurtouw geklemd. Het ziet er logisch uit. Marina stuift al.
Het is niet logisch. De slee blijkt te beschikken over een eigen wil en duikt naar links als hij rechts moet. Dat is niet handig, want de baan is niet breed en de afgrond gaapt diep. De benen voorwaarts strekken geeft stabiliteit. En dan bijsturen met de hakken. Linkerhak in de sneeuw: slee naar rechts, rechterhak: slee naar links. Simpel eigenlijk, als je het doorhebt. Handen toch maar achter de rug en het bovenlichaam iets naar achteren. Dit is ’m, de perfecte zit. Dat het er voor geroutineerde sleeërs wel eens bespottelijk uit zou kunnen zien en dat de bovenbeenspieren het bovenmenselijk zwaar te verduren krijgen, deert niet. Gáán.
Warme beignetjes
De eerste afdaling is een voorzichtige. Bochten verkennen, oefenen met remmen. Het laatste stuk sleebaan is tevens skipiste: breed, glad, steil en vanaf een laag sleetje ongelofelijk spectaculair. Sneeuw striemt het gezicht, bulten in de piste zorgen voor kleine, sensationele lanceringen van slee en berijder. Wie beneden bij station Brandegg enigszins verstijfd afstapt, is onherroepelijk weer het kind dat nóg een keertje wil. Geen probleem, de trein staat klaar.
Na een afdaling of vijf slaat de moeheid toe -inderdaad, sleeën is een sport- en is het tijd voor een stevige lunch in bergrestaurant Brandegg. Het etablissement is een gezellige chaos van dampende ski-jassen en frisrode gezichten. Marina raadt appelkoekjes aan als toetje, een regionale specialiteit. „Öpfelchuechli”, zegt ze op z’n Grindelwalds. De warme beignetjes-in-gele-vla zijn een voortreffelijke afsluiting van een enerverende schlittelochtend. Alhoewel, afsluiting?
Een slee huren kan vanaf 8 euro per dagdeel. Een sleepas waarmee ongebreideld met het treintje kan worden gereisd, kost 14 euro per dagdeel. Meer informatie: Zwitserland Toerisme, tel. 00800-10020030 (gratis) en myswitserland.com.
