Opa

Voor kinderen is dat iemand die hun leven warmte, vertrouwen en geborgenheid geeft. Maar het hebben van een opa is niet meer hun alleenrecht. En evenmin iets wat thuishoort in de intimiteit van de familiesfeer. De opa’s van vandaag lopen op straat en liggen voor het oprapen. Iedere oudere die verraadt dat hij het ritme van de moderne levensstijl niet wil volgen, riskeert te worden nageroepen met: „Hé, opa!” Het typeert een op drift geraakte samenleving waarin geen plek is voor de oudere dan als leverancier van onschuldige huiskamergezelligheid. Zijn lach is die van een tandeloze kindervriend, altoos goedig en gul.

Maar wie kent nog de opa als grootvader? Iemand die nog wat te zéggen had? Omdat hij een man van beproefde waarden en normen was, en levenswijs? Zíjn lach verraadde gezag, en toonde milde spot tegenover eigentijdse overmoed.

In Indonesië kom je zulke grijsaards nog tegen, en ze bieden anderen houvast en geven richting. Dat zouden westerse opa’s ook meer moeten doen: weer gezaghebbend leven en spreken. En dat betekent ook: de spot drijven met jeugdige arrogantie en pretentieus pionieren. Niets is immers zo lachwekkend dan te zien hoe anderen opnieuw het wiel proberen uit te vinden.