Nootgedwongen

Het gebeurt op de christelijke school voor beroepsonderwijs in Salatiga, een stadje op Midden-Java. Onder de bezielende leiding van muziekdocent en ex-moslim Sutarto leren jongens en meisjes er zingen en gitaar of fluit spelen. Dat is op zich al een prestatie, want deze kinderen zijn van arme komaf. En dan heb je wel wat anders te doen dan muziek maken. Rondsjouwen met een koe aan een touw, hooi verzamelen of alle dagen thuis op je zusje passen. Dat is wat deze kinderen normaliter doen. En hoe. Op blote voeten, in aftandse kleren, en met geklitte haren. Want armoede is als ouderdom: het tast alles aan en het haalt je naar beneden.

Maar zie ze daar nu eens staan: omgetoverd tot heuse studentjes. En maar fluiten, zingen. Niet zomaar een deuntje, maar christelijke liederen. Zeker weten dat daar meer gebeurt dan zichtbaar is. Want hoe gaat dat vaak met muziek? Ze werkt als een breekijzer op het hart. Dat kun je barricaderen, diep wegstoppen of zelfs invriezen, maar zodra er tonen klinken verandert er iets. Dan gaat het open of versmelt, zodat mét de tonen de woorden binnenkomen. Natuurlijk is het God Zelf Die dit grote werk verricht, maar in zekere zin blijft het waar, en kinderen zullen het later beamen: dat ze nootgedwongen bij Jezus zijn gebracht.