12-05-2001 13:37
| W. G. Hulsman
"Ik denk er nog dagelijks aan. Soms door heel gewone dingen. Zoals vandaag: een stralende dag, iedereen gaat lekker naar buiten. Dan schiet de ramp door je hoofd, want op die dag was het ook schitterend zomerweer." De ontploffing van de vuurwerkfabriek is niet meer weg te denken uit het leven van de 19-jarige Marieke Bargeman.
De Enschedese vertelde een jaar geleden in deze krant hoe zij uit het rampgebied vluchtte met een dochtertje van goede kennissen op haar arm en hoe ze bij de grote knal op het kind ging liggen om het maar te beschermen tegen vallende dakpannen en puin. "Achteraf begin je langzaam te beseffen waar je uit bent gekomen. Achteraf besef je ook pas hoe snel alles gegaan is. Wij zijn vanaf het huis van mijn vriendin een lange straat uit gevlucht, naar ons huis bij de Grolsch-fabriek gerend, daarna door naar buren. Voor mijn gevoel heeft dat een klein kwartier geduurd. Aan de hand van de knallen hebben we uitgerekend dat het zo'n zeventig seconden moet zijn geweest. Onbegrijpelijk."
De ramp ontregelde Mariekes hele leven. De eerste tijd erna was ze erg nerveus. "Nu, tegen de herdenking aan, ben ik weer onrustig."
Angstig is de spontane Enschedese ook nog snel. "Pas nog, bij mijn vriendin. Een kind begon te huilen, de hond blafte en er kwam een vliegtuig over. Dan heb ik het niet meer. Het zijn precies dezelfde geluiden als vorig jaar. Dan wil ik weg." Een ander voorbeeld: "Ik stond pas met de auto onder een spoorwegviaduct te wachten voor een stoplicht. Voor me een auto, achter met een auto. En juist op dat moment dendert er een trein over de brug en komt de brandweer met sirenes langs. Dan moet ik echt de auto in z'n vrij zetten en het stuur loslaten, anders zou ik er zo tussenuit schieten om weg te komen. Zulke harde geluiden maken me nog angstig."
Om lichamelijk ook alles weer in orde te krijgen, gaat Marieke binnenkort acht weken naar revalidatiecentrum Het Roessingh. "Mijn houding is nog niet goed." Net als bij vele slachtoffers is ook Mariekes gehoor nog niet zoals het was. "'k Hoor steeds gedreun en gepiep", vertelt de Enschedese, die het wel jammer vindt dat ze haar kappersvak niet meer kan en mag uitoefenen. "Misschien dat ik iets in de activiteitenbegeleiding ga doen."
Niet op zolder
De jonge vrouw is blij dat het gezin Bargeman sinds maart een eigen, nieuwe woning heeft in Enschede-Oost. "We hebben twee nachten bij oma geslapen. Daarna in twee tijdelijke woningen, maar daar ga je geen geld in stoppen, want je weet dat het tijdelijk is. Dus echt gezellig werd het er niet. Nu heb ik mijn eigen kamer. Op één hoog, dat is hoog genoeg, op zolder wil ik niet meer. De kamer is helemaal ingericht zoals ik het graag wilde. Ja, we voelen ons hier thuis."
Het nieuwe huis is voor een deel ingericht met meubels uit het zwaarbeschadigde huis tegenover de Grolsch-fabriek. "Al onze spullen zijn door een bedrijf dat gespecialiseerd is in het behandelen van rook- en roetschade schoon gemaakt. Kasten en de zitmeubels konden we weer gebruiken. Dat is fijn." Marieke en haar vader en moeder zijn vooral blij dat ze foto's en videobanden uit hun oude huis -dat er overigens nog steeds staat- hebben kunnen halen.
Terug naar de wijk rond SE Fireworks wil Marieke niet meer. "Ik ga er nooit meer wonen, heb ik gezegd. Maar ik mis wel de gezelligheid van de wijk. Ik liep vaak bij buren en bij mijn vriendin Marion binnen. Dat gaat nu niet zo gemakkelijk meer. Zeker deze dagen, rond de herdenking, mis ik dat wel", vertelt de Enschedese, die nu makkelijk over de ramp kan praten. "Ik praat er niet altijd zo gemakkelijk over. Ook dat wisselt met het moment. Soms zeg ik: Nu even niet over de ramp en vijf minuten later doe ik het zelf."
Herdenkingsdienst
De grote herdenking van vanavond woont Marieke niet bij. "Daar heb ik niet zo veel behoefte aan." Ze gaat vanavond wel naar een bijeenkomst in de Zuiderkerk. "Daar is een speciale herdenkingsdienst voor de slachtoffers, georganiseerd door de christelijke gereformeerde kerk, de Nederlands-gereformeerde kerk en de gereformeerde kerk (vrijgemaakt). Er worden tv-opnames gemaakt die ze zondag uitzenden."
Morgen gaat Marieke met haar vriend Bart wel even naar het rampterrein. Tussen de kerkdiensten in de christelijke gereformeerde kerk door. "Er is een speciale route rond het gebied uitgezet. Die wil ik lopen. Ik kan dan rustig voor mijzelf herinneringen ophalen. Dat doe ik liever, dan zo'n grote herdenking bijwonen."
De kerkdienst van morgenavond zal ook in het teken van de ramp staan. Een bijzonder moment voor Marieke. "Sinds de ramp ben ik anders gaan luisteren in de kerk. Je gaat dieper over alles nadenken. Als de dominee iets zegt, betrek ik dat veel meer op mijzelf. Je hebt toch de dood voor ogen gehad."
Er is meer veranderd bij Marieke. "Mijn doen en laten is voor een deel anders geworden. Vooral anderen zien dat. Ik heb ook een sterk verantwoordelijkheidsgevoel gekregen en door deze ramp ben je ook ineens helemaal volwassen. Je hebt zo veel meegemaakt."
