MIDDELHARNIS – Trossen los en wegvaren. Prachtig als je niets hoeft in te pakken wanneer je op vakantie gaat. Voor Hans en Ria Snoei uit Sint Annaland is het over twee jaar werkelijkheid. Ze wonen nu nog aan wal. Maar hun vrachtschip moet een woonboot worden.
Langs een kleine kade in Middelharnis ligt een roodbruin vrachtschip. Een bordje ”Verboden toegang” moet voorkomen dat jongelui met hun scooters over de kade scheuren. Op de Vrouwe Adriana, vernoemd naar Ria Snoei, worden de laatste voorbereidingen getroffen voor de afvaart. Nog enkele uren, dan zetten de opvarenden koers richting Tilburg, om vervolgens door te varen naar het noorden van Nederland. Hans (43) en Ria (41) gaan met hun zonen Gijs (19) en Jasper (11) met hun schip op vakantie.
Aan boord staat Hans Snoei. „Twee jaar geleden hebben we ons huis verkocht om dit schip aan te schaffen. We wonen nu tijdelijk in een huurhuis.” Hans heeft altijd al iets met boten gehad. Een familietrekje is het niet. Zijn overgrootvader bezat wel een binnenvaartschip, maar directe familieleden doen niets met scheepvaart. „Mijn vrouw en ik spraken er in onze verkeringstijd al over om een schip te kopen. Twee jaar geleden zeiden we tegen elkaar: Als we het ooit nog eens willen doen, dan moet het nu. Toen hebben we dit schip gekocht.” De liefde voor het varen is overgeslagen op zoon Gijs. Hij gaat stage lopen op een Urker coaster.
De Vrouwe Adriana is bijna honderd jaar oud. In 1916 wordt het gebouwd als zeilschip. Het krijgt de naam Drie Gebroeders. „Het vervoerde allerhande vracht.” Kort na de Tweede Wereldoorlog wordt het 5 meter brede zeilschip omgebouwd tot motorvrachtschip. De nieuwe eigenaar verlengt het van 29,5 naar zo’n 38 meter, bouwt er een motor in en zet er een kajuit op. Hij hernoemt het schip tot Jacoba. „De schipper vervoerde onder andere graan en rollen staal.”
In de jaren 80 komt er een nieuwe motor in. De schipper verdient nog een aantal jaar zijn brood met het vervoeren van vracht. Maar dat wordt geleidelijk minder. „Hij kreeg alleen nog maar restpartijtjes om te vervoeren en verdiende er veel te weinig aan.” Wanneer hij rond zijn 65e jaar aan wal wil gaan, zet hij het schip te koop. „Toen wij het kochten, lag het al een jaar stil.”
Hans en Ria besluiten aan de slag te gaan. Er moet veel gebeuren. Hans is gelukkig technisch aangelegd. Hij is scheepsmetaalbewerker bij De Merwede in Hardinxveld-Giessendam en werkt aan zeeschepen. „We hebben eerst de verlenging ongedaan gemaakt. Het schip is nu weer 29,5 meter.” Ook zet Hans er een boegschroef in, om beter te kunnen aanmeren. Bij het werk krijgt hij hulp van zijn gezin en een matroos die er zijn vrije uren in wil steken.
De inwoner van Sint Annaland besluit het schip eerst zo ver op te knappen dat het geschikt is voor vakanties. Inmiddels wordt het ruim aangepakt. De vloer ligt er in. „We bouwen er een woonkamer in en er komt een douche en toilet in het ruim.”
Zo veel mogelijk delen van het schip worden teruggebracht in de oude staat. Voor enkele onderdelen hoeft dat niet. „Het stuurrad loopt nog heel soepel.” Andere delen worden juist ingericht met het oog op extra wooncomfort. Aangezien er door kleine raampjes maar weinig licht naar binnen kan in de toekomstige woonkamer, heeft Hans voor extra ramen drie uitsparingen in het dek gemaakt. Een deel van het dek wordt een terras. „Daar kunnen we in de zomer zitten.”
Als alles meezit, kan het gezin over twee jaar het huurhuis verlaten en op de Vrouwe Adriana gaan wonen. Dat betekent dat het schip Middelharnis verlaat. Hans en Ria zijn in gesprek met de gemeente Tholen voor een permanente ligplaats. „We willen een vaste locatie. Maar we willen ook kunnen wegvaren als we op vakantie gaan.”
Dit is het tiende deel in een serie over borden met de tekst ”Verboden toegang”.
