Mensen houden van statistieken. Vooral als het om rampen gaat. Niet zelden wordt de omvang van een ramp aan kille cijfertjes afgemeten. Aantallen doden en gewonden, materiële schade, kosten van wederopbouw.
Leed laat zich echter niet in getallen uitdrukken. Pijn en verdriet zijn niet in staatjes te vangen.
Dat geldt ook voor de aanslagen van 11 september 2001. Natuurlijk is het aantal slachtoffers bekend.
Maar achter al die cijfers zitten deze gezichten. Of liever gezegd, záten deze gezichten. Want zij overleefden de aanslagen van 11 september niet. Werknemers die in de vuurzee in de Twin Towers levend verbrandden. Brandweerlieden die hun heldhaftige reddingspogingen met de dood moesten bekopen. Wanhopige vaders en moeders die in paniek van honderden meters hoogte naar beneden sprongen.
In het 9/11 Memorial Museum krijgen de gebeurtenissen van die dinsdagochtend een gezicht. Dan tellen cijfers niet meer.