Wie kent ze niet, de stadsduiven die het straatbeeld in de binnenstad verlevendigen. Elke stad heeft er zijn duizenden of tienduizenden van. Een samenleving krijgt de natuur die ze verdient. De stadsduif is een goed symbool van onze stedelijke samenleving. Het zijn opportunisten, ze leven ongezond, en vervuilen het stedelijke milieu. Officieel ongedierte. Maar wel lekker.
Stadsduiven zijn een onnatuurlijk verschijnsel. De stadsduif stamt af van de rotsduif, vermengd met een flink gehalte ontsnapte postduif. Voor de van oorsprong zaden- en planteneter is het stedelijk patat- en brooddieet vaak te eenzijdig. In elke stad zijn er wel dierenvrienden die de duiven bijvoeren met natuurlijk zadenmengsel, en zo de populatie helpen groeien.
Kwart miljoen
De stadsduif is een goed symbool van de moderne wegwerpsamenleving. Een duif eet per dag zo’n 50 gram voedsel. Amsterdam herbergt rond de 15.000 duiven. Deze eten samen dus per dag ongeveer 750 kilo weggegooid eten. Elke dag weer. In een heel jaar is dat ruim een kwart miljoen kilo voedsel. En ze eten niet alles wat er ligt schoon op, natuurlijk ligt er nog veel meer. Aan de hand van de duiven is het zo voor de vuist weg aannemelijk dat per jaar in de grote steden zeker een paar miljoen kilo eten op straat terechtkomt.
Gemeenten bestrijden duivenoverlast. Duiven poepen gebouwen en stoepen onder (één duif produceert 14 kilo uitwerpselen per jaar) en veroorzaken schrikreacties onder het publiek door op gezichtshoogte door winkelstraten te vliegen.
Maar bestrijden valt niet mee. Wegvangen en afmaken blijkt pas effectief als elk jaar een groot deel van alle duiven wordt gevangen. Anders wordt de ontstane ‘ruimte’ snel weer opgevuld door jonge duiven en nieuwe postduiven. Sommige gemeenten zoeken een oplossing in het opzetten van grote duiventillen. Als de duiven gewend zijn om hier te broeden, worden de eitjes vervangen door nepeieren. Het aantal duiven kan zo een klein beetje worden bijgestuurd.
De stadsduif is daarom ook symbool voor symptoombestrijding. Het bestrijden van duiven lost het probleem niet op. Ze blijven komen. Het eigenlijke probleem is dat we miljoenen kilo’s voedsel per jaar op straat gooien. Daaruit blijkt een overmatige fixatie op veel en goedkoop eten, en een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel voor de leefomgeving.
Ik pleit er daarom voor om de stadsduif de status van vogelvrije vredesduif te geven. Een jonge duif levert 300 à 400 gram zeer smakelijk vlees. Gespecialiseerde bedrijfjes zouden kunnen bestaan van deze grote stroom gratis duivenvlees. Dan zijn we snel van de duivenoverlast af.
Daar kunnen we nieuwe sociale tradities aan vastknopen in de vorm van vredesduifmaaltijden met veel aandacht voor kwaliteit. Nodig bijvoorbeeld regelmatig een willekeurige buur of gezin uit om vredesduif te komen eten. Of organiseer een vredesduivenbarbecue voor de straat, inclusief daklozen. Of heb elke maand een vredesduivendiner met iemand voor het herstellen, uitdiepen of aanknopen van relaties. En natuurlijk mag u ook privé genieten. Heerlijke recepten voor duif kunt u bijvoorbeeld vinden op de sites webchef.nl, smulweb.nl, 123recept.nl en xquis.com. Eet smakelijk.
De auteur is senior beleidsmedewerker bij het ministerie van LNV. Hij schrijft deze bijdrage op persoonlijke titel.
Reageren aan scribent? nietbijbroodalleen@refdag.nl.
