Fietskoeriers met een vleugje idealisme

Nog voor het gesprek op gang komt, wordt Vousten opgeroepen. Spoedklusje. Hij hijst zich in zijn fietsjack, knoopt een professionele koerierstas op zijn rug en haast zich de deur uit. „Zo gaat dat hier meestal”, vat Sluijsmans alvast samen. Tweehonderd kilometer per week per fietskoerier is geen uitzondering.

In zijn vorige baan als asieljurist peddelde hij als forens tussen Nijmegen en Arnhem op en neer. Die job zegde hij op, de gestroomlijnde ligfiets is gebleven. En als het aan Sluijsmans ligt, gaat dat met de ritjes net zo. Vousten is nu ruim twee jaar bezig als fietskoerier in Nijmegen en omgeving, Sluijsmans richt zich sinds kort op de route tussen Arnhem en Nijmegen.

De twee mannen zien zakelijke kansen voor het fenomeen fietskoerier. Wegen in en rond de steden slibben dicht, autowerende maatregelen maken met name binnensteden er niet aantrekkelijker op voor gemotoriseerd verkeer; omgekeerd wel voor andere verkeersdeelnemers natuurlijk. „Met onze manier van werken bieden we een kleine bijdrage aan de oplossing van het mobiliteitsprobleem”, aldus Vousten.

Komt nog bij dat gemeenten gedwongen door landelijke en Europese (milieu)regels moeten zoeken naar alternatieve vormen van vervoer en transport. „Daarbij zijn wij in beeld. Op bescheiden schaal, maar toch.”

De Fietskoerier Arnhem-Nijmegen en de Fietskoerier Nijmegen, zoals de twee bedrijven -de kantoorruimte wordt gedeeld- officieel heten, richten zich grofweg op vijf takken van sport. Documentenvervoer behelst onder meer het afleveren van drukwerk, cd-roms en diskettes. Een mountainbike, race- of ligfiets, al dan niet met aanhanger, zijn hiervoor de aangewezen transportmiddelen. Voor het grotere werk is er een City Cargo Bike, een moderne bakfiets, maar dan met de laadruimte achterop. Vousten: „Daar past een kleine kuub in.”

Ook voor stadspostbezorging zijn klanten bij de fietskoeriers aan het goede adres. „Soms doen we dat voor een concurrent van TPG, andere keren verzorgen we een mailing voor lokale Nijmeegse bedrijven, instellingen en verenigingen”, aldus Sluijsmans.

De ondernemers hebben verder medicijnen rondgebracht. Vousten: „Uit dat contact hebben we werk gekregen van het Multiple Sclerose-centrum. We brengen bijvoorbeeld al een jaar bloedmonsters en ruggenmergpuncties naar het laboratorium. Dan praat je over levend weefsel, waarbij snelheid van groot belang is. Het MS-centrum heeft het wel eens met taxi’s geprobeerd, maar dat was geen succes. Wij zijn nog nooit te laat geweest.”

Postbusservice -voor 9.30 uur de inhoud van de postbus op het bureau- maakt het huidige dienstenpakket compleet.

Er valt nog veel zendingswerk te verrichten als het om de promotie van de fietskoerier gaat. De bedrijfsauto, het busje, dát zijn de transportmiddelen die boven aan de lijstjes staan. Vousten: „Is er een werknemer met liefde voor het fietsen, dan kan ons dat enorm helpen.”

In een tijd dat goed en duurzaam ondernemen hoog op de agenda staat, zijn ondernemers ook eerder genegen om met een fietskoerier in zee te gaan. Sluijsmans: „Daar kun je mee voor de dag komen, natuurlijk.”

Maar het prijskaartje blijft hoe dan ook een sleutelfactor. „Snelheid telt zeker mee, maar wij moeten wel concurrerend zijn.” Die vergelijking durft hij wel aan. „Wij zijn al snel 20 tot 30 procent goedkoper dan een reguliere transportdienst.”

Ter illustratie: het bezorgen van een pakketje kost in de stad Nijmegen 7 euro, wat verder daarbuiten 10 tot 15 euro. Voor een ritje naar Arnhem rekent Sluijsmans 20 euro, en als hij extra op de pedalen moet stampen 30 euro.

Plannen voor de toekomst heeft het tweetal genoeg. Waarom geen boodschappenservice opstarten? Vousten: „Dan kunnen mensen toch lekker op de fiets naar de stad.” Recent sprak hij een iemand van een klusbedrijf. „Die mannen moeten om de haverklap even wat ophalen uit het magazijn. Dan ligt het werk stil, al snel een uur per dag. Weet je wat dat kost? Zoiets kunnen wij sneller en goedkoper.”

Het imago van wildebrassen die op uitgeklede fietsen over stoepranden knallen en tussen stilstaande auto’s door slalommen, herkennen de ondernemers niet zo. Vousten: „Dat beeld van kamikazepiloot komt uit Amerika. Maar let wel: dit is Nijmegen, een provinciestadje. Ik zie het anders. Wat wij doen, ligt in het verlengde van wat vroeger de bakkersknecht deed. Dat beeld komt al een stuk nostalgischer over.”

Een volgende klus dient zich aan. „Lekker met mijn hoofd in de wind”, vindt Vousten. En het verhaal over de regen in Nederland? Sluijsmans: „De dagen dat het daadwerkelijk regent, zijn op een paar handen te tellen. Meestal denk ik: Vandaag hoef ik even met niemand te ruilen.”