29-09-2008 08:38
| gewijzigd 29-09-2008 09:31
| Felix de Fijter
NEW YORK - De politieke bazen in Amerika zijn het zo goed als eens. De economie moet met een miljardenplan weer op gang worden gebracht. Op Wall Street zijn de meningen over de reddingsoperatie verdeeld, maar één ding is duidelijk: „Iedereen is bang.”
„Alles hangt af van de reddingsoperatie”, zegt Ed McGovern. Hij blaast na een lange werkdag stoom af in café Ulysses in Stone Street, even achter het beursgebouw.
„Hoe snel gaat het komen en hoeveel geld pompen ze erin? Dat zijn de vragen die iedereen op Wall Street beantwoord wil zien. Komt er geld, dan is er hoop.”
McGovern doet in pensioenen, een tak waar de klappen vallen. „Het is best eng. Deze weken gaat het niet alleen om de banken, de fondsen en de verzekeraars; het gaat om de gewone Amerikaan. De mensen die over een jaar met pensioen gaan, zitten aardig in de piepzak.” De Amerikaan staart in z’n glas. „Hun hele pensioen, honderdduizenden dollars, staat op het spel.”
Amerikanen beneden de vijftig hoeven zich volgens McGovern niet zo druk te maken. „Als zij met pensioen gaan, heeft de economie zich wel hersteld. Maar geloof me, deze crisis raakt iedereen. Hoe dan ook.”
Tom Quealy is bankier en woont op Wall Street. „Er wordt hier in elk geval een stuk meer gedronken”, verzucht hij met een zuur lachje. Quealy is geen fan van het miljardenplan van president Bush en consorten.
„De reddingsoperatie gaat niet helpen. Zeker voor de mensen met huizen niet. Daarvoor is 700 miljard dollar te weinig. Maar er lopen genoeg mensen rond op Wall Street die niets liever zien dan dat het plan zijn uitwerking krijgt; zij willen er een hoop geld mee verdienen.” Maar Quealy ziet ook veel angst bij zijn collega’s in Lower Manhattan. „Gaat je bedrijf bankroet, dan sta je op straat.”
De bankier ziet maar één oplossing voor de aanhoudende crisis. „We moeten de beurs op z’n gat laten gaan, en de recessie laten komen. Dit plan is een paardenmiddel. Er zijn fundamentele onderliggende problemen, en díé moeten we aanpakken. De Amerikaan heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel: we leven op een krediet en geven geld uit dat we niet hebben.”
Quealy denkt dat Amerika een zware recessie binnen zes jaar volledig te boven kan komen. „Met dit reddingsplan komen we in elk geval geen steek verder.”
In het portiek van Stone Street Taverne staat Luciane Froz. Ze is serveerster bij het restaurant en maakt spannende dagen door. „Toen hier pas een verzekeraar tegen de vlakte ging, ben ik veel vrienden kwijtgeraakt. Ze kwamen hier altijd wat drinken, ’s avonds na het werk. Maar nu zijn hun baan kwijt en komen ze niet meer.”
Twintiger John werkt bij een advocatenbureau op Wall Street. Hij is in een verwoedde discussie verwikkeld met collega Nick. John is voor het reddingsplan. „Als de overheid veel geld in de markt stopt, komt de handel hopelijk weer op gang. Nu gebeurt er niets. Niemand durft te kopen of te verkopen. Daarom kelderen de aandelen enorm; onzinnig gewoon. We hebben een stabiele, gezonde markt nodig. Als de overheid niets doet, gaat het fout.”
Voor hun eigen hachje hoeven John en Nick in elk geval niet te vrezen. „Wij verdienen als advocaten een hoop geld deze dagen. Maar dat moet je niet in de krant zetten.”
