Een hele opluchting natuurlijk voor die mensen die hun spaarcenten bij Fortis hebben geparkeerd dat de Nederlandse overheid wilde bijspringen.
Er was eigenlijk ook geen andere keuze voor Bos en consorten. Tegelijk is het voor de belastingbetaler wel erg zuur dat vadertje staat op zijn kosten een financieel avontuur begint dat door veel geknoei en gepruts van de top van Fortis noodzakelijk was geworden. Tegen alle waarschuwingen in nam het ABN AMRO toch over en nu mogen wij met z’n allen de brokken bij elkaar rapen.
Maar wat ik eerlijk gezegd nog irritanter vindt, is dat de brokkenpiloten zelf of met goed gevulde zakken het speelveld hebben verlaten of gewoon mogen aanblijven terwijl er iedere maand een vermogen aan salaris op hun bankrekeningen wordt overgemaakt. En ik ben op dit gebied echt geen kniesoor. Goede topbestuurders zijn wat mij betreft hun gewicht in goud waard. Die kunnen een concern maken en breken. KPN is een goed voorbeeld. Toen Ad Scheepbouwer er zijn intrede deed, was het een zinkend schip. Hij maakte er binnen de kortste keren een bloeiend bedrijf van. Daarmee wil ik niet zijn beloning verdedigen, want die is absurd hoog, maar dat zo’n man zijn prijs heeft, is duidelijk. En dat hij niet bij zijn schoonmoeder hoeft in te trekken als zijn houdbaarheidsdatum is verstreken, lijkt mij even vanzelfsprekend.
Nee, het gaat me vooral om de mislukkelingen, de brekebenen. Iedere keer dienen zich weer nieuwe voorbeelden aan. Vorig jaar speelde de kwestie van de falende Amsterdam Thuiszorgdirecteur Gerard Tanke. Die had kans gezien het tekort van zijn instelling te laten oplopen tot enkele miljoenen, waardoor het faillissement in zicht kwam en uiteindelijk veertig mensen op straat terechtkwamen. Zij moesten het doen met een WW-uitkerinkje. Tanke kreeg als dank voor zijn geweldige wanprestatie 923.538 euro. En dan te bedenken dat dat geld indirect uit de schatkist komt. Zo’n man zou toch van schaamte naar een onbewoond eiland moeten emigreren.
Terug naar Fortis. De man die direct verantwoordelijk was voor het doldwaze ABN AMRO-avontuur was Jean-Paul Votron. Hij moest zijn biezen pakken naar aanleiding van het verstrekken van misleidende informatie over de financiële toestand van de bank. Dat is zo’n ernstige leugen dat je zou denken dat hij een proces aan de broek kreeg, maar in plaats daarvan mocht hij een vertrekpremie van 1,3 miljoen euro incasseren.
Na hem kwam Herman Verwilst. Al bij voorbaat stond vast dat hij een tussenpaus was. Men was op zoek naar een ander en zolang zou hij op de winkel passen. Wat hij daarvan gebakken heeft, is genoegzaam bekend. Misschien moeten we hem daar niet te hard op aanvallen, omdat hij immers niet de geschikte man was om aan het roer te staan, maar laat dat dan uit zijn afscheidscadeautje blijken. Maar nee, Verwilst kreeg vorige week een goudgerande ontslagbrief die hem 5 miljoen euro opleverde.
En dan hebben we het nog niet gehad over president-commissaris Lippens. Hij was verantwoordelijk voor de aanstelling van brokkenpiloot Votron en voor de eigenlijk niet zo geschikte Verwilst, om maar twee dingen te noemen. De hoogte van zijn gouden handdruk is een goed bewaard geheim maar het is een feit dat hij vorig jaar al een slordige 2 miljoen euro winst opstreek door zijn Fortisaandelen op tijd de deur uit te doen. Het eind van deze geldsmijterij is dat u en ik als makke belastingbetalers het gelag mogen betalen. De heren worden bedankt.
In een krant las ik over Rijkman Groenink, de gewezen topman van ABN AMRO. Die was het er vorig jaar niet mee eens dat het concern in de verkoop werd gedaan en stapte op. Hij kreeg 3, 4 miljoen euro mee als vertrekpremie en verzilverde meteen zijn aandelen en opties. Dat leverde het kolossale bedrag van 26 miljoen euro op. Het cynische was dat die opbrengst zo groot was dankzij de aanstaande overname (waar hij juist tegen was). Zou hij zijn zin hebben gekregen en was zijn bank dus zelfstandig gebleven, dan was het aandeel door de ongetwijfeld vergiftigde beleggingsportefeuille nu een fractie waard geweest van de koers van toen. Moraal van het verhaal: wie slim is en een beetje mazzel heeft in de financiële sector, wordt nooit slachtoffer.
En dan nog iets: wat moet je met al dat geld? Dat die thuiszorgdirecteur zijn banksaldo van 9 ton weet weg te werken, kan ik me nog voorstellen. Twee of drie miljoen moet ook nog wel lukken. Maar 30 miljoen, zoals Groenink, dat wordt toch lastig. Je kunt ontbijten met biefstuk, je kunt lunchen en dineren met biefstuk, maar op een dag komt de biefstuk je neus uit. Groenink houdt van tuinieren, las ik in diezelfde krant. Misschien heeft hij een tuin zo groot als een voetbalveld. Maar heb je dan nog tijd om al die biefstuk naar binnen te werken?
