Wat deed u op 11 september 2001?

Op 11 september was ons vierde kleinkind geboren. Op 11 september 2001 zijn we bij onze kinderen op Walcheren om de eerste verjaardag van onze kleinzoon te vieren. We hadden samen een gezellige verjaardagsmiddag. Om zes uur gingen we eten en tijdens het eten ging om half zeven de bel en stond een vriendin van onze dochter op de stoep. Ze vroeg of we de nieuwsberichten hadden gehoord. Er was in Amerika iets verschrikkelijks gebeurd. Een grote ramp voltrok zich daar. Wij wisten van niets! We hadden ons volledig geconcentreerd op de eerste verjaardag van onze kleinzoon Thijs. We waren er gelukkig mee en het jongetje speelde met de ontvangen cadeautjes.
Onze schoonzoon zette de radio aan. We volgden enige tijd de rechtstreekse verslaglegging en waren verslagen en verdrietig dat zoiets kon gebeuren. Het World Trade Centre, de trots van New York, verwoest en duizenden mensen omgekomen! Onbeschrijfelijk verschrikkelijk. Wat een onmenselijke terreurdaad! Ons verjaardagsfeestje eindigde in mineur.
Onderweg vanuit Zeeland op weg naar huis volgden we opnieuw de berichten via de autoradio. We waren geschokt!
Thuisgekomen keken we naar de beelden van het invliegende vliegtuig in de toren, die inmiddels op internet stonden. Een beeld dat jarenlang op ons netvlies bleef.
Opmerkelijk was daarbij dat er grote verschrikkelijke dingen gebeurden als wij in Zeeland op bezoek waren. Datzelfde gebeurde met de uitbraak van de MKZ en de moord op Pim Fortuin. Merken we het nog op!

Het was een warme dag. Ik was moe en zat op de bank te wachten op de thuiskomst van Mary-Anne. Saartje liep en speelde gezellig ergens in de kamer. In mijn buik speelde Rogier waarschijnlijk al met denkbeeldige Playmobil. Of hij was aan het werk bij de kippen…
Màxima maakte een tour door Nederland en was in Amsterdam geweest. Het was volgens mij al uitgezonden maar ik keek er niet naar. Ik had haar op tv gezien toen ze in Zeeland was en ze droeg een belachelijk oubollig bruin broekpak. Maar nu was ik moe, alles was aan de kant en ik wilde even uitrusten. Tijd voor Màxima! Ik deed de televisie aan en zag wat grote gebouwen en een hoop stof. ‘Wat nou weer,’ ging er door me heen. Is dat nou in Amsterdam of wat? Misschien een andere zender? Op de andere zender ook mist, stof en druk gepraat. Iets gebeurd? Ik keek op de tv gids van teletekst. Ja, Màxima in Amsterdam, dat kwam toch gewoon? Ik wachtte daar toch op dus dan moet dat toch komen?
Ik keek op de nieuwspagina van Teletekst en zag iets over New York. Aanslagen? Waarom ben ik gestopt met die ellendige brillen en contactlenzen waar ik alleen maar problemen door kreeg? Ik knipte Teletekst weg en keek op België. En daar zag ik voor het eerst die afschuwelijke beelden waar ik nu, tien jaar later, nog raar van word. Een vliegtuig dat zich in een gebouw boort. Een gebouw dat als een kaartenhuis instort. Mensen die overhemden naar buiten wapperen als laatste tekens van leven…
Ik was verstomd en deed mijn mond niet open…
De telefoon ging. De juf van Mary-Anne. Mary-Anne had op het schoolplein een schop tegen haar lip gehad van Dagmar en zou wel met een dikke lip thuiskomen. Ik moest niet schrikken. Ik praatte alsof er niks aan de hand was maar van binnen schreeuwde ik: ‘Er is iets gebeurd! Er is iets in Amerika! In New York! Anna, kijk televisie!!!’ Maar ik voerde een beleef gesprek en hing op. Even later kwam de schoolbus met Mary-Anne en ze zag er inderdaad niet uit. Ze had niet alleen een iets dikkere lip maar haar tong was blauw en rood door een bijzonder lolly die ze van tante Nella had gekregen. Tante Nella op haar beurt begon een heel roddelverhaal over iemand en ik luisterde maar half. Wat heerlijk als je nog gewoon kunt roddelen terwijl er zich zulke wereldrampen afspelen…
De kinderen mochten het niet zien. Ik keek nog een poos terwijl ze speelden maar op het moment dat er iets ‘engs’ was, keek ik even op een andere zender. Totdat Mary-Anne mij vroeg wanneer ze nou de Teletubbies mochten zien. Ik schakelde over op Nederland 3 en ging naar de keuken. Ik voelde me raar, ziek en stond op het punt om te gaan huilen. Maar waarom? Wat had ik nou met New York? Maar ik was daar toch? Ik liep daar toch met de buggy? Met Mary-Anne naast mij en Rogier in m’n buik? Ik werkte daar toch ook in die torens en de kinderen kwamen toch net op bezoek? En we moesten toch ook binnen een paar minuten onze weg naar beneden zien te vinden op de donkere trappen? En we zaten vast in de lift. En we liepen daar net buiten op straat want we waren daar net op bezoek. Het puin viel rondom ons neer. Ik was nog niet getrouwd, had geen kinderen en had net een stedentrip naar New York gemaakt. Even bij de Twin Towers kijken. Ik wist niet eens wat het was en nu waren ze er al niet meer.
Zuchtend deed ik de radio maar aan. Stille hoop dat het een wrede grap was. Dat het een rare film was. Of dat de gebouwen net leeg waren. Het was toch net een vrije dag voor iedereen? Ik ging maar koken, het gepraat op de radio bleef maar aanhouden. Frits draaide aangepaste muziek. Nou, wat mij betreft mogen ze wel wat vaker aangepaste muziek draaien…
Er kwam een eierklant. Een hoogbejaarde man, ver over de negentig, die nog appels en eieren kwam halen en ze meebracht voor zijn dochter in Dordrecht. Ik deed de appels in een zak, de eieren in een doosje en plotseling zei ik: ‘Het is wat, daar in Amerika…’ Toen keek de man mij aan en zei: ‘U moet geen televisie kijken. Dat is niet goed voor u.’
En dat heb ik gedaan. Ik heb de radio op vier gezet en heb de maanden daarna veel gebeden voor de nabestaanden maar de beelden zelf heb ik altijd gemeden. Vooral als je zwanger bent kun je je kind daarmee beschadigen. Die man zal wel niet meer leven, maar hij heeft mij het enige juiste advies gegeven.

Ik was als bestuurslid naar de ouderenmiddag geweest.Toen ik thuis kwam,zei mijn man ,er is iets ergs gebeurd. In die periode was ik niet zo sterk in mijn hoofd, dus ik zei, zeg nog even niets. Ik voelde dat ik het niet aan kon. Ik ben gelijk boven gaan strijken. En de Heere gevraagd, of Hij mij sterken wilde, om het van mijn man te horen, wat er aan de hand was. Toen ik rustig genoeg was ben ik naar beneden gegaan, en alles vernomen. Het was vreselijk, maar kon het overdenken op een normale manier, onder die omstandigheden.

Tijdens de aanslagen op het WTC hadden mijn man en ik net een gezellig dagje Amsterdam achter de rug. We reden de parkeergarage uit en op dat moment hoorden we het nieuws van 17 uur en konden onze oren niet geloven wat zich in Amerika had afgespeeld. Onze opperbeste stemming veranderde op slag in mineurstemming. Ongelooflijk! Omdat we van te voren al hadden afgesproken om de dag met een dineetje af te sluiten, hebben we dat ook nog wel gedaan, maar het smaakte toch echt een stuk minder lekker dan de lunch van die middag..... Dagen, weken, maandenlang werd over niets anders meer gepraat en ik denk zeker dat het de wereld, maar ook ons persoonlijke leven, heeft veranderd. Zelfs na 10 jaar, blijft voor ons de aanslag in New York, nog steeds verbonden met ons uitje naar Amsterdam.

Elly

Ik weet niet wat ik op het moment van de aanslag zelf deed, maar wel dat we op vakantie waren op de Veluwe.

's Avonds zagen we op het nieuws wat er precies gebeurd was. We zagen de vliegtuigen erin vliegen, de vreselijke verwoestingen en hoe ze instortten.

Terwijl je zelf vrolijk vakantie viert, gebeurt er aan de andere kant van de wereld iets vreselijks, iets gruwelijks, en verliezen honderden mensen het leven...

Het was én is verschrikkelijk.

11 September 2001 waren wij in Amerika,met mijn vriendin,haar man,dochter,schoonzoon en de kinderen.
Wij verbleven in Canada,maar omdat mijn vriendin jarig was,gingen we een dagje naar Amerika met z”n allen.
Ik denk dat het ongeveer 11 uur plaatselijke tijd was,toen wij het hoorden.
We moesten tanken,en bij de benzinepomp was het behoorlijk paniek.
Op het scherm zagen we de beelden.
Wat er dan door je heengaat,is niet zo makkelijk weer te geven.
Maar de eerste reactie is wel paniekerig.
De schoonzoon van mijn vriendin zei: wegwezen hier,zorgen dat we weer in Canada komen.
Dat was makkelijker gezegd ,dan gedaan.
Bij de grens was het een chaos,op dat moment was iedereen verdacht.
Gelukkig hadden we alle papieren standaard bij ons.
Maar wat is het geval?
Op het vliegveld,waar we geland waren,hadden ze vergeten om een stempel in ons paspoort te zetten.
Wij hadden nog nooit gevlogen,dus weet jij veel.,en mijn vriendin had er niet op gelet.
Dus……waar zijn jullie het land ingekomen.
Het was echt benauwd.
Mijn vriendin haar dochter en schoonzoon mochten zich er niet mee bemoeien
En op afstand blijven.
Wij kunnen geen Engels,dus raakten we wel een beetje in paniek.
Er is toen naar het vliegveld in Edmonton gebeld,en na veel vijven en zessen,mochten we doorrijden
Al met al,een hele ervaring voor iemand die nog nooit heeft gevlogen

Ik weet het nog goed, ik kwam van school, de schilder was bij ons aan het schilderen maar zat nu op de steiger met de radio op zijn schoot. Ik liep naar binnen en daar zat mijn moeder heel verslagen ook naar de radio te luisteren. Erg he zei ze. Ik snapte er niks van. Weet je dat dan nog niet vroeg ze! En toen werd mij het hele verhaal verteld. Als kind voelde je overal ver verslagenheid.

Mijn vrouw en ik waren, samen met een vriend van ons, op vakantie in Bolsward. Het mobieltje van onze vriend ging die middag en hij werd gebeld door een collega die het verschrikkelijke nieuws vertelde. Wij waren alle drie gelijk van slag en zijn toen ook nog naar de Martinikerk in Bolsward gegaan waar Leo van Doeselaar zat te repeteren voor het orgelconcert wat hij die avond zou geven. Dat concert is volgens mij toen ook niet meer doorgegaan, maar dat weet ik niet zeker meer. Wel zeker is dat deze gebeurtenis voor altijd in mijn geheugen zal blijven en elke keer als ik de verschrikkelijke beelden zie krijg ik de rillingen.

Op 11 september 2001 zat ik 's middags, terwijl de kinderen in bed lagen, gordijnen te naaien voor het huis waar we een maand later naar toe zouden verhuizen. Tijdens het naaien had ik de radio aanstaan en hoorde zo het nieuws uit New York. Ik heb direct mijn man op zijn werk gebeld, over het "ongeluk" dat er gebeurd was. Via internet hebben mijn man en zijn collega's gevolgd, wat er verder die dag gebeurde. Die middag wist ik: ik zal me altijd herinneren wat ik aan het doen was op 11 september 2001, rond 15 uur.

Een enerverende vakantie, 11 september 2001

Onze zoon en schoondochter gingen van 10 tot 25 september op vakantie naar de USA. Met o.a. eerst een bezoek aan New York.

Wij konden in die periode in hun huis in Hoofddorp, onze vakantie doorbrengen.



Lucas vroeg of wij zondagavond 9 september alvast naar Hoofddorp wilden komen. Dan konden we hen naar Schiphol brengen en uit wuiven.

Daar bij ons in de kerk Heilig Avondmaal was, wilden we niet op zondagavond vertrekken. Lucas zei: ook goed, kom dan maar op maandag ochtend en haal ons van het vliegveld als we terug komen!



Het bijzondere was dat wij in die Avondmaal dienst Ps. 71 : 2 zongen aan de avondmaalstafel (wees mij een rots om in te wonen enz.) en ik werd er bij bepaald dat dit iets te betekenen had.



Op 10 september 2001 vertrokken we ‘s ochtends naar Hoofddorp om twee weken uit te rusten in het huis van onze zoon en schoondochter. We wilden van de omgeving genieten. Elke avond buiten ‘de deur’ eten en lange strandwandelingen maken.



In de vroege ochtend van de 10e september zijn onze kinderen, Lucas en Yvonne, met het vliegtuig naar New York vertrokken voor een 14 daagse vakantie.

Daar hebben zij op dinsdagochtend de aanslag op het WTC meegemaakt en overleefd.



Op het moment van de eerste aanslag stonden onze zoon en schoondochter op de kruising Fifth Aveneu-Broadway en filmden het Flatiron Building. Het was een mooie zonnige dag, die 11e september 2001. Omdat het de vorige dag regende was en het geen filmweer, daarom besloten zij deze dag vroeg op te staan om vanaf het WTC gebouw New York te gaan filmen. Daar wij de vorige avond nog telefonisch contact met onze kinderen hadden, waren wij van hun programma op deze bewuste dinsdag op de hoogte, ook de tijd wanneer zij bij en op het WTC zouden zijn.

Zij vertrokken rond 08.00 uur met de bus vanuit New Jersey naar hartje New York. Een ritje van ongeveer 20 minuten. Eerst wilden ze het Flatiron Building gaan filmen daarna het WTC gebouw. Dat het tevens ook het laatste zou worden dat zij filmden, wisten zij uiteraard nog niet.



Niets vermoedend filmden zij het gebouw, totdat hun aandacht werd opgeëist door het geluid van een groot vliegtuig. Dit was natuurlijk uitzonderlijk, want een vliegtuig van dit formaat hoort niet over New York te vliegen.

Inmiddels werden zij aangesproken door een man die hun vroeg ‘Are you filming the building?’ Ja, natuurlijk waren zij het gebouw aan het filmen. Deze man vertelde hen dat het gebouw in brand stond. Iemand anders zei dat ze naar de overkant moesten gaan. Daar hadden zij beter zicht op het brandende WTC, want het WTC stond in brand en er werd gezegd dat er een ‘private plane’ was ingevlogen. Dat leek onwerkelijk: het grote WTC in brand, een dergelijk groot gebouw?

En wat deden zij, in een vlaag van verstandsverbijstering en sensatie? Zij gingen er op af.



Via Fifth Aveneu zijn zij richting het WTC gelopen, tot er plotseling een enorme ontploffing was in de tweede toren. Maar hoe kon het vuur overslaan van de eerste naar de tweede toren?

Onderweg was het een chaos van mensen. Public phones, met rijen wachtende mensen ervoor, iedereen op straat leek wel een gsm toestel te hebben. Af en toe hoorden zij de woorden ‘Pentagon’ en ‘White House’ vallen, maar zij hadden nog steeds geen idee wat er werkelijk aan de hand was.



Uiteindelijk zijn ze tot de op- en afrit van de Brooklyn Bridge gelopen, Vanaf dat punt hebben zij de eerste toren zien instorten. Wat er toen door hen heen is gegaan, is niet beschrijven. Zij wilden zo snel mogelijk weg. Het stof verspreide zich verschrikkelijk snel. Iemand riep dat zij niet de brug op moesten lopen, maar terug moesten gaan. Dus zijn zij de weg overgestoken en kregen van een Amerikaan hulp om over hekken met punten te klimmen. Toen begonnen zij te rennen tot het rustiger werd en zij ver genoeg van het WTC af waren.



Op weg naar de bus (raar maar waar, hadden zij besloten die dag maar niets meer te ondernemen), hebben zij naar Nederland gebeld, om te vertellen met ons is alles oké. Ze waren namelijk van gedachten dat wij op het journaal wel het één en ander te horen en te zien zouden krijgen, en dat wilden zij voor zijn.

Wij waren op dat moment met de auto aan het rijden in de omgeving van Hoofddorp. De ouders van onze schoondochter waren thuis en hebben Yvonne even gesproken.

Het bleek dat zij alles al wisten en zelfs méér wisten dan onze kinderen op dat moment.

Er was steeds rechtstreeks verslag op de Nederlandse T.V. vanuit New York, maar wij wisten nog van niets! In de loop van de middag, toen wij thuis kwamen ging de telefoon. Yvonnes moeder zei: Er is brand, brand!! Door alle emoties kon zij ons niet duidelijk maken wat er precies gaande was, maar we moesten maar snel naar de T.V. kijken: er was overal brand in Amerika.

En toen, terwijl wij de beelden zagen van die brandende torens, wetende dat Lucas en Yvonne er op konden staan. Kwamen de woorden van zondag met kracht over: WEES MIJ EEN ROTS OM IN TE WONEN! Daardoor kregen we opdat moment kracht, rust en moed om onze kinderen in Gods handen leggen.



Lucas en Yvonne konden uiteindelijk met de bus (na drie uur wachten), uit New York vertrekken. Omdat er geen verkeer meer New York binnen mocht komen, waren er maar vijf busjes beschikbaar welke uit de stad konden vertrekken. In één daarvan konden zij mee.



The Washington Bridge zou voor een uurtje worden opengesteld. Dit was de enige brug die voor korte tijd open was.

Na een rit met twee verschillende bussen, een voettocht over een afgesloten snelweg en een verplichte stop van ongeveer vier uur op de snelweg, zijn zij uiteindelijk in hun hotel terechtgekomen. Een vriendelijke Amerikaanse dame, waarmee zij in gesprek zijn geraakt tijdens het wachten op de snelweg, heeft hen naar hun hotel gebracht.

Inmiddels was het 24.00 uur geworden (Amerikaanse tijd).



Dit waren de eerste 24 uur in New York van hun vakantie in deze immense grote stad. De gehele vakantie is nu natuurlijk, voor hen en voor ons, heel anders verlopen dan gepland was. Zij zijn goed opgevangen door diverse mensen, maar het blijft een vakantie die je nooit meer vergeet. Zij in Amerika en wij in Nederland, je voelt je zo rusteloos.

Wij zijn nog naar de Boekenbeurs in Barneveld geweest, maar het was zo anders dan andere jaren, we konden er geen plezier in vinden. Dan maar even naar ons huis in Epe, diezelfde avond toch maar weer naar Hoofddorp vertrokken.

Onze kinderen zouden graag naar huis willen, maar dat kon niet.

Eigenlijk wilden zij liever niet naar huis, want daarvoor moesten ze een vliegtuig nemen en dat ging niet, want er werd niet meer gevlogen. Bovendien hadden zij angst om nu te gaan vliegen.

Ze volgden alles op T.V, maar ze wilden het liever ook niet meer zien! Ze vroegen zich af hoe alles zou gaan verlopen, en wanneer zij weer naar huis konden? Zij overwogen om naar Canada te rijden en een ticket te kopen om vandaar naar Nederland te vliegen.



Uiteindelijk hebben Lucas en zijn vrouw besloten om naar de staat Pennsylvania te gaan, naar de firma waar Lucas werkt een dependance heeft.

Daar zijn ze goed opgevangen en ook de rest van de vakantie gebleven.

Met al die beelden op T.V. en kranten, wisten we het gaat niet alleen maar om Amerika maar ook om Europa en andere werelddelen. Je vraagt je wel eens af waarin wij verzeild zijn geraakt. Wat heeft dit te betekenen voor de wereld? Wat voor mensen zijn het, die hun eigen leven opgeven voor…., ja, voor wat eigenlijk.

Maar ook de mensen die in die bewuste vliegtuigen zaten. Wat hebben zij moeten doorstaan die laatste minuten en seconden?



En eindelijk was het dan zover dat ze terug kwamen. We stonden op Schiphol in de aankomsthal op hen te wachten en daar kwamen Lucas en Yvonne aan met de koffers, bleekjes en enkele kilo’s slanker, maar weer veilig thuis!

Deze ‘vakantie’ was verwarrend, beangstigend, hoopvol, heel veel emoties en daarna blijdschap. Maar bovenal dankbaarheid dat zij bewaard zijn gebleven, boven andere hotel gasten die nooit meer terug zijn gekomen. Zij gingen met hetzelfde doel New York in.

Voorlopig wilden onze kinderen niet meer vliegen of volgend jaar toch maar weer?



Nu tien jaar later hebben ze er alweer honderden vlieguren opzitten, voor werk, bezoek aan vrienden in Amerika en vakanties.

In 2009 hebben Lucas en Yvonne ons meegenomen naar Amerika en zijn we in New York geweest. Ze hebben ons de plek laten zien waar ze stonden toen het stof over hen heen kwam. Ook hebben we Ground Zero en het monument bezocht.





Dit verhaal heb ik geschreven in 2008. Met aanvulling van mijn man en hetgeen onze schoondochter Yvonne in 2002 opgeschreven heeft voor het Haarlems Dagblad.



Evert en Diny Kieskamp-Kiesbrink

Vernon, BC, Canada.
op fam.bezoek in Canada, samen met de fam.een trip in de omgeving gemaakt, 's-nachts in motel geslapen, dinsdagmorgen om 9 uur de TV aangezet, er was iets ergs gebeurd in New York, daarna bijna direkt een groot vliegtuig live tegen de 2e toren zien vliegen, een ramp met ongekende gevolgen. Vanaf dat moment bijna direkt geen enkel vliegtuig meer in de lucht, ongeveer 1 week lang, en km's lange files aan de grens met Amerika. Na 3 weken op de terugreis naar huis heel strenge contrôle bij inchecken Vancouver, normaal 50 balies open, nu maar 2, we zaten met ± 100 passagiers in een toestel waar er 350 in kunnen.
We hadden hele banken om languit te liggen, maar waren bang, met de gedachte: veilig in Jezus armen, sliepen we in.
Blij en dankbaar waren we om weer veilig thuis te zijn.
met vriendelijke groeten, fam.van bentum.

Ik was op 11-09-2001 ziek thuis!! Van mn vader mocht ik televisie kijken en dat deed ik dus ook! Terwijl ik naar een programma keek, schakelde dat op het moment over op het nieuws uit Amerika. Eerst leek het net een stukje film, maar al snel was het helaas bittere ernst. Ik had dit eerst als kleine jongen natuurlijk niet door!! Een paar minuten later kwam mn ma binnen en toen die de beelden op tv zag, zei ze tegen mijn vader: Wat voor rare filmpjes laat jij die jongen kijken? Even uitgelegd hoe de vork echt in de steel zat en dat het de realiteit was! Vanaf het eerste moment wist ik het dus al! Ook zal ik nooit meer vergeten dat ik op die dag dus ziek was!

Het was mijn 30ste verjaardag. 's Middags druk bezig met de voorbereidingen voor het feest die avond. Mijn man belde met het nieuws dat er een aanslag was gepleegd op de Twin Towers. Meteen radio aan en vanaf dat ogenblik stond mijn verjaardag in het teken van die ramp. Die verjaardag vergeet ik nooit meer.

Ik was hoogzwanger van mijn zoontje die op 17 september 10 jaar hoopt te worden. Omdat ik onder behandeling van de gyneacoloog was en die middag een afspraak had zaten mijn man en ik in de wachtkamer van het Gelderse Vallei Ziekenhuis in Ede. Het duurde maar en duurde maar voordat we aan de beurt waren...
Plotseling kwam er allerlei personeel aangelopen en zette in de wachtkamer de televisie aan. ''Er is iets heel ergs gebeurt'', zeiden ze. Wij keken ook mee en je weet werkelijk niet wat je ziet op zo'n moment. Ongeloof, ja dat voelde we toen. De gevolgen zijn op dat moment in de verste verte nog niet te overzien.
Later hebben we onze dochter opgehaald bij de buurvrouw en daar opnieuw de beelden bekeken.
We voelde ook best angst. Stel dat er oorlog uitbreekt of nog erger...

was op de OK aan het werk toen een collega mij riep en zij dat er een vliegtuig op het Pentagon was gestort, we gingen samen in de koffiekamer naar het nieuws kijken en toen kwamen ook de beelden langs van de Twintowers. Het drong vrij snel door dat dit geen ongeval kon zijn, maar dat het een bewuste actie was. Erg onwerkelijk op dat moment. Ik was blij dat ik op het werk toch de beelden heb kunnen zien, het geeft een betere indruk van de impact.

Op 9 september 2001 had ik net mijn dagdienst in het ziekenhuis erop zitten, toen de collega van de late dienst ons vertelde van deze aanslag. Ik zie het nog zo voor me: ze was haar veters nog aan het strikken, met de schoen op de leuning van een stoel, en vertelde wat ze gehoord had. We schrokken erg. Het was nog niet duidelijk wat er precies gebeurd was, maar toen een collega opmerkte: was het een ongeluk of een aanslag? werd het allemaal nog angstiger. Dat dit met voorbedachte rade gedaan zou zijn. Ik ging verslagen naar huis. Een gevoel van veiligheid was weg.

Ik was als uitvoerder verantwoordelijk voor een aantal medewerkers die in Amsterdam bezig waren met werkzaamheden in het WTC aan de A10. Tijdens een bezoek in Houten bij een leverancier verteld iemand ons dat er een vliegtuig in de WTC toren was gevlogen. Ik schrok enorm en dacht aan mijn medewerkers. Toen ik begreep dat het niet in Amsterdam maar in NewYork viel er wel wat van mij af.
Ik ben snel naar huis gereden en heb daar de tv aangezet en alle gebeurtenissen met ontzetting gevolgd.
De volgende dag hebben we in Amsterdam het WTC logo van de gevel gehaald.

Mijn man Koos en ik , en ook onze collega Jacco waren op dat moment voor jaarlijkse sales conferentie in Columbus Ohio. Die week werd het 40-jarig bestaan van ons bedrijf gevierd. Daarom waren ook alle parteners van verkopers uitgenodigd. Zelf ben ik ook werkzaam binnen het bedrijf maar kreeg een vrije dag om met alle andere partners een speciale "ladies day" bij te wonen. We waren onderweg per bus naar een bedrijf waar allerlei home decorations vervaardigd worden. Plotseling werd er omgeroepen dat er iets heel ergs aan de hand was. Wij als europeanen hadden even wat moeite om het razendsnelle engels te volgen, het werd echter al gauw duidelijk wat er gebeurt was. De aandacht voor de tour was verdwenen. Waar maar televisieschermen te zien waren werden allleen de verschrikkelijke beelden gevolgd. De rit terug naar Columbus was echt bizar, overal waren lege parkeerterreinen die normaal altijd vol staan. Terug in ons hotel konden we geen telefoonverbinding krijgen met onze ouders en kinderen in Nederland. Pas toen een duitse collega arriveerde konden we met zijn mobiel onze ouders en kinderen bellen om te melden dat we allemaal veilig waren. Intussen waren nog veel vrouwen van verkopers onderweg naar Columbus. Wat een spanning en paniek gaf dat !!! Aan het eind van die week moesten we naar huis , we wilden dat uiteraard erg graag maar waren ook erg bang om te reizen. We hadden de eerste vlucht vanuit Detroit naar Amsterdam. Wat ben je dan paranoide op het vliegveld. Wat waren we blij dat we veilig thuis waren. In onze gemeente werd enorm meegeleefd en er werd in het gebed in de zondagmorgendienst ook vooor gedankt.

Zat op dat moment in onze bedrijfsconferentiezaal in Columbus Ohio; VS met ca. 100 medecollega's van over heel de wereld.
Op dit zelfde moment waren de vrouwen van de ca. 40 Noord-Amerikaanse collega's onderweg naar Columbus om het 40-jarig bestaan van ons bedrijf later die week mee te vieren. Velen van deze vrouwen waren onderweg per vliegtuig. De eerste uren waren dus heel spannend en emotioneel. Aangezien ook de telefoonverbindingen waren verbroken konden zijn geen contact krijgen met familie, en ook wij zelf konden niet naar huis in Nederland bellen.
Vanzelf werd onze conferentie afgebroken en hebben wij met z'n allen de eerstvolgende uren naar CNN gekeken. Wij zagen toen ook het tweede toestel in de tweede toren vliegen, terwijl wij naar de ravage van de eerste toren zaten te kijken.
Mijn vrouw die met mij mee was gereisd, was met overige vrouwen van buiten Amerika onderweg voor een dagje uit met een bus.
Al met al een onvergetelijke ervaring, gevolgd door een vliegreis naar huis met de eerste internationale vlucht van KLM naar Amsterdam, waarvan het vliegtuig nog niet voor 10% bezet was.

Al met al een heel emotionele ervaring.

Weet nog precies wat we deden omstreeks dat uur.
We waren net thuis van schiphol. onze jongste zoon naar schiphol gebracht, ging emmigeren naar Canada.
We werden gebeld , met de vraag hebben jullie de tv aan. nee dus, aan gedaan en we zagen net de tweede toren instorten.
De schrik sloeg ons om het hart, wat gebeurt er, vanalles spookt door je hoofd.
Fam. gebeld in canada, hoorden we dat de vliegtuigen aan de grond moesten.
S ávonds het verlossende telefoontje van onze zoon, ben in een sporthal in Halifax en daar slapen we vannacht.
En verder afwachten.
We hebben de Here gedankt en gebeden voor de slachtoffers.
ook de komende dagen waren vreemde dagen.
De elfde sept.2001 vergeten wij niet weer.
Adry

Ik weet nog precies waar ik was en wat ik deed. 'k Was nl. op bejaardenbezoek. Ik bezocht een bejaarde zuster. Zij had de tv aanstaan. Dat deed ze altijd om het gevoel van alleen zijn te verdrijven. Tijdens mijn bezoek werd alleen het geluid wat zachter gezet. Terwijl zij praat dwaalt mijn blik naar het tv-scherm. Daar zie ik hoe die vliegtuigen zich in de Twin Towers boren en het bouwwerk als een kaartenhuis instort. Ik kon mijn ogen niet geloven. 'k Kan mij niet herinneren of we bij het einde van het bezoek voor de betrokkenen gebeden hebben. Het is best mogelijk dat ik het van verbouwereerdheid ben vergeten.

tijdens wtc-ramp zat ik nog op school maar tijdens die bus aanslag in londen niet lang daarna, waren we met militaire dienst in de opleiding, bezig met oefenen van NBC, en gingen we in de kantine het breaking news kijken, verschrikkelijk. Die dag weinig meer gedaan maar wel gelet op eventueel inzet.

Mijn broer kwam binnen, zeer geschokt. Hij begreep niet dat wij nog zo gewoon bij elkaar konden zitten, alsof er niets aan de hand was: Wéten jullie het dan nog niet, er is een zeer grote terrorismeaanslag gepleegd in Amerika. Zet snel de radio aan.