Taylor lijdt aan de syndromen van Klippel-Feil en Eisenmenger, waardoor zij problemen heeft met het functioneren van haar hart en longen en haar ruggengraat maar beperkt kan strekken. Volgens experts heeft ze nog maar een jaar te leven.
De getrouwde vrouw uit Bristol is levensmoe. „Ik wil niet meer door anderen verzorgd worden. Ik wil gebruikmaken van mijn beslissingsvrijheid”, zegt ze. „Ik snap niet waarom ik nog steeds besta. Elke dag moet ik maar weer zien te overleven. Ik wil hier niet meer zijn.”
Haar cardioloog, haar medisch consultant en haar huisarts hebben echter allen geweigerd haar extra medicatie te geven. Dit zou er namelijk toe leiden dat ze in een diep coma zal raken en spoedig zal overlijden. Volgens de vakorganisatie British Medical Association zou dat euthanasie betekenen, hetgeen onder Britse wetgeving strafbaar is.
Vrienden adviseerden Taylor naar de omstreden Dignitaskliniek in Zwitserland te reizen, om daar haar leven te laten beëindigen. Daar gaf ze echter geen gevolg aan: haar ziekte bemoeilijkt lange reizen en ze zegt het recht te hebben in eigen land te sterven.
Nu heeft ze ervoor gekozen de juridische weg te bewandelen. Haar advocaten hebben aangekondigd de rechter met opvallende argumenten te confronteren. Ze beroepen zich allereerst op Europese mensenrechtenwetten, waarin „onmenselijk en onwaardige behandeling” verboden wordt. De artsen zouden verplicht zijn de pijn te verminderen, zelfs al zou dit het stervensproces bespoedigen.
En zodra zij buiten bewustzijn raakt -door toediening van extra morfine- dient haar laatste wil centraal te staan. In een speciaal testament heeft Taylor al aangegeven dat ze niet wil dat haar leven kunstmatig wordt gerekt.
Prochoicegroeperingen steunen het pleidooi van Taylor en de omstreden interpretatie van de wet. Volgens Deborah Arnotts, hoofd van de lobbygroep Dignity in Dying, bevindt de aanklager zich in een „onmogelijke positie” en dient er meer aandacht te zijn voor mensen bij wie „pijnvermindering en palliatieve zorg niet werken.”
Anderen zijn echter sceptischer. Peter Saunders, campagneleider van de prolifeorganisatie Care Not Killing, stelt dat iemands leven niet per se verkort hoeft te worden door toediening van pijnstillers zoals morfine. Daarnaast vreest hij een gevaarlijk precedent.
„Als de advocaten succesvol zijn, kunnen artsen voortaan mensen in een coma brengen en hen daarna laten uitdrogen”, aldus Saunders. „Voor dit soort trieste gevallen is geen wetswijziging nodig. Wat nodig is, is de best mogelijke toegang tot palliatieve zorg.”
Naar verwachting zal de rechtszaak eind maart in behandeling worden genomen. Het euthanasiedebat is in Groot-Brittannië al enkele maanden volop in het nieuws. Afgelopen jaar stemde het Hogerhuis tegen een liberalisering van de huidige wetgeving, die zowel actieve als passieve euthanasie strafbaar stelt.
