De nu 18-jarige Natascha verdween op 2 april 1998 op weg naar school. Ze is vermoedelijk jarenlang vastgehouden in een kelder. Af en toe mocht het meisje even uit de kelder om huishoudelijke klusjes te doen. De jonge vrouw heeft de autoriteiten verteld dat ze van haar ontvoerder radio mocht luisteren en heel af en toe televisie mocht kijken. Ook kreeg ze de gelegenheid om kranten te lezen.
De eerste jaren van haar gevangenschap had ze haar ontvoerder met ”meester” moeten aanspreken, maar vooral sinds het afgelopen voorjaar werd hij minder streng. Natascha stofzuigde woensdag zijn auto, toen zijn telefoon ging. Hij ging vanwege het lawaai van de stofzuiger opzij om even ongestoord te kunnen praten. Natascha gebruikte die voorsprong van een paar meters om het huis te verlaten en weg te rennen.
De vader en moeder van Natascha identificeerden hun doodgewaande dochter onder meer aan een litteken op haar arm. De politie laat nog wel een DNA-onderzoek doen. Haar zus vertelde voor de Oostenrijkse televisie dat haar moeder bijna instortte toen ze het nieuws hoorde. De vrouw had zich al die jaren vastgehouden aan de gedachte dat haar dochter nog in leven was.
De politie begon woensdag onmiddellijk een zoektocht naar de 44-jarige verdachte, Wolfgang Priklopil. Deze was direct na de vlucht weggereden en wierp zich later op de avond voor een trein en overleed.
De vermoedelijke ontvoerder is in 1998, evenals duizenden andere mensen, ondervraagd door de politie omdat hij in bezit was van een witte bestelbus. Een kind had toen gezien dat Natascha in een dergelijk voertuig was gestapt. Maar omdat Priklopil een goed alibi leek te hebben, werd zijn huis niet doorzocht. Zijn buren typeerden hem als een einzelgänger, een solitair levende techneut.
Volgens de politie is Natascha in goede gezondheid, al ziet zij er bleek uit alsof ze lange tijd geen daglicht heeft gezien. Ook geestelijk lijkt ze er redelijk aan toe. „Ze drukt zich goed uit, en kan lezen en schrijven”, aldus een politiewoordvoerder. Ze geeft de komende drie dagen geen interviews, meldde het Oostenrijkse persbureau APA. Het is onduidelijk of het meisje is mishandeld of verkracht. Ze leek veel sympathie te hebben voor haar ontvoerder, een bekend verschijnsel dat wel het Stockholmsyndroom wordt genoemd, waarbij het slachtoffer zich identificeert met de dader.
De ontvoerder had haar wijs gemaakt dat om hulp roepen in het huis zinloos was. In het huis zouden explosieven liggen en wie ongevraagd binnenkwam, zou „tot op het bot worden gegrild.” Ze reageerde bedaard op het nieuws dat hij zelfmoord had gepleegd. Ze zei daarmee rekening te hebben gehouden. Ze zullen me nooit levend krijgen, zou hij tegen haar hebben gezegd.
De ontvoering van het meisje, slechts twee jaar na de omvangrijke zedenzaak rond Marc Dutroux in België, geldt als een van de meest geruchtmakende misdrijven uit de naoorlogse Oostenrijkse geschiedenis.
