Jennifer L. Morgan was jarenlang op elke klimaattop het boegbeeld van het Wereld Natuur Fonds. Inmiddels zit ze, met dezelfde portefeuille, bij de Amerikaanse milieuorganisatie E3G.
Wat blijft u bezighouden in de klimaatwereld?
„Wat mensen met de aarde doen heeft zo’n geweldige invloed op schepsels, mensen en dieren, die geen enkele stem hebben in dit proces. Als dan de verwachting is dat de gevolgen van die menselijke invloed op de planeet steeds slechter worden en dat we steeds minder tijd hebben om dat proces te keren, dan onderstreept dat voor mij de noodzaak om in de strijd te blijven.
Het is ook eerlijk dat mensen die altijd het minst vertegenwoordigd zijn -en die vaak de meeste schade lijden van klimaatsverandering- een stem hebben op dit soort conferenties. Daarom is de milieubeweging hier. Uiteindelijk is het dus voor mij een kwestie van rechtvaardigheid.”
Kent u een moment in het proces tussen Kyoto en Bali waarop u dacht: Nu ontglipt ons toch nog alles wat we eerder bereikt hebben?
„Dat was een politiek moment; toen president Bush besloot dat de Verenigde Staten zich terugtrokken uit het proces. Ik herinner me nog precies waar ik was. Ik zat achter mijn bureau op ons kantoor in Washington, aan de telefoon. ’s Werelds grootste vervuiler liep weg van de wereldgemeenschap; ze liepen weg van onderhandelingen die in goed vertrouwen waren gevoerd om de VS binnen het verdrag van Kyoto te krijgen. Dat gooide Bush allemaal overboord. Ik maakte me kwaad om het totale gebrek aan verantwoordelijkheid voor de rest van de wereld.”
Toen in november 2000 de klimaattop in Den Haag mislukte, liepen die zaterdagmiddag ook mannen en vrouwen huilend weg.
„O ja, ik was een van hen. Ook ik kon mijn tranen daar niet bedwingen. De inzet was hoog en we waren in de turbulente laatste fase. Toen liepen de onderhandelingen stuk, terwijl dat echt niet nodig was geweest. Dat maakte het voor ons ongelofelijk emotioneel. Het was een combinatie van uitputting en enorme frustratie over de spelletjes die partijen daar speelden. Amerika was bijna binnen boord en toen mislukte het proces, terwijl we wisten dat voor de volgende klimaattop een andere president aan het roer zou staan. We hoopten toen als milieubeweging op Al Gore.”
Beleefde u de afgelopen jaren ook een klimaatgeluksmoment?
„Wel twee. Toen Rusland in november 2004 ook het protocol van Kyoto ondertekende en het klimaatverdrag daarmee in werking trad. En toen twee jaar geleden op de top in Montreal de Verenigde Staten wegliepen uit de onderhandelingen en anderen ondanks dat volhielden. De rest van de wereld nam daar zijn verantwoordelijkheid in de strijd tegen klimaatsverandering.”
Haalt Bali de geschiedenisboekjes?
„Dat hoop ik vurig. Er is zo veel verwachting onder velen die naar Bali kwamen. Als we hier niet slagen, riskeren we dat mensen de hoop verliezen en fatalistisch worden. Dat moeten we deze week tot elke prijs voorkomen.”
Dit is de eerste aflevering in een zesdelige serie.
