Ariel Sharon: Oud-premier van Israël. Voormalig generaal en minister van Defensie. Speelde een belangrijke rol bij de Israëlische invasie van Libanon in 1982. Oprichter van de Kadimapartij. Werd in januari door een aantal hersenbloedingen getroffen en ligt sindsdien in coma.
Ehud Olmert: Huidige premier van Israël en leider van de Kadimapartij. Voormalig burgemeester van Jeruzalem. Nam sinds januari de taken van Ariel Sharon waar toen deze door een hersenbloeding werd getroffen. Bij de verkiezingen van maart kwam Olmert met zijn Kadimapartij als winnaar uit de bus en werd hij premier.
Yasser Arafat: Was jarenlang de onbetwiste leider van de Palestijnen, de laatste jaren als voorzitter van de Palestijnse Autoriteit. Arafat was ook actief betrokken bij de Palestijnse gewapende strijd tegen Israël in Libanon. Hij leefde jarenlang in ballingschap in Tunis. Arafat overleed in november 2004.
Onstaan Israël: De staat Israël werd op 14 mei 1948 uitgeroepen door David Ben Goerion. Sinds het einde van de negentiende eeuw emigreerden steeds meer Joden naar Palestina. Deze toestroom van immigranten kreeg een enorme nieuwe impuls na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Nadat de toenmalige bestuurder van het gebied, Groot-Brittannië, het recht van de Joden op een eigen „nationaal tehuis” had erkend, begon de Joodse staat vastere vorm aan te nemen. In 1947 stemden de Verenigde Naties voor een delingsplan dat voorzag in de opdeling van Palestina in een Joods en een Arabisch deel. De Arabische landen accepteerden het voorstel echter niet. Direct na het uitroepen van de staat Israël vielen de legers van vijf Arabische landen de jonge staat binnen - het begin van de Onafhankelijkheidsoorlog die door Israël werd gewonnen.
Westelijke Jordaanoever: Het bijbelse Judea en Samaria. Wordt tegenwoordig grotendeels door Palestijnen bewoond, maar er bevindt zich ook een aantal Joodse dorpen en steden.
Gazastrook: Smalle strook land aan de Israëlische Middellandse Zeekust, in het zuiden grenzend aan Egypte. Het gebied wordt bevolkt door ruim 1 miljoen Palestijnen. In augustus 2005 ontruimde Israël de laatste Joodse nederzettingen in de Gazastrook. Desondanks beschieten Palestijnse terroristen regelmatig Israëlische plaatsen vanuit de Gazastrook.
Oslo-akkoorden: In 1993 sloten Israëlische en Palestijnse onderhandelaars in de Noorse hoofdstad de zogenaamde Oslo-akkoorden. Die voorzagen in een geleidelijk overdracht van het gezag over Palestijnse gebieden aan de Palestijnse Autoriteit, en op termijn in onderhandelingen over de stichting van een Palestijnse staat. Inmiddels hebben zowel Palestijnse als Israëlische onderhandelaars de akkoorden ’doodverklaard’.
Routekaart naar de vrede: Vredesplan, opgesteld in 2003 door het zogenaamde kwartet (VS, EU, VN en Rusland). Het plan voorziet in een tweestatenoplossing, die in 2005 gestalte had moeten krijgen. Door het aanhoudende geweld is ook de routekaart tot op heden niet uitgevoerd.
Rol VS: De Verenigde Staten zijn al jarenlang de belangrijkste bondgenoot van Israël. Die betrokkenheid komt tot uitdrukking in financiële en militaire steun, maar ook in het regelmatig uitspreken van een Amerikaans veto over resoluties van de VN-Veiligheidsraad die nadelig voor Israël zijn. De VS maken deel uit van het zogenaamde kwartet, dat in 2003 de routekaart naar de vrede opstelde.
Buurlanden: Met de volgende buurlanden heeft Israël een vredesverdrag:-Egype (1979)-Jordanië (1994)Met de volgende buurlanden is Israël formeel nog altijd in staat van oorlog:-Libanon-SyriëHamas: Palestijnse fundamentalistische beweging die in januari 2006 de Palestijnse parlementsverkiezingen won. De gewapende tak van Hamas is verantwoordelijk voor talloze zelfmoordaanslagen op Israëlische burgers en voor beschietingen op Israëlische doelen.
Hezbollah: Letterlijk: Partij van Allah. Libanese sjiitische beweging die al jarenlang een gewapende strijd tegen Israël voert, met als doel de volledige Israëlische terugtrekking uit Libanon. De terreurbeweging is verantwoordelijk voor de ontvoering van diverse Isrëlische militairen. De laatste ontvoeringsactie, op 12 juli 2006, vormde de directe aanleiding voor de oorlog tussen Israël en Hezbollah. De groepering krijgt financiële, logistieke en militaire steun uit Iran en, in mindere mate, uit Syrië.
