November 2000: De Tweede Kamer neemt de wet van het paarse kabinet aan die euthanasie uit de sfeer van het strafrecht haalt. De buitenlandse pers legt deze wereldprimeur uitgebreid vast.
Er komt zware kritiek op de wet. De Oostenrijkse parlementariër Edeltraud Gatterer, lid van de Raad van Europa, zegt dat de Nederlandse wet in strijd is met het recht op leven in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Een resolutie van de Raad van Europa zou dit aantonen.
Twee Nederlandse leden van de parlementaire vergadering van de Raad van Europa, Jurgens (PvdA) en Dees (VVD), proberen op een persconferentie het beeld te corrigeren. De tekst van de onder leiding van Gatterer aangenomen resolutie zei dat de „doodswens van de patiënt op zichzelf nooit een wettige basis biedt voor euthanasie.” De twee woorden „op zichzelf” waren door Nederlandse leden toegevoegd, zodat de resolutie ruimte zou laten voor de Nederlandse praktijk.
Premier Kok schrijft de buitenlandse kritiek op de wetgeving toe aan onkunde en belooft samen met minister Borst van Volksgezondheid dat het kabinet een informatiecampagne zal opzetten om het onbegrip in het buitenland weg te nemen.
14 februari 2001: Mevrouw Gatterer houdt vast aan de eigen uitleg van haar resolutie en krijgt daarin de hele christen-democratische beweging in het Europees Parlement, de Raad van Europa en het Nederlandse parlement achter zich. De christen-democraten beleggen een hoorzitting in het Europees Parlement.
Afgevaardigden van PvdA, D66, VVD, en D66 zijn openlijk ziedend over dit initiatief. Opnieuw ergert ook premier Kok zich over de „evidente onjuistheden” die de christen-democraten door hun „campagne in Europa” verspreiden. Hij zegt opnieuw misverstanden te gaan wegnemen. Uiteindelijk besluit het Europees Parlement geen uitspraak te doen over euthanasie en dit aan de lidstaten over te laten.
10 april 2001: De Eerste Kamer aanvaardt de Euthanasiewet. De minister van Justitie in Duitsland, Herta Däubler-Gmelin, uit haar bezorgdheid over de bescherming van het leven in Nederland. De Duitse CDU-politicus Hohman verwijt Nederland zelfs „onder de dekmantel van liberalisme nationaal-socialistische onmenselijkheid.” Ook de christen-democraat Edmund Stoiber spreekt schande van de wet. Tijdens het debat in de Eerste Kamer worden vergelijkingen met nazi-Duitsland echter de kop ingedrukt.
Na afloop van het debat roept minister Borst de grootst mogelijke verontwaardiging op door in een interview -vlak voor Goede Vrijdag en Pasen- haar opluchting over het aannemen van de wet uit te drukken met de woorden: „Het is volbracht.”
27 juli 2001: Het Mensenrechtencomité van de Verenigde Naties toont zich „uiterst bezorgd” over de Nederlandse euthanasiepraktijk en dringt er bij de regering op aan de wet te heroverwegen. De vaagheid van het begrip „ondraaglijk en uitzichtloos lijden” zou gemakkelijk tot willekeur kunnen leiden. Vanuit de Tweede Kamer wordt erop aangedrongen de kritiek van dit gezaghebbende orgaan serieus te nemen. Het kabinet reageert door te zeggen dat het in de opmerkingen van het VN-comité een bevestiging ziet van de zorgvuldigheid waarmee het zelf wil werken en dat het comité de Euthanasiewet als zodanig nergens afwijst.
16 mei 2002: De Belgische volksvertegenwoordiging stemt voor een euthanasiewet. De wet is liberaler dan de Nederlandse, omdat de Belgische wet de strafbaarheid van euthanasie onder voorwaarden geheel opheft. In Nederland is die strafbaarheid in principe blijven bestaan. Ook België krijgt veel kritiek uit het buitenland -vooral uit Duitsland- over zich heen.
5 oktober 2002: De World Medical Association bevestigt haar opvatting dat euthanasie „onethisch” is. In het voorstel van de tekst was een rechtstreekse opvatting van de Nederlandse wet opgenomen, maar door een lobby vanuit Nederland werd dit geschrapt.
25 oktober 2002: De parlementaire assemblee van de Raad van Europa belegt naar aanleiding van de Nederlandse en Belgische euthanasiewetten een hoorzitting over dit onderwerp.
