„Ik ben in één week tien jaar ouder geworden”

Uitgeput is nog te zwak uitgedrukt. De Griekse brandweerman Kostas Kaleas ziet eruit als een geest. Bloeddoorlopen ogen door slaapgebrek. Een vuil verband om zijn rechterhand - „toen kwamen de vlammen even te dichtbij.” En een rauwe stem door de vele rook die hij heeft ingeademd.

Kaleas is even uit de vuurlinie gehaald om bij te komen op de luchtmachtbasis Tripoli, in het centrale gedeelte van het schiereiland Peloponnesos. Vijf dagen achtereen was hij in touw om de verwoestende bosbranden te bestrijden die grote delen van Griekenland teisterden.

„Vorige week ging het echt mis”, vertelt Kaleas, terwijl hij gretig zijn tanden in een broodje zet dat een militair hem aanreikt. „Er waren daarvoor al bosbranden, maar die konden we nog wel redelijk onder controle houden. We hebben wat dat betreft wel enige ervaring met dit fenomeen, want elk jaar krijgen we ermee te maken.”

Dit keer liep het echter „volledig uit de hand”, aldus de brandweerman. „Ik werd halsoverkop naar het westelijke deel van de Peloponnesos gestuurd. We moesten een grote brand bij het plaatsje Zacharo gaan blussen. Toen we aankwamen, bleek het dorp al volledig door het vuur omsingeld te zijn. Mensen probeerden met alle mogelijke middelen hun huizen te beschermen. Sommigen gooiden zelfs bekers water op de vlammen. Maar er was geen houden meer aan.”

Voor zijn ogen zag Kaleas inwoners van Zacharo in de vlammen omkomen. „Op het allerlaatste moment probeerden ze in een auto te vluchten. Ze moesten dwars door de brand heen. Al na enkele meters begaf de wagen het. Vanaf de helling waarop wij stonden, moesten wij machteloos toekijken hoe ze door het vuur werden verzwolgen. De hitte was zo intens dat we geen stap dichterbij konden komen.”

Kort daarop sloeg de brand over naar de heuvel waarop Kostas Kaleas en zijn collega’s zich bevonden. „Als brandweerman blijf je natuurlijk altijd zo lang mogelijk ter plaatse. Je bent er om het vuur te lijf te gaan, niet om ervoor weg te vluchten. Op een gegeven moment begon de grond onder onze voeten te branden. Dan wordt het echt tijd om weg te wezen. Ons voertuig reed zich echter vast in een greppel. Door de rook konden we nauwelijks zien waar de weg liep. Terwijl de vlammen om ons heen loeiden, probeerde onze chauffeur als een bezetene de wagen vlot te krijgen. Dat waren angstige momenten, dat kan ik je wél vertellen.”

Over de oorzaak van de vele bosbranden doen allerlei geruchten de ronde, maar aan die speculaties wil Kaleas niet meedoen. „Luister, ik ben een brandweerman. Mijn taak is brand te bestrijden. Ik kan wel zeggen dat wij op veel plekken aanwijzingen hebben gevonden dat de brand opzettelijk is veroorzaakt. Maar welke motieven mensen daarvoor hebben, dat moeten de autoriteiten maar uitzoeken.”

De officiële woordvoerder van de Griekse brandweer, Nikolaos Diamantis, verklaarde donderdag dat het aantal branden inmiddels is afgenomen en dat de situatie onder controle is. Zit het werk er dus bijna op voor Kostas Kaleas? „Hij heeft ook gezegd dat het gevaar nog niet is geweken en dat de brandweer op zijn post blijft in de risicogebieden. Bovendien brandt het nog op enkele tientallen plaatsen, dus naar huis gaan zit er nog niet in.”

Voorlopig mag Kaleas even uitblazen op de luchtmachtbasis. Over twee dagen moet hij zich weer bij zijn eenheid melden. Tijd om een beetje bij te slapen en de emoties enigszins te verwerken. „Dat is ook wel nodig. Ik ben in één week tien jaar ouder geworden.”