02-03-2007 10:07
| gewijzigd 02-03-2007 10:08
| Jacob Hoekman
MIDDELBURG - De Zeeuwen hebben weinig keus bij de komende verkiezingen van Provinciale Staten. Of ze nu voor of tegen ontpoldering zijn, op een na zijn alle partijen in de Staten tegen het gedwongen teruggeven van polders aan de zee.
Het O-woord zorgde altijd al voor beroering in Zeeland, maar nu helemaal. Tot voor kort was de vraag niet óf er ontpolderd zou worden in de provincie, maar wanneer. Er waren besluiten genomen, de kaarten lagen op tafel. Verdieping van de Westerschelde vroeg om compensatie van de natuur. Zeeland zou de regierol op zich nemen en 600 hectare aanwijzen waar de -buitendijkse- natuur haar gang kon gaan. Een alternatief was er niet: als Zeeland niet zou meewerken, zou het Rijk de touwtjes zelf in handen nemen.
Maar sinds kort gloort er weer hoop in Zeeland. Niet-aflatend maatschappelijk protest heeft blijkbaar zijn vruchten afgeworpen. Ontpoldering is wellicht helemaal niet nodig wanneer Europa ook akkoord gaat met natuurcompensatie die verder van de Westerschelde afligt. Dat is weliswaar nog koffiedik kijken, maar ook een misschientje wordt in dit lastige dossier met beide handen aangegrepen.
Intussen nemen de politieke partijen in Zeeland alvast een voorschot. Voor de komende verkiezingen hebben ze hun standpunten klaar. Vóór ontpoldering is alleen GroenLinks, blijkt nog eens ondubbelzinnig uit een gisteren gepubliceerde rondgang van actievoerder Leendert van Melle uit Zierikzee. Hij roept de politiek op niet langer om de hete brij heen te draaien.
„Ontpoldering is een mogelijkheid om nieuwe natuur te creëren”, laat GroenLinks weten. De fractie wijst meteen naar de andere partijen die nu opeens afstand lijken te nemen van eerder gemaakte afspraken. „Het college van GS heeft vorige maand nog eens bevestigd dat het ontpolderen van 600 hectare onontkoombaar is. Het valt op dat de lijsttrekkers van de collegepartijen nu, als kandidaat-statenlid, opeens tegen ontpoldering zijn.”
Overigens heeft het college nooit staan juichen bij zijn beslissingen om ontpoldering te steunen; die steun had er vooral mee te maken dat het Rijk de regierol anders zou overnemen. Feit is intussen wel dat de overige negen partijen duidelijker dan voorheen tegen gedwongen ontpoldering zijn, zij het in sommige gevallen met wat mitsen en maren. Zo ziet zelfs de PvdA, die lange tijd verdeeld was over het thema, ontpoldering eigenlijk niet meer zitten. „De creatieve zoektocht naar alternatieven wordt dan ook door de PvdA van harte ondersteund”, laat de partij weten.
Ook de ChristenUnie, die de afgelopen tijd wel wat leek te zien in ontpoldering, is tegen het onder zout water zetten van goede landbouwgronden ten behoeve van het natuurherstel in de Westerschelde. „Als je de vaargeul naar Antwerpen blijft uitdiepen is natuurherstel door ontpolderen letterlijk water naar de zee dragen”, zegt fractievoorzitter J. van Ginkel in een reactie. Wél vindt de partij het acceptabel als op sommige plaatsen de dijk meer landinwaarts wordt gelegd, vooral vanuit het oogpunt van veiligheid. In dat geval zou het hoogstens gaan om ontpoldering van smalle stroken direct langs de Westerschelde - en beslist géén complete polders, aldus Van Ginkel.
De partijen meer ter rechterzijde van het politieke spectrum zijn het meest helder: zij zijn mordicus tegen ontpolderen. Dat geldt vooral voor de Partij voor Zeeland en de VVD, maar ook voor de SGP.
De vraag blijft wel hoe een nieuw provinciebestuur na de verkiezingen vorm moet geven aan deze, meer dan voorheen, afwijzende opstelling in de Zeeuwse politiek. De verplichting om 600 hectare nieuwe buitendijkse natuur te ontwikkelen blijft ook met louter tegenstanders onverminderd bestaan.
