Weglopen was geen optie meer

Hij kende de forse, breedgeschouderde kerel, onder andere van het bandje waar ze beiden in speelden. Net als Edward P., hun kameraad, die bij voorkeur als gothic ging gekleed.

Vaak trokken Robbie (21) en Edward (22) samen op, ook nu waren beiden op de flat van Edward. Juist toen David zich afvroeg wat ze daar deden, baste de stem van Robbie uit zijn mobieltje: „Zou je even langs kunnen komen? Edward en ik willen dat heel graag.”

Voor hij doorhad wat er gebeurde, belandde hij tussen Edward en de rijzige Robbie in op een bank waarna beiden losbarstten. Dat David zich echt niet langer meer zó kon gedragen. Dat het nu echt afgelopen moest zijn. Dat ze dit nooit van hem verwacht hadden. „Jij moet je”, zo was de boodschap, „vanaf nu een echte vriend tonen en je aan je afspraken houden. En ons normaal groeten als je ons ziet.”

Het was een serieuze boodschap. Om zijn woorden kracht bij te zetten, gaf Robbie David kleine en tegelijk stevige tikjes tegen het achterhoofd. Edward bukte zich en toen David zich afvroeg wat daarvan de bedoeling was, voelde hij hoe zijn schoenveters met kracht werden losgetrokken. Even later zat hij blootsvoets op de bank en vlogen zijn schoenen door het raam.

Daar hadden we het eigenlijk bij willen laten, verzekeren Edward en Robbie mw. mr. B. J. de Jong, vicepresident van de rechtbank Leeuwarden. Maar die gedachte van ”het is mooi geweest”, verloor het die middag van de aandrang om te kijken hoe ver ze bij David konden gaan.

Ver, zo bleek beiden even later. In de flat werd David, bang en ineengedoken, een willig werktuig in de handen van twee jongemannen die hij hield voor zijn vrienden, maar die zich ontpopten als zijn beulen die hem vernederden tot op het bot.

Na het gesprek op de bank plaatsten Edward en Robbie David opnieuw voor een keuze. Of een bij een eerder geintje met urine gevulde fles leegdrinken, of klappen incasseren. Het werd de fles urine en begeleid door een luidkeels ”chooke, chooke” uit de monden van Edward en Robbie volgde daarna een fles bier. Het voerde Robbie naar het afsluitende dieptepunt van de middag: met de luchtbuks van Edward vuurde hij op het lichaam van David en raakte hem in het linkerbeen.

Advocaat B. Canoy vindt dat er die bewuste middag geen twee bruten aan de gang waren. „Ongemerkt moet de sfeer zijn veranderd. Het is Robbies en Edwards valkuil geworden dat niemand dat heeft gemerkt.” Natuurlijk, zegt Canoy, „houdt iedereen aan dit gebeuren een vervelende nasmaak over. Maar elk mens kan in een situatie verzeild raken, waarvan hij achteraf zegt: Hoe kan dat nou?”

De theorie van de ”ongemerkte verandering” doet volgens Canoy beslist ter zake. „Mijn cliënten hadden niet op voorhand het plan iemand zijn vrijheid te ontnemen. Er is niets dat daarop wijst. De meegaandheid van hun vriend heeft ook hen verrast.”

De rechters vinden evenals aanklager mr. H. Mous de wederrechtelijke vrijheidsberoving wel bewezen. Door hun houding werd David dusdanig geïntimideerd, dat, zo oordelen ze, weglopen geen optie meer was. Voor hun gedrag krijgen beide verdachten een werkstraf van 240 uur, de maximale zwaarte. Verder moeten beiden David een schadevergoeding betalen van 1000 euro en verplicht de rechter hen tot een reclasseringstraject. Voor Robbie komt deze straf boven op de twee maanden die hij, anders dan Edward, vanwege de schietpartij in voorarrest heeft doorgebracht.

Advocaat Canoy blijft erbij dat opzet tot wederrechtelijke vrijheidsberoving niet kan worden bewezen. „In overleg met mijn cliënt ga ik in hoger beroep.” Niet alleen voor Canoy, ook voor Robbie zelf is er werk aan de winkel. Want, zo blijkt uit het vonnis: „Verdachte heeft tegenover de reclassering aangegeven er alles aan te willen doen om erachter te komen wat hem die middag heeft bezield.”