BREDA (ANP) – Nabil Azahaf was 15 jaar toen hij in 2004 werd opgepakt voor deelname aan een massale computeraanval op internetpagina’s van de overheid, die daardoor dagenlang onbereikbaar waren.
Het was destijds voor het eerst dat mensen (vijf pubers) werden vervolgd voor een massale computeraanval. Eind vorige week arresteerde de politie een 16-jarige en een 19-jarige tiener voor aanvallen op internetpagina’s van betaalwebsites en van het openbaar ministerie. Azahaf, nu 21 jaar, blikt terug.
Justitie heeft altijd getwijfeld aan jullie claim dat de gerichte aanval op sites van de overheid een protest was tegen het kabinetsbeleid.
„Terecht. We wilden een eigen bijdrage leveren aan de kritiek op het regeringsbeleid. Het was een moderne vorm van meelopen, maar het was niet ons echte motief. We vonden het vooral stoer en stonden niet stil bij de consequenties.”
De toenmalige groep is gisteren ook in verband gebracht met de recente computeraanvallen.
„Dat verhaal is grote onzin.”
Hoe zie je de recente acties?
„De daders gaan slordig te werk. Ze laten hun IP-adres achter en zijn gemakkelijk op te sporen. Vermoedelijk ook omdat ze zichzelf stoer vinden en niet nadenken. De jongens die zijn opgepakt, hebben geen flauw benul van de gevolgen. Ik vraag me af of ze toerekeningsvatbaar zijn.”
Is een computeraanval vanuit een ideaal goed te praten?
„Het is niet goed te praten. Het is geen vorm van belletje trekken, het is vandalisme. Het kost de getroffen bedrijven bandbreedte, inhuur van expertise en overuren om zich te verweren en de situatie te herstellen. Een getroffen bedrijf als MasterCard laat het er echt niet bij zitten en komt met een miljoenenclaim.”
Hoe liep het met jullie af?
„We werden veroordeeld tot jeugddetentie en taakstraffen. De straf stelt niet zo veel voor, maar een strafzaak vreet aan je op die leeftijd. Ik lag er wakker van. Je schrikt enorm als er dan nog een claim van een half miljoen wordt ingediend. Ik heb veel advocaatkosten gemaakt. Uiteindelijk werden we veroordeeld tot 4000 euro schadevergoeding per persoon, maar die heb ik tot op heden niet betaald.
Het was alle moeite en ellende niet waard. Ik ben nu zelfstandig ondernemer. Contact met de anderen heb ik vrijwel niet meer.”
