Vernederende ervaring voor een man

Op 12 juli 2007 bezoekt Jos de verslaafde prostituee Hennie M. Voor 10 euro wordt de man ’geholpen’. Nadat hij zijn gerief heeft gehaald, wil Jos, gezeten in zijn invalidenwagentje, de tippelzone verlaten. Als de man zijn paraplu tevoorschijn haalt, belandt hij naast zijn wagentje.

Plotseling springt een vrouw hem op de nek. Ze deelt rake klappen en schoppen uit. Jos voelt scherpe hakken op zijn hoofd neerkomen. Hij schreeuwt het uit van pijn. De belaagster grijpt de portemonnee van Jos en haalt er 50 euro uit. „Het is een vernederende ervaring voor een man om zo door een vrouw geschopt en geslagen te worden”, laat het slachtoffer de rechters weten. Later moet de schedel van Jos zelfs worden gelijmd.

Buiten discussie staat dat Jos op de tippelzone is besprongen en toegetakeld. Prangende vraag is: Wie zat daar achter?

Voor het openbaar ministerie is het duidelijk: Paola H., prostituee op de Arnhemse tippelzone. De vadsig en ongezond ogende vrouw was uit op het geld van de invalide Jos. Zij moet zich vandaag voor de rechter verantwoorden.

Jos zelf wijst Paola ook aan als dader. Kort voor het gewelddadige treffen zegt Jos nog te zijn gewaarschuwd door prostituee Hennie M., die hij al frequent op de tippelzone bezocht. „Ze zei dat Paola me zou beroven. Ik geloofde dat niet zo. Vrouwen, hè. Toen kreeg ik echter met de harde werkelijkheid te maken.”

Zelf ontkent Paola bij hoog en bij laag dat ze achter de beroving zit. „Ik ben niet agressief. Ik ben altijd netjes op de baan (tippelzone, red.). Ik ben juist iemand die anderen helpt.” Ze wil wel kwijt dat er „rare dingen” op de baan gebeuren. „Klanten worden geript en soms zelfs gevolgd.”

Zeker is dat Paola de confrontatie aanging met de invalide man. Ze geeft toe dat ze Jos heeft geslagen, met schoeisel met een scherpe hak. Dat was puur uit zelfverdediging, bezweert Paola, want Jos belaagde haar.

De vrouw wrijft de rechters onder hun neus dat Jos verklaarde dat zijn beroofster in zwarte kleren was gehuld. En laat Paola op die bewuste dag op de tippelzone nou net een wit vest hebben gedragen. Dat strookt toch niet met elkaar?

Kan Hennie M., de prostituee die Jos op de bewuste dag haar diensten verleende, helderheid verschaffen? De al even grauw uitziende vrouw wordt als getuige binnengeroepen. Daar doet ze een boekje open over Paola. „Ze is nogal agressief. De meesten mijden haar.” Op die zomerdag in juli 2007 zou Paola haar hebben benaderd om de gehandicapte Jos te beroven. „Paola zei: Zullen we hem rippen?”

M. hield naar eigen zeggen de boot af. „Ik heb wel eens mensen bestolen, maar bij een invalide man doe ik dat niet. Bovendien heeft Jos al niet zo veel geld. Daarom krijgt hij ook een speciaal tarief. Anderen moeten 20 euro betalen, hij 10.”

De officier van justitie eist tegen Paola achttien maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk. De prostituee heeft al een stevig strafblad, vooral diefstalzaken. Ook moet ze zich wat de aanklager betreft onder begeleiding van de reclassering stellen. „Ze heeft misbruik gemaakt van de kwetsbaarheid van het slachtoffer.” Dat de invalide man Paola een kleur kleding toedichtte die niet klopte, doet niet ter zake, aldus de aanklager. „In zo’n hectische situatie kun je je makkelijk in een kleur vergissen.”

Paola, moeder van zes kinderen van verschillende mannen, noemt de eis van de officier „schandalig.” Haar advocaat, mevrouw mr. J. H. Schaap, oppert dat Hennie M. wel eens de werkelijke dader zou kunnen zijn. „Haar tactiek is dan dat ze eerst het slachtoffer waarschuwt: Je wordt geript. Vervolgens is ze zélf degene die dat doet.”

De rechter velt twee weken later het finale oordeel: Paola is schuldig. Ze krijgt, overeenkomstig de eis, achttien maanden cel, waarvan zes voorwaardelijk. Ook moet ze zich onder toezicht van de reclassering stellen.