APELDOORN – ”Jezus huilde”. Die tekst, gebaseerd op de kortste tekst uit de Bijbel, kan geen mens die De Naald in Apeldoorn bezoekt ontgaan. De plek waar Karst T. tot stilstand kwam, blijft ook dagen later nog massa’s bezoekers trekken.
Stapvoets rijdt het verkeer langs De Naald. Vrijdag, zaterdag, gisteren en ook vanmorgen weer. Even snel over de noordelijke rondweg van Apeldoorn rijden is er nu niet bij. Op de Jachtlaan –waar Karst T. het gaspedaal van zijn Suzuki Swift diep indrukte– staan tientallen auto’s geparkeerd. Bij het monument is het druk met mensen. Ze praten, ze maken foto’s, ze lezen de achtergelaten boodschappen. Waaronder dat grote bord aan de voet van het monument, ontleend aan Johannes 11:35. Jezus huilde.
Bij het Canadese bevrijdingsmonument dicht bij De Naald liggen ook briefjes. Veel mensen laten in hun briefjes en gesprekken hun onmacht en ongeloof blijken.
Wat bij het bevrijdingsmonument vooral opvalt, is de bloemenzee die maar blijft groeien. De afgelopen dagen legden mensen ook sporadisch bloemen neer bij De Naald, waartegen de zwarte Suzuki Swift donderdag tot stilstand kwam. Maar de gemeente heeft die bloemen daar gisteren weggehaald. Ze liggen daar niet op de goede plek, vindt de gemeente. Het zou kunnen lijken alsof met die bloemen de dader wordt geëerd. Zijn slachtoffers vielen niet bij De Naald, maar op de kruising.
Rond De Naald staan toeristen met een fiets aan de hand te kijken naar het verwrongen hekwerk rond het monument. Een vrouw uit Gouda staat er met haar kinderen van 9, 11 en 13 jaar te kijken. „Vandaag hadden we toch al een uitje naar Het Loo gepland. De kinderen hebben het zo intensief gevolgd op internet dat we dachten dat het misschien goed is even een kijkje te nemen.”
De vrouw maakt foto’s van het hekwerk en van een van de briefjes die op het stenen gedenkteken zijn geplakt: „Wat moet jij ver heen zijn geweest om dit alles te laten gebeuren!”
Op een van de dranghekken om De Naald hangt een rozenkrans en op de grond staan een paar waxinelichtjes. „Nu we het kunnen aanraken, is het allemaal nog verschrikkelijker”, verzucht de vrouw.
Op het kruispunt tegenover de plek waar de auto zich door de mensenmassa boorde, zit een vrouw op een bankje. „Mijn man staat bij het monument, maar ik hoef het niet te zien”, zegt ze. „Ik word er heel naar van. Ik heb het op tv gezien, maar nu ik hier ben, komt het echt dichtbij.”
In de centrale hal van het Apeldoornse stadhuis hangt zaterdag een bedrukte sfeer. Op zes tafels kunnen belangstellenden het condoleanceregister tekenen. Groepjes mensen praten na over de gebeurtenissen.
Receptionist Bob Boerman staat bij de tafels. Hij en zijn collega dienen als eerste aanspreekpunt. Boerman hoort veel verhalen van mensen die ooggetuige zijn geweest. „Het is zwaar; ik ben ook een mens.”
Boerman reikt een vrouw een glaasje water aan. Zij heeft net het register getekend en heeft tranen in de ogen. „Dit werk ligt uiteraard in het verlengde van onze normale werkzaamheden. Alleen komen er nu veel meer emoties bij kijken.”
Ook vandaag waren de condoleanceregisters in het stadhuis de hele dag open.
