Ciudad Patricia is een schilderachtig gelegen ouderendorp op een glooiende heuvel even buiten Benidorm. Palmbomen omzomen de brede lanen, waarover bijna geen auto rijdt. Een aantal senioren zit in het restaurant aan de maaltijd. Het zwembad blijft onbenut.
In 2005 werd het Spaanse ouderencomplex overgenomen door twee Nederlandse ouderenzorginstellingen, de Pieter van Foreeststichting uit het Westland en de Argos Zorggroep, waar Wil Zajdenband divisiemanager is.
Ciudad Patricia herbergt 140 appartementen en een verpleeghuis met 75 bedden. Zajdenband is directeur van het geriatrische deel, dat zorg draagt voor dementerende bewoners. Zij zijn vooral Spanjaarden en Nederlanders, maar er lopen ook enkele Engelsen en Duitsers rond.
De inwoner van Brandwijk is uit idealisme werkzaam in de ouderenzorg. „Oudere mensen hebben ervoor gezorgd dat ik het goed heb. Daarom verdienen ze mijn respect. Als het met die groep minder gaat, is het een eer voor mij iets terug te doen. Zo ben ik, als oorspronkelijk orthodox-joods jongetje, opgevoed.”
Deugdelijke gedachten
Op zijn 16e solliciteerde Wil als leerling-verpleegkundige in een verpleeghuis. Inmiddels bezit Zajdenband alle diploma’s in de verpleegkunde, en haalde hij in Leiden zijn doctorandustitel in de pedagogiek, zo meldt hij in een bijzin. „Onder andere daar ben ik getraind in het ontwikkelen van deugdelijke gedachten”, zegt hij filosofisch.
„Vanuit de Bijbel én de wetenschap kom ik tot de overtuiging dat we de verantwoordelijkheid voor de kwetsbare ouderen in onze samenleving moeten nemen. Dat leidt niet tot een van-9-tot-5-mentaliteit. Voor het directeurschap van een verpleeghuis dien je uit een bepaald hout te zijn gesneden. Mijn inmiddels liberaal-joodse levensovertuiging inspireert mij ertoe goed te doen in mijn leven.”
Het ouderencomplex in Benidorm is daar uitermate geschikt voor, vindt Zajdenband. Het biedt veel bescherming aan de daar wonende senioren. „Het vormt een gemeenschap, met eigen voorzieningen, waarin het dagelijks levensritme lager ligt dan in de rest van Spanje.”
Het verpleeghuis omvat behalve een internationaal ziekenfondsachtig deel ook een particuliere poot. Zajdenband geeft toe dat particuliere bewoners in Ciudad Patricia „iets duurder” uit zijn dan in andere instellingen aan de Costa Blanca. Zij moeten 2500 euro per maand opbrengen.
Daar staat veel tegenover. „Zij hebben 24 uur per dag beschikking over artsen, er is verplegend personeel, er zijn fysiotherapeuten, een psycholoog, activiteitenbegeleiders en maatschappelijk werkers. Het merendeel van hen is naar Nederlandse maatstaven opgeleid of bijgeschoold.”
Ciudad Patricia beschikt ook over een zorghotel, waar Nederlanders met een functiestoornis op vakantie kunnen gaan. „Bijvoorbeeld halfzijdig verlamde mensen die bij het eten hulp nodig hebben. Ook de zwaarste zorgpatiënten willen op vakantie. Volgens mijn overtuiging moeten ze daarvoor ook de mogelijkheid krijgen. Ik stel dat 60 à 70 procent van de verpleeghuisbewoners op medische gronden op vakantie kan gaan. Ja, ook mensen met dementie. Dat kost misschien meer en beter getraind personeel, maar de prioriteit moet liggen bij de zorg voor de mens.”
Reisbureau
Echtparen worden bij chronische ziekten in hun ouderdom vaak uit elkaar gehaald, constateert de zorgdirecteur. Bij Zajdenband kunnen partners mee op vakantie, ook als begeleider. „Wij hebben zo nodig aparte logeerruimten voor partners. Mensen die dit willen, kunnen een aanvraag indienen bij mijn secretaresse in Nederland. Zij beheert ons reisbureau voor ”reizen met zorg”. Die zorg gaat hier door.”
Zajdenband steekt minstens zestig à zeventig uur per week in zijn werk. „Drie dagen per maand ben ik persoonlijk aanwezig in Benidorm. „Waar je nodig bent, moet je zijn. Ik geloof in en houd van zichtbaar leiderschap. Wekelijks heb ik meerdere keren telefonisch contact met het management hier.”
Zijdelings bekent Zajdenband dat hij ook vakantiedagen opoffert om leiding te geven in Spanje. „Genieten van werk en vakantie liggen dan dicht bij elkaar. Opoffering hoort bij mijn manier van leidinggeven. Wij moeten ons altijd afvragen: Voeg ik nog wat toe aan de organisatie?” En al die inspanningen voor z’n werk dan? Monter: „We hebben allemaal een hoger doel in ons leven. Dat werk is mijn bestemming op aarde.”
Dit is het zesde en laatste deel in een serie over Nederlanders in Spanje.
