Alledrie zouden ze dinsdag op een van de rechtsere partijen gestemd hebben: prof. Pinto (veteraan uit de Zesdaagse Oorlog) en SGP-Kamerlid Van der Staaij omdat die partijen hen het meest aanspreken, bestuurslid Meyer van Een Ander Joods Geluid „om duidelijk openbaar te laten komen dat de zionisten een maximum aan land met een minimum aan Palestijnen willen. Laat de fascist Liebermann daarom de grootste winst behalen. Ik heb de Duitse bezetting meegemaakt, ik weet wat het is om paria te zijn; ik kan me in het leed van de Palestijnen verplaatsen. Ik heb Auschwitz niet overleefd om te worden zoals degenen die me daar tot kakkerlak reduceerden.’’
Meyer vergelijkt Israël met het nazi-regime: „Dat dacht tot 1941 ook alleen maar aan verdrijving, niet aan vernietiging.” „Een afschuwelijke vergelijking”, vindt Van der Staaij. Pinto gaat een stap verder: „Het is echt ziek, die vergelijking. Mijn dochter is psychiater; die zei over Meyer: Die man is ziek. Het is het Stockholmsyndroom: je identificeren met je beul.”
Beide heren verheffen hun stem, gaan steeds sneller praten, schreeuwen tegen elkaar in. Meyer: „U heeft geen argumenten; u bent een prutser.” Pinto: „U bent ziek, u moet naar een psychiater.” Meyer: „Ik ben niet ziek.” Pinto: „Jawel, anders zou u zo’n vergelijking niet maken.”
Een man in het publiek laat zich het woord niet ontnemen, schreeuwt tot iedereen zwijgt en betuigt luidkeels zijn steun aan de critici van Israël. Pinto met een gebaar naar Meyer: „U bent zeker van de club van die meneer?” De man, rood van opwinding, pakt zijn spullen en verlaat de zaal. Een ander: „Is dit hoe de bevolkingsgroepen in Israël met elkaar spreken?” Pinto: „Zelfs binnen Israëlische partijen praten ze nog tien keer zo hard tegen elkaar. Uit de botsing der meningen ontspringt de waarheid.” Dat kan wel zijn, maar toch maant debatleider Van Vlastuin de gesprekspartners tot fatsoen.
Pinto zou op Likud stemmen. „Een slappe hap, dat werkt in het Midden-Oosten niet.” De Israëlische geschiedenis leert dat niet de duiven, maar de haviken vrede tot stand brengen, zegt hij. „Toen Begin premier werd, zei mijn studievriend in Groningen: O, wat erg, zo’n rechtse man. Ik zei: Klaas, let op, juist hij zal voor vrede zorgen. Twee weken later vloog de Egyptische president Sadat naar Begin toe.” Nederland is anders. „Hier zou ik niet op Likud stemmen. Nederland heeft meer een soort Wim Kok nodig: vlees noch vis, een beetje polderen.”
Wat de nieuwe Israëlische regering moet doen? Meyer: „De bezette gebieden verlaten, de nederzettingen ontruimen, de muur afbreken.” Van der Staaij en Pinto zien een andere taak: „Zorg voor veilige grenzen.”
Van der Staaij: „Met een groep als Hamas, die alleen maar wil dat Israël verdwijnt, is geen fatsoenlijk gesprek mogelijk. Als je geweld niet afzweert, ben je geen gesprekspartner.’’
Pinto wijst erop dat het steeds de Arabische volken waren die aanvielen. „Israël won. Moeten de Palestijnen dan nu zeggen: Geef dat land terug? Het zijn geen knikkers! Overal waar ik in Israël kom, zie ik hoe de mensen uitzien naar vrede. Maar als we geslagen worden, slaan we terug. Israël zal blijven bestaan. We gaan daar nooit meer weg.”
Aan het eind van de avond, als de stembussen in Israël gesloten zijn, rolt de uitslag van een peiling binnen. Niet Likud, zoals verwacht werd, maar Kadima lijkt de grootste partij te worden. Een ding lijkt duidelijk: Israël maakt, net als eerdere keren dat zijn veiligheid bedreigd werd, een ruk naar rechts.
Beluister de volledige debatavond bij de Reformatorische Omroep
