GOUDA – De eis van een aantal adoptieorganisaties dat toekomstige adoptieouders moeten zijn ingeënt tegen polio, heeft geen wettelijke basis. Dat heeft de SGP te horen gekregen in een briefwisseling met het ministerie van Justitie. De eis voor poliovaccinatie mag officieel niet worden gesteld. „Een deel van deze vergunninghouders beroept zich echter op de eigen verantwoordelijkheid en houdt vast aan zijn beleidslijn.”
Dat meldde mr. C. G. van der Staaij, SGP-kamerlid en kersverse adoptievader, zaterdag op de najaarsvergadering van de Adoptievereniging der Gereformeerde Gezindte.
Van der Staaij vindt dat de wet onduidelijk is over het verplichte karakter van het inenten van adoptiekinderen. „Ik ben er een voorstander van dat ouders dezelfde vrijheid hebben als bij natuurlijke kinderen. Daarvoor geldt dat de overheid het dringend aanbeveelt, maar dat het geen harde juridische verplichting is.”
Het kamerlid zei dat bij de vaststelling van het SGP-verkiezingsprogramma wordt gesproken over een aan het inkomen gerelateerde kostenvergoeding voor adoptie.
Van der Staaij hekelde de voorgestelde Wet op adoptieverlof, die momenteel bij de Eerste Kamer ligt, maar per 1 januari 2002 van kracht moet worden. „Naar verwachting zal het ontwerp weinig tegenstand ontmoeten. Beide ouders krijgen vier weken doorbetaald adoptieverlof. Anders dan de regering oorspronkelijk wilde, is door toedoen van de Tweede Kamer geregeld dat de helft hiervan voor de daadwerkelijke overdracht kan worden opgenomen. Daarmee is het exclusieve karakter van hechtingsverlof aan de regeling ontnomen en kan het verlof ook worden gebruikt voor voorbereiding en reistijd.”
Op de schop
Volgens Van der Staaij is de laatste tijd in Nederland het gehele personen- en familierecht op de schop gegaan. Zo is adoptie door homoparen in het kielzog van het homohuwelijk mogelijk gemaakt. „Onvoorstelbaar en onthutsend is het dat wordt beweerd dat het er niet toe doet in welke omstandigheden een kind opgroeit. In de bevolkingsadministratie wordt niet meer gesproken van de zogenaamde verouderde categorieën van vader en moeder, maar van ouder 1 en ouder 2. Het belang van het kind is geofferd op het altaar van de gelijkberechtiging.”
Om kritiek van het buitenland te beperken, is de adoptiewet beperkt tot binnenlandse adoptie. „Wel is volgens het Haags adoptieverdrag uit 1998, dat door 66 landen is ondertekend, eenouderadoptie mogelijk. Of het ook daadwerkelijk kan, hangt ervan af of het buitenland dit accepteert.”
Tijdens de vergadering werd tweede voorzitter W. Visser uit Nunspeet gekozen als eerste voorzitter in plaats van ds. A. Bac, die zich niet herkiesbaar stelde.
