Het interview pakte averechts uit. Half Nederland stond op zijn kop over de ’schandalige’ vergelijking die de RPF’er maakte tussen homo’s en dieven. Discriminatie! Van Dijke kreeg een rechtszaak aan zijn broek. En D66-Kamerlid Dittrich, zelf homo, verzamelde handtekeningen van mede-Kamerleden om demonstratief afstand te nemen van zijn verguisde collega.
Ruim tien jaar later. De partijtop van de ChristenUnie, inmiddels een regeringspartij, doet er alles aan het imago van homovijandigheid van zich af te schudden. Maar daar roept een deelraadslid uit Amsterdam-Oost dat homoseksualiteit zonde is, waarna zij een congresmotie voorbereidt die eist dat de ChristenUnie samenwonende homo’s en lesbiennes uit bestuurlijke en vertegenwoordigende functies weert.
In no time ontvouwt zich hetzelfde tafereel. Onrust in de partij, een relletje in de Amsterdamse én landelijke politiek. D66-Kamerlid Van der Ham, zelf homo, springt meteen op de kast, nijver bijgestaan door VVD-parlementariër Van Miltenburg. Schande over de ChristenUnie! Dat de partij nog lang niet zover is om officieel vast te leggen dat praktiserende homo’s uit partijfuncties geweerd moeten worden -een scenario dat definitief van de baan lijkt nu Lont haar voorstel heeft ingetrokken-, deert hen niet. Alsof er geen tijd te verliezen is, dreigen ze met het dichtdraaien van de subsidiekraan.
De geschiedenis herhaalt zich en kent vele parallellen. Want waar hadden we dat van die subsidiekraan ook al weer meer gehoord? Juist ja, bij de SGP.
Sinds de omvorming van RPF en GPV tot ChristenUnie is de afstand van deze wat links georiënteerde partij tot de meer rechtse SGP nadrukkelijk toegenomen. De verschillen tussen beide partijen werden nog eens geaccentueerd door de deelname van de ChristenUnie -terwijl de SGP aan de kant bleef staan- aan het kabinet-Balkenende IV. Maar door de ophef van de achterliggende week stonden beide orthodox-christelijke partijen weer voor eventjes broederlijk naast elkaar. Naast elkaar in het beklaagdenbankje van het Nederlandse Volksempfinden.
Over de worsteling van de ChristenUnie met het thema homoseksualiteit -en van de SGP met het thema vrouw- kan veel gezegd worden. Zo had de ChristenUnie niet zo’n gelukkige hand in het zich uiten over andersgeaarden. Van Dijke drukte zich ongelukkig uit, Lont is niet de fijnzinnigste. En SGP’ers lieten zich niet altijd zo handig uit over de positie van vrouwen.
Maar een minstens zo belangrijke conclusie uit de diverse affaires is dat bij de rest van Nederland, het parlement incluis, het historisch besef volkomen zoek is. De hype, de hijgerigheid en de oppervlakkigheid regeren.
Ooit bedachten mensen de klassieke grondrechten: vrijheid van godsdienst, van meningsuiting, van vergadering. Eeuwenlang ging die rechten in tal van landen door voor essentieel en fundamenteel. Pas later kwamen daar onder invloed van de verlichting moderne grondrechten bij, zoals het gelijkheidsbeginsel.
Het getuigt van een gebrek aan geschiedkundige kennis om de klassieke grondrechten zomaar te laten overrulen door moderne. Wat is er mis mee om ChristenUnie en SGP de vrijheid te laten om naar hun eigen geweten hun eigen vereniging in te richten? Waarom moet alles in het keurslijf van het gelijkheidsdenken worden geperst? Waarom is een modern inzicht per definitie beter dan een oud?
Innerlijk verwerkte kennis van de historie is in onze samenleving steeds meer afwezig. Alleen daardoor valt het te verklaren waarom mensen zich totaal niet meer realiseren dat homoseksualiteit eeuwenlang door het grootste deel van de wereldbevolking als afwijkend en moreel afkeurenswaardig werd beschouwd. Men zou anders toch moeten inzien dat het geen pas geeft om, nu daar pas sinds een jaar of vijftig in een klein deel van de wereld verandering in is gekomen, mensen die omslag niet zomaar meemaken af te serveren als achterlijk of zelfs strafwaardig.
Hetzelfde geldt voor de opvatting dat mannen en vrouwen wel gelijkwaardig zijn, maar daarom nog niet per se een precies gelijke levensbestemming hebben.
Iets meer bedachtzaamheid, iets meer rust, iets meer historisch besef zou Nederland goed doen. Dat geldt in het bijzonder voor de Haagse politiek.
