MOERGESTEL - Met een chronische longziekte in drie weken tijd 10.000 kilometer fietsen, in eindeloze rondjes. Vooraf geloofde slechts een handjevol mensen dat de 57-jarige Guus Moonen uit Moergestel in zijn recordpoging zou slagen. Maar met elk rondje groeide het enthousiasme. „Na drie weken stond het hele dorp op z’n kop.”
Al jarenlang legt Moonen zich toe op het fietsen van extreem lange afstanden. Ultracyclisme noemt hij het. Zijn longziekte COPD, een chronische bronchitis, weerhoudt hem er niet van zijn stalen ros te beklimmen voor tochten van honderden, soms duizenden kilometers. Zo reed Moonen in Amerika al een paar keer van de oost- naar de westkust, een tocht van een slordige 5000 kilometer. Voor een rondje Ardennen -500 kilometer op één dag- draait-ie zijn hand allang niet meer om.
Dit jaar zocht de Brabander het wat dichter bij huis. „Ik wilde mijn thuisfront eens van dichtbij laten zien wat langeafstandfietsen inhoudt. Toen kregen we het idee om er een goed doel aan te koppelen en er een evenement van te maken.” Moonen stippelt een parcours uit rond zijn woonplaats Moergestel, met rondjes van 16,6 kilometer. Een clubje van vrijwilligers zoekt sponsors en gaat aan de slag met de organisatie.
Bij de start op 18 mei stroomt het dorpsplein vol. Moergestel gelooft niet zo in de recordpoging, maar de inwoners willen die ultracyclist wel eens zien. Klokslag drie uur begint Moonen aan de drie weken durende slijtageslag, met als doel de finish te halen en zo veel mogelijk geld bij elkaar te fietsen voor het Rode Kruis.
Elke dag stapt hij om zeven uur op de fiets, om vervolgens tot diep in de nacht door te rijden. „Je kunt natuurlijk niet non-stop doorrijden, dus nam ik elke nacht een pauze van zo’n vier uur. Een paar uurtjes slaap, een massage -vooral je achterwerk moet goed verzorgd worden- en dan weer de fiets op.”
Na een week ziet Moonen de verbaasde blikken van zijn dorpsgenoten. „Je zag ze denken: „Kijk nou, hij rijdt nog steeds!” Dat hadden ze niet verwacht.” Op vrijdag verschijnt het eerste spandoek. In de dagen daarna hangen mensen overal langs het parcours steunbetuigingen op. Nog steeds zijn hier en daar de met kalkverf geschreven leuzen te zien. „Go Guus!”
„In Moergestel gebeurt normaal gesproken niet veel. Nu liep heel het dorp uit. De pastoor kwam me gelukwensen, schoolkinderen stonden langs de route om me aan te moedigen. ’s Avonds verzamelden de mensen zich op het dorpsplein, waar ik eens per halfuur langskwam. Er gebeurde spontaan van alles. Het was prachtig om te zien dat de saamhorigheid in ons dorp zo groot is.”
Als Moonen op 8 juni de finish passeert, heeft hij 10.076,2 kilometer gefietst, met een gemiddelde snelheid van 30 kilometer per uur. Ondanks zijn beperkte longcapaciteit -slechts 65 procent- houdt hij vol. „Belangrijk is dat je heel constant rijdt, zonder pieken. Ik fiets al zo lang dat ik precies voel wanneer het te hard gaat. Dan schakel je een tandje terug.” Ook de moraal moet goed zijn, zegt hij. „In je bovenkamer moet het helder zijn. Anders ga je tegen jezelf rijden.”
Met zijn recordpoging fietst Moonen uiteindelijk 25.500 euro bij elkaar. „We hebben rond de tocht allerlei activiteiten georganiseerd, zoals een veiling en een sponsordiner. Van het geld zijn bedlegerige ouderen een weekje op vakantie geweest. Prachtig toch?”
Op zoek naar het verhaal achter opvallende berichtjes van het afgelopen jaar. Dit is deel 4 in een serie.
