Een bronskleurige kop van een herdershond prijkt op het naamplaatje naast de deur van het Oldenzaalse huis. Na een druk op de bel slaat een hond aan, zo’n vijftien seconden lang - dan is het plotsklaps stil.
„Het is de blaf van een teckel die van slag is”, lacht mevrouw Bruintjes (53) in de deuropening. „Een doorsnee hond is echt niet na een paar seconden stil.” Het geluid klinkt mechanisch, de blaf blikkerig. De bel kan vijftien deuntjes spelen, maar Bruintjes en haar man zijn gehecht aan de blaftoon - ook al bezorgde die hun veel overlast.
Voorjaar 2005 begint het. De hondenbel klinkt door het huis en mevrouw Bruintjes doet open. Er staat een man op de stoep: „Mevrouw, heeft u een hond?” „Nee”, zegt ze. „Mevrouw, heeft u een hond?” „Nee”, zegt ze nogmaals. „Mevrouw, ik vraag het nu nog één keer. Heeft u een hond?” „Nee, ik heb geen hond, geen kat, geen konijn en geen vogel. Drukt u nog maar eens op de bel.” De man doet het, draait zich om en loopt weg.
Maart vorig jaar was het opnieuw raak. Bruintjes komt vanuit haar achtertuin de gang in en ziet op de deurmat een envelop liggen. Ze scheurt hem open en treft een formulier aan waarmee ze haar hond bij de gemeente kan opgeven. Ze rukt de deur open, ziet de inspecteur nog net weglopen en spreekt hem aan. „De man kraste de genoteerde gegevens door”, vertelt Bruintjes. „De buurvrouw zei me later dat ze de controleur al had verteld dat het geluid van een bel afkomstig was. Hij geloofde haar niet.”
Even daarna krijgt Bruintjes van de gemeente te horen dat het voor een inspecteur al voldoende bewijs is als hij vermoedt dat er een hond in huis is. „Hij hoeft het dier niet visueel waar te nemen, horen is genoeg. Dat vind ik schandalig.” Het gebeurde zit de Oldenzaalse nog steeds hoog, al liep het beide keren met een sisser af. „Welke kant gaat dit op? Straks vermoedt de gemeente dat je zes auto’s hebt en moet je voor alle zes belasting gaan betalen.”
De hondenliefhebster heeft weinig vertrouwen in de medewerkers van de gemeente. Ook de dood van haar laatste hond is hun schuld, meent ze. „Onze Boris. Hij heeft het leven gelaten door gif. Z’n bek zat vol blaren, net als z’n poten. De dierenarts zei: „Het is iets chemisch.” Bij navraag bleek het grasveldje vlak bij huis bespoten te zijn met een giftige stof. „Er werd mij gezegd: „Inderdaad. Kan bij inname schadelijk zijn, staat op het etiket.”
Mocht er weer heibel komen om de bel, dan maakt Bruintjes korte metten. „Ik laat het gewoon voorkomen.” Maar ze vermoedt dat Oldenzaal zich daar niet meer aan waagt, omdat er dit jaar zoveel publiciteit geweest is rond de belastingkwestie.
Van boven haalt ze een grote witte wissellijst, volgeplakt met allerlei krantenknipsels: van de Telegraaf tot Tubantia, van het AD en het Oldenzaal Journaal tot het Noordhollands Dagblad. Al die aandacht was helemaal haar bedoeling niet, verzekert ze.
„Die nacht in maart kon ik niet slapen en toen heb ik een e-mail naar Tubantia gestuurd. Ik dacht nog: die gooien ze gelijk weg.” Het tegendeel blijkt. Het bericht komt op de voorpagina terecht, het ANP pakt het onderwerp op en zo komt Bruintjes zelfs op Radio 538 en wordt ze geïnterviewd door een Britse en een Belgische radiozender.
Linksboven in de lijst prijkt een bedankbrief van een man uit Bussum, aan wie Bruintjes op verzoek net zo’n bel opstuurde als zij zelf heeft. „Ik heb er in totaal ongeveer zes op de post gedaan”, vertelt ze. „En m’n zoon belde een dag na publicatie in Tubantia dat de bellen bij Karwei in Oldenzaal in de aanbieding waren. Misschien was dat toeval.”
Afstand doen van de bel is nooit een optie geweest voor Bruintjes. „Wegdoen? Dat nooit.” Strijdlustig: „Gaat-ie ooit kapot, dan neem ik er één met een brullende leeuw.”
Op zoek naar het verhaal achter opvallende berichtjes van het afgelopen jaar. Vandaag deel 6 in een serie.
OLDENZAAL (ANP) - Een controleur van de hondenbelasting heeft de familie Bruintjes uit Oldenzaal voor de tweede keer aangeslagen voor een blaffende deurbel. De computergestuurde bel kan vijftien melodietjes spelen. Nadat zijn herdershond was doodgegaan, koos Bruintjes voor een blaffende deurbel. Net als een jaar geleden kostte het de familie de grootste moeite om de controleur ervan te overtuigen dat ze geen hond hebben.
